Free as in Freedom

Free Culture for a Free Society

2011-07-21T06:58:00.000-07:00

(This article appeared in Infochange India.)

Introduction

On January 31, 2011, there was an unusual meeting at the National Institute of Technology, Calicut, Kerala. The participants were a few young people, some of them activists of the Free Software movement in Kerala – people who were contributing to Free software or to localising Free software in Malayalam. Some of them were interested in animation and one or two of them had some experience in doing 3D animation. What brought them together was a project that had been launched a few months earlier. The project was to create a 3D animation movie as a community effort using Blender and other pieces of Free Software. Blender is a piece of software for doing 3D modelling, animation and even non-linear editing. A piece of proprietary software to begin with, when the company found the going tough, it was taken over by a group that included its developers and the community of users who liked the software. They released it under the GNU General Public Licence, which made it Free software that anyone could download and use. The Blender Foundation that was created to maintain the software subsequently got animators together to create three short animation films – Elephant's Dream, Big Buck Bunny and Sintel – that are available for anyone to download. While the objective of the Blender Foundation was to demonstrate the capabilities of the software, the objective of the young enthusiasts who got together in Calicut, in Kerala (now known as Kozhikode) was to show that cultural products like films could be created by a community and distributed freely – something that goes directly opposite to the existing paradigm of culture being seen as an industry and a means of making profit. The project is called Chamba following the practice started by the Blender Foundation of calling their free movie projects by the names of fruits, and it was started on the suggestion of a young veteran of Free Software, Praveen, who also gave it its name. Details of the project can be found at http://www.chambaproject.in.

Readers may wonder what the purpose of such an exercise is. Creating a movie involves a lot of effort by a number of people, expertise and investment of money. If the product of all this effort and expenditure is distributed freely, how is the money going to be recouped? With little chance of the money being recouped, who is going to invest in the first place? It is quite understandable if people think this wildly Utopian. But such ideas are signs of changing times rather than just Utopian dreams of ideologically motivated and energetic youth. We are in an age when products that used to be made by companies in pursuit of profit are increasingly being created by large groups of individuals just for the fun of doing it. Free Software and Wikipedia are very good examples.

Free Software

About a quarter of a century back, one man decided that software is like knowledge and therefore it should be Free (as in Freedom). That is, software should be available to the user with the freedom to not only use it as (s)he wants, but also to share it, modify it and redistribute it. So he started writing software to be distributed with these freedoms. He called such software Free Software, emphasising whenever possible that the word Free here referred to freedom and not to price (to avoid the confusion, in French they use the word Libre, and in India we call it Swatantra Software). He also formulated a licence under which such software could be distributed. He called it the General Public Licence. It uses the provisions of the copyright laws to make the software available freely rather than to restrict access. He also started an organisation to popularise his ideas. The project to create Free Software was called GNU (short for GNU's Not Unix). The organisation was called the Free Software Foundation (with headquarters in Boston, USA). The conditions in the licence made the software freely (without payment) available too. Which meant that it was not easy for the producers of Free Software to sell it for a price because anyone could download it from the Internet). Thus was born what Yochai Benkler of New York University School of Law called “called commons-based peer production”.

A lot of people at that time thought that this was a crazy idea. “Who would want to create software and give it away for free?” people thought. But gradually more and more people joined him to create what is today a wonderful array of applications and operating systems that are eating into the market of software built and sold by companies. Such software is becoming widely popular not only on servers and personal computers but also on mobile phones. Today, the fastest growing segment in mobile phones is the one that has the Android operating system, which is a piece of Free Software. Firefox, a web browser that is growing rapidly in popularity because of its features and the security from malware that it provides), is another example of Free Software. Other examples are Open Office, a powerful office suite and Apache, a very popular web server that runs about 65% of web pages. Very popular services on the world wide web, such as Google and Yahoo! run on Free Software. The man who started this revolution is Richard Stallman, the leader of the Free Software movement and the hero of millions of Free Software enthusiasts.

Today there are several companies that do business in Free Software. Some of the big names in the business include Red Hat (which was one of the first in the business), Canonical (that created the very popular Ubuntu version of GNU/Linux), and Mandriva (popular among new users). India has its official version of the operating system that was developed by CDAC and Anna University (called Bharath Operating System Solution, or BOSS) that supports all Indian languages by default, and China has its official version, Yellow Dog. Young Indian engineers and students have made it possible for the GNU/Linux desktop to have all menus and icons in Indian languages. All this is possible because of the freedoms enshrined in the licence. Kerala State uses only Free Software in its schools and its policy mandates Free Software for all public purposes. The state has set up the International Centre for Free and Open Source Software (ICFOSS) in Thiruvananthapuram. The Government of Assam is following suit and some other states like Karnataka and Gujarat are also in the process of moving their schools to Free Software. The Government of India itself is considering recommending Free Software for school education. And India is not alone. Many countries from Brazil to Uruguay and China to Venezuela have policies that favour Free Software. Paraguay is in the process of setting up a centre for Free Software. In the country that created computers and the Internet, the President’s Information Technology Advisory Committee recommended in the year 2000 that the federal government back Free software as a strategic national choice to sustain the U.S. lead in critical software development. But more importantly, the Free Software movement has influenced other areas of human activity also. For instance, Samir Brahmachari, the then director of the Institute of Genomic and Integrative Biology (IGIB), a government research laboratory under the Council for Scientific and Industrial Research (CSIR) , launched the open source drug discovery programme in 2007 to see whether it can do for drug research what the Free Software movement did in the software world. But let us focus on the areas of knowledge and culture.

Wikipedia

It was again Stallman who suggested that there should be a Free encyclopedia that should allow anyone to use or share all its contents. That was how Wikipedia was eventually born. Today, Wikipedia is clearly the largest encyclopedia, with articles in more than 250 languages and growing. In English alone, it has more than 3½ million articles. And all the text in it and all the pictures used in it can be freely taken and used by anyone for any purpose. Currently, all the content of Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 licence. Which means that all the content can be used for any purpose in its original form or modified to suit any purpose without any special permission from its authors. Thus, for instance, one could make a compilation of Wikipedia articles that are relevant for school students and print and sell copies provided the attribution criteria specified in the licence are met. One could even translate the articles into any language and distribute them as long as the simple guidelines in the licence are followed. One may wonder how reliable the information provided in Wikipedia is. A study conducted by the science journal Nature some time back showed that the errors in Wikipedia are not very much more than those in Encyclopedia Britannica. That should hardly be worrying.

So who contributed all these articles to Wikipedia? They were all written by people like us, people who thought it worthwhile spending some time for common cause. People who didn't think that everything they do should get them money. They were people who found pleasure in contributing to a common cause, and the pleasure was what they got in return. It is unfortunate that a lot of people today think that the only return they can get is in terms of money, and forget that most of us do a lot of things just for the sake of the pleasure it gives us. Think of gardening, or painting or even creative writing (such as poetry or fiction). There are individuals who have very responsible jobs who still enjoy simple things like gardening. Or cooking. Or even driving their own cars! Thus, if a professor of history spends some time writing an article for Wikipedia, he may not only enjoy it, but it could become a resource for his classes that he could tell his students to read. The fact that so many articles got written in so many languages is a strong indication that people do find it interesting and useful to contribute to a community project like Wikipedia. And that too without any expectation of monetary gains or even name and fame! This would have been unimaginable some time back. People have doubted the reliability of the information available in Wikipedia. Not any more. A study by the well-known science journal Nature based on 2,000 articles some time back found that Wikipedia articles had just four errors on the average while the revered Encyclopedia Britannica had three! And recently, a peer-reviewed study by Adam Brown, a political scientist in Brigham Young University, has found that Wikipedia is a reliable place to get political information. And the phenomenon of Wikpedia, its way of functioning, how the communities resolve conflicts and so on have become topics of detailed study in the academic world. Another outstanding example of commons-based peer-production.

Copyright

A natural question would be, “So what about copyright?” Today, copyright is taken as an automatic right that any creator gets almost as a return for his creation. As Lawrence Liang writes, “The greatest success of the concept of copyright has been its successful elevation to the status of myth through the constant rendering of certain familiar figures (the poor struggling author), arguments (people deserve to own the fruit of their labour) and rhetorical data (billions of dollars lost due to piracy).” (http://www.countercurrents.org/hr-suresh010205.htm)

It is interesting to see how the copyright law came into being. It was Queen Anne (1665-1714) of England who first promulgated a law that is close to today's copyright law. Known as the Statute of Anne, it gave the authors the right to give permission to printers to print and sell their works. This itself was a result of exclusive rights given earlier to publish books in England, with the aim of controlling what books got published. It may be best to quote Wikipedia here (http://en.wikipedia.org/wiki/Statute_of_Anne):

“The origins of copyright law in most European countries lies in efforts by governments to regulate and control the output of printers. The technology of printing was invented and widely established in the 15th and 16th centuries. Before the printing press, writings could only be physically multiplied by the highly laborious and error-prone process of manual copying out. Printing allowed for multiple exact copies of a work, leading to a more rapid and widespread circulation of ideas and information. While governments and church in many ways encouraged printing, which allowed the dissemination of Bibles and government information, works of dissent and criticism could also circulate rapidly. As a consequence, governments established controls over printers across Europe, requiring them to have official licences to trade and produce books. The licenses typically gave printers the exclusive right to print particular works for a fixed period of years, and enabled the printer to prevent others from printing the same work during that period. The licenses could only grant rights to print in the territory of the state that had granted them, but they did usually prohibit the import of foreign printing.

In England the printers, known as stationers, formed a collective organisation, the Worshipful Company of Stationers and Newspaper Makers, commonly known as the Stationers' Company. In the 16th century the Stationers' Company was given the power to require all lawfully printed books to be entered into its register. Only members of the Stationers' Company could enter books into the register. This meant that the Stationers' Company achieved a dominant position over publishing in 17th century England (no equivalent arrangement formed in Scotland and Ireland). But the monopoly, granted to the Stationers' Company through the Licensing Act 1662, came to an end when parliament decided not to renew the Act after it lapsed in May 1695.”

With Queen Anne on the throne, the new joint parliament of England and Scotland passed the Copyright Act 1709 (formal title: An Act for the Encouragement of Learning, by vesting the Copies of Printed Books in the Authors or purchasers of such Copies, during the Times therein mentioned), commonly known as the Statute of Anne. The Act came into effect in 1710.

The stated purpose of the law was the “encouragement of learned men to compose and write useful books”. This was obviously not seen as a natural right, but as an “encouragement to learned men” so that society will benefit from their work. The “encouragement” was in the form of a share of the profit from selling the printed copies of their works. And the monopoly right of the author was to extend for a period of 14 years, with the possibility of extending it for 14 years more.

The copyright law was eventually adopted by many other countries and are enforced by treaties such as the Berne Convention of 1886 (later revised several times) and the Geneva Convention of 1952. It went through several changes and today provides monopoly rights to the copyright holder for a period up to 60 years after the death of the author in some countries.

Many people do not find it reasonable to enforce monopoly for such long periods. And many people believe that any new work only builds on the existing. In other words, nothing is entirely new. The proponents of monopoly restrictions that last for long, or even perpetually, argue that such laws would help the arts by forcing people to innovate and come up with something original and not just reuse existing work. But opponents point out that no work is really original. “The image of the author as a wellspring of originality, a genius guided by some secret compulsion to create works of art out of a spontaneous overflow of powerful feelings, is an 18th century invention”, they say (Anna Nimus: Copyright, Copyleft and the Creative Anti-Commons). And remember Sir Isaac Newton's famous words, “If I have seen a little further it is by standing on the shoulders of Giants” in a letter to Robert Hooke on 16 February 1676. He was, in fact, referring to an old Latin metaphor (nanos gigantium humeris insidentes) meaning “One who develops future intellectual pursuits by understanding the research and works created by notable thinkers of the past.”

Culture in the Age of ICT

Whatever that may be, we know that great music and great literature were born in India, and other countries for that matter, when there was no copyright law. The creators were often supported by kings, or even by the public (Thiagaraja abjured a life in a king's court, for example). The kings have gone, and we have governments of the people, by the people and for the people in their places. They can, and should, support the creators who need support. If not the public can. And the public do, as the case of the music group Radio Head shows.

Radiohead are an English alternative rock band from Abingdon, Oxfordshire. Formed in 1985, Radiohead were ranked 73 in Rolling Stone's list of “The Greatest Artists of All Time” in 2005. Their first six albums sold more than 25 million copies by 2007. They independently released their seventh album, In Rainbows (2007), originally as a digital download on their own website. There was no physical form, such as a CD, in which people could buy the album and there was none of the big labels. It was available just in digital form for which customers could set their own price or not pay at all! The site just said, “it's up to you”. “It's the first major album whose price is determined by what individual consumers want to pay for it. And it's perfectly acceptable to pay nothing at all.” said Time magazine. Apparently, the first day saw 1.2 million downloads! Sold in physical form later, in December 2007 in the UK and in January 2008 in the US, the record topped the sales in both countries, demonstrating that free downloads do not affect sales of CDs. And that big labels are not essential. The recording industry was shocked. Many felt this was another death knell for the industry. An executive apparently said, “If the best band in the world doesn't want a part of us, I'm not sure what's left for this business.” Perhaps the industry needs to “actively examine alternative models through which we can understand the production and dissemination of knowledge and culture.” as Lawrence Liang put it (http://www.countercurrents.org/hr-suresh010205.htm). And also read Yochai Benkler Professor of Law at New York University School of Law.

Free Culture

“At the level of institutional design, the emergence of commons-based peer production adds a new and deep challenge to the prevailing policy of rapid expansion of the scope of exclusive rights in information and culture that has been the predominant approach in the past 25 years ” says Yochai Benkler (Coase’s Penguin, or, Linux and The Nature of the Firm, 2002). (He was talking about Free software that has emerged “as a substantial force in the software development world ”. Wikipedia was just a year old and was just beginning to take the first steps. Youtube was yet to be conceived.) This fact needs to be recognised, whether we like it or not. Modern technology, particularly IT, is enabling individuals to do many things themselves that earlier could be done only by professionals. Today, for instance, anyone with some skills in using a computer can easily create good-looking documents and print them out at home, even make exact copies and distribute, which was not even imaginable before computers became available freely and at such low prices. Today, school students are making movies with simple and relatively inexpensive equipment, and anyone with the time and the inclination can create an animation movie using pieces of Free Software. Such films may not be of sufficient quality for screening in large theatres, but today a lot of people see more films on their computers or television sets than in the theatres. We need to recognise that developments in technology are changing the way we do things, and this could pose a threat to establishments that have been in business for long, just as painters who used to hand paint sign boards were thrown out of their means of livelihood when these began to be printed. Or type setters lost their jobs to computers.

It is understandable that the culture industry would try to resist this to the best of their abilities just as the music industry, it is said, once tried to prevent the then new technology of the tape recorder because it threatened their existence. That, fortunately, did not happen. They would probably have been happy if every technological development that helped to free music from their clutches could have been banned. But it is clear that no one can stop new technology being introduced. With each new development, music became more accessible to the people – whether it be radio, tape recorder, cassette recorder, CD, flash drive or whatever. Today, it is a simple thing to carry a few thousand songs in your shirt pocket and listen to them wherever you are, whenever you want to. And digital technology has made it a simple matter to share songs, videos, films or whatever. Websites like Youtube allow people to upload their own videos so that anyone with a computer and an Internet connection can watch them. And some of them are now being used even by television channels!

And people have started making films and putting them up on web sites so that anyone can download and watch them. RiP!: A Remix Manifesto is a 2008 open source documentary film about “the changing concept of copyright” directed by Brett Gaylor. Created over a period of six years, the documentary film features the collaborative remix work of hundreds of people who have contributed to the Open Source Cinema (http://en.wikipedia.org/wiki/Open_Source_Cinema) website, helping to create the “world's first open source documentary” as Gaylor put it. Elephant's Dream, Big Buck Bunny, and Sintel were created by the Blender Foundation and put on the Net for anyone to download and use. The Wikipedia page http://en.wikipedia.org/wiki/Open_source_film lists fifteen films that are free as in freedom, a couple of them in production. Not only are they freely downloadable, but their sources are also downloadable and reusable. So that, if anyone wants to, they can be mixed and matched to create a new film!

Digital technology brought about a revolution in the way we think, the way we learn and the way we do things. Free Software brought about a revolution in the way digital resources are created and distributed, freeing them from restrictions imposed by the creators. It converted the creation of software and other digital resources into a community affair, thus empowering the users and giving them a say in what shape the final product will take. But it also set up a wider revolution – another one in the way we think and the way we do things. Ideas like Wikipedia and Creative Commons are a consequence. The Chamba project indicates that this revolution is now reaching India too.

(This article is published under the Creative Commons Attribution Share-Alike Licence (CC by-sa) India 2.5. The article may be reproduced by anyone in any medium as it is or in modified form provided the source is indicated and this note is included. See http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.5/in/deed.en)

World-wide day for action against DRM

2011-05-02T22:17:00.000-07:00

FSF is observing May 4 as the World-wide day for action against DRM (Digital Restrictions Management, as we call it). Come join us. See http://www.defectivebydesign.org/2011-day-against-drm-action-ideas

* Sign-up to our 2011 Day Against DRM mailing list https://crm.fsf.org/civicrm/profile/create?gid=28
* Make plans on the 2011 Day Against DRM wiki page. http://libreplanet.org/wiki/Group:DefectiveByDesign/Day_Against_DRM_2011

Some thoughts on ICT and Education

2011-04-11T22:58:00.000-07:00

These are just some thoughts that came to my mind on reading the new draft policy on ICT and Education of the Government of India.

1. Our education system attempts to provide the same kind of education throughout the country through institutions such as the CBSE and ICSE, while, in the states, every child studies the same material irrespective of his/her immediate society. Thus, a tribal child studies the same things as the urban child and a fisherman's child. While this is certainly desirable to a certain extent, the child acquires few skills needed to live in its surroundings and can get easily alienated from its immediate society. In fact, the curricula is biased towards the needs of the urban child, thus even alienating the rural child from the school curriculum. This is an issue that has occasionally been discussed by our education experts. To an extent, it has been rather difficult to tailor the curriculum to suit the needs of the children in different parts of the country.

Now ICT provides a means of providing appropriate curricula to children in each corner of the country. While there has to be a common curriculum for the entire country, a part can be common just to each state and another part can be customised for each part of the state. For example, while there can be a common curriculum in, say, English, Science and Mathematics for the whole country, the local language varies from state to state, history should have a certain amount of local content (say, 20%), and there can be some material of local relevance in each region (say, 5% overall) apart from history that may be decided in consultation with local people. With ICT, it is possible to plan, create and deliver such diverse curricula and evaluate the students on their achievements too without much difficulty. The national policy should have such goals as its ultimate targets.

2. Any education system is naturally aimed at the average student. As a result, students who have much lower learning abilities and those who are exceptionally brilliant suffer. Students who find it difficult to cope with the curriculum are often helped by providing separate, and sometimes personalised, tuitions. But exceptionally bright students often suffer boredom, eventually lose interest in studies and perform badly in their examinations. This is particularly sad because society loses its brightest brains. Perhaps, this is one of the reasons for India not producing as many outstanding scholars and innovators as it should have considering the high number of scientists and researchers it is producing.

Here again, ICT can provide a way out by offering students opportunities to explore the subjects beyond what their curricula demand, thus satisfying the needs of the exceptionally bright children. By providing a way for them to satisfy their curiosity and explore avenues for knowledge beyond their text books, their minds are kept busy and free of ennui, and they feel a sense of achievement that could drive them to achieve more. With the help of ICT, all this can be done and even the evaluation process can be personalised, providing a "flat" playing ground for all students and making them most useful for society.

3. Another area where ICT should be roped in is in helping children with learning and physical disabilities. Conditions like Dyslexia and Autism are supposed to affect 5 to 10 percent of children in any population. As a nation, we have not been paying much attention to the needs of such children. ICT can be of help in the education of such children. Interestingly, there are people in India who have been working to develop this technology for the education of people with such disabilities. A large fraction of our people, including school teachers, is still unaware of such conditions and tend to punish the children for not performing well. This is a tragedy. They are individuals who can contribute much to society, as much or more than other "normal" individuals. It is time for the Government of India, and the governments in the states, to start paying attention to such issues, educating teachers and parents about learning disabilities and educating them on how to handle such children.

Similarly, ICT can help children with physical disabilities (including blindness and malformed or absence of hands) to lead a more normal life and learn like other students. Again, pieces of Free Software such as Orca (screen reader) are extremely useful not only because they are available free of cost but also they allow us to customise them for the number of different languages and dialects in the country. The proprietary equivalents are not only extremely expensive but also do not allow customisation for our languages. It is time that the Ministry for Human Resource Development looked into these matters and adopted a policy that will be of relevance to them.

സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയറും വിദ്യാഭ്യാസവും

2010-12-28T04:19:00.000-08:00

(തേജസ് പത്രത്തില്‍ ഒക്ടോബര്‍ 2010ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനം)

ഇക്കഴിഞ്ഞ സെപ്റ്റംബര്‍ 10-12 തീയതികളില്‍ കോഴിക്കോട്ടുള്ള നാഷണല്‍ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ടെക്നോളജിയില്‍ വെച്ചു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറും വിദ്യാഭ്യാസവും എന്ന വിഷയത്തെപ്പറ്റി ഒരു സമ്മേളനം നടന്നു. അതു് സംഘടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ ഈ ലേഖകനു് ഒരു പ്രധാന പങ്കുണ്ടായിരുന്നു. 10-ാം തീയതി വൈകിട്ടു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്ഥാപക നേതാവായ റിച്ചാര്‍ഡ് സ്റ്റാള്‍മാന്റെ മുഖ്യപ്രഭാഷണത്തോടെ ആരംഭിച്ച സമ്മേളനം സ്ഥലത്തെ നിയമസഭാംഗമായ ശ്രീ പ്രദീപ് കുമാറാണു് ഉത്ഘാടനം ചെയ്തതു്. ഈ സമ്മേളനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ അവിടെ ചര്‍ച്ചചെയ്ത വിഷയത്തെപ്പറ്റി ഒരു വിലയിരുത്തല്‍ നടത്താം.

കേരളത്തിലുള്ളവരെ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. നമ്മുടെ പള്ളിക്കൂടങ്ങളിലെല്ലാം ഉപയോഗിക്കുന്നതു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണല്ലോ. എങ്കിലും എന്താണു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്നു് വിശദീകരിക്കട്ടെ. കമ്പോളത്തില്‍ വിറ്റഴിക്കുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകള്‍ ഉപയോക്താക്കള്‍ക്കു് സ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കുന്നവയല്ല. ഒരു നിശ്ചിത എണ്ണം കമ്പ്യൂട്ടറുകളില്‍ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അവകാശം മാത്രമാണു് അവയുണ്ടാക്കുന്ന കമ്പനികള്‍ ഉപയോക്താക്കള്‍ക്കു് നല്‍കുന്നതു്. മാത്രമല്ല, മനുഷ്യര്‍ക്കു് പഠിക്കാനാകുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ മൂലരൂപമായ സോഴ്സ് കോഡ് അവര്‍ പരമരഹസ്യമാക്കി വച്ചിരിക്കുകയാണു്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ സോഫ്റ്റ്‌വെയറില്‍ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വരുത്തണമെന്നു് ഒരു ഉപയോക്താവിനു് തോന്നിയാലും അതു് ചെയ്യാനാവില്ല. എത്ര കമ്പ്യൂട്ടറുകളില്‍ വേണമെങ്കിലും ഏതാവശ്യത്തിനും ഉപയോഗിക്കാനും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു് പകര്‍ന്നു കൊടുക്കാനും മൂലരൂപം വായിച്ചു് പഠിക്കാനും അതില്‍ മാറ്റം വരുത്താനും എല്ലാം സ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍. 1983 സെപ്റ്റംബറില്‍ റിച്ചാര്‍ഡ് സ്റ്റാള്‍മാനാണു് ഇതിനു് തുടക്കം കുറിച്ചതു്.

വിവരവിനിമയ സാങ്കേതികവിദ്യ, അഥവാ ഐ.സി.റ്റി (Information Communication Technology, ICT) എന്നതു് മനുഷ്യന്‍ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യകളില്‍വച്ചു് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സാദ്ധ്യതകളുള്ളതും നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കാന്‍ ഏറ്റവും കഴിവുള്ളതും ആയവയില്‍ ഒന്നാണെന്നു പറയാം. നമ്മള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നതിനെയും ചിന്തിക്കുന്നതിനെ പോലും വല്ലാതെ സ്വാധീനിക്കാന്‍ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കു് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സന്ദേശങ്ങള്‍ കൈമാറുന്നതു മുതല്‍ അച്ചടി, ഛായാഗ്രഹണം, സംഗീതരചന, ചലച്ചിത്രനിര്‍മ്മാണം എന്നിങ്ങനെ നമ്മുടെ മിക്ക കര്‍മ്മരംഗങ്ങളെയും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണമായി, കടകളുടെ മുന്നില്‍ വയ്ക്കുന്ന ചെറിയ ബോര്‍ഡുകള്‍ മുതല്‍ വലിയ പരസ്യബോര്‍ഡുകള്‍ വരെ ഒന്നും ആരും ഇപ്പോള്‍ കൈകൊണ്ടു് എഴുതാറില്ല. സെല്‍ഫോണ്‍ മുതല്‍ വാഷിങ്ങ് മഷീന്‍ വരെ പല ഉപകരണങ്ങളിലും ഇന്നു് കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ ചെറിയ രൂപം കാണാനാവും. ഇത്രയധികം സാദ്ധ്യതകളുള്ള ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും സ്വാധീനം ചെലുത്താതിരുന്നാലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ.

വിദ്യാഭ്യാസത്തില്‍ ഐസിറ്റിയ്ക്കു് വ്യത്യസ്തമായ രണ്ടു് പങ്കുകളുണ്ടു്. ഒന്നു്, കമ്പ്യൂട്ടറിനെയും ഇന്റര്‍നെറ്റിനെയും കുറിച്ചു് പഠിപ്പിക്കുന്നതിലാണു്. രണ്ടു്, എല്ലാ വിഷയങ്ങളും പഠിപ്പിക്കുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു് എളുപ്പമാക്കാനാണു്. ആദ്യത്തേതിനെ ഐസിറ്റി വിദ്യാഭ്യാസമെന്നും (ICT education) രണ്ടാമത്തേതിനെ ഐസിറ്റി സഹായത്തോടെയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസമെന്നും (ICT enabled education) വിളിക്കാം. ഐസിറ്റി വിദ്യാഭ്യാസത്തില്‍ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളുണ്ടു് --- ഹാര്‍ഡ്‌വെയറും സോഫ്റ്റ്‌വെയറും. ഹാര്‍ഡ്‌വെയറിന്റെ ഉത്പാദനത്തിനു് സങ്കീര്‍ണ്ണമായ സാങ്കേതികവിദ്യ ആവശ്യമാണു്. അതിനു് സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഉപകരണങ്ങളും ആവശ്യമാണു്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതു് ചില രാജ്യങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമെ സാധ്യമായിട്ടുള്ളൂ. എന്നാല്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ കാര്യം അങ്ങനെയല്ല. അവിടെ ഏറ്റവും ആവശ്യമായതു് അറിവാണു്. ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറും പ്രോഗ്രാമിങ്ങിലുള്ള അറിവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ ആര്‍ക്കും സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സൃഷ്ടിക്കാം. കമ്പ്യൂട്ടറിനു് വില കുറഞ്ഞുവരുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഇതൊരു വലിയ കടമ്പയല്ല. ഐസിറ്റി വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ഭാഗം അതുകൊണ്ടു് ആര്‍ക്കും സാധ്യമായതാണു്.

നമ്മള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ എങ്ങനെയാണു് പ്രാപ്തരാക്കേണ്ടതു്? ഇപ്പോള്‍ തുടര്‍ന്നുപോകുന്ന രീതി അവരെ പ്രോഗ്രാമിങ്ങ് ഭാഷകള്‍ പഠിപ്പിക്കുക എന്നുള്ളതാണു്. C, C++. Java തുടങ്ങി പല ഭാഷകള്‍ പ്രചാരത്തിലുണ്ടു്. ചെറിയ കുട്ടികളെ മലയാള അക്ഷരങ്ങളും വാക്കുകളും മറ്റും പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ഈ ഭാഷകളിലെ പദങ്ങളും അവയുടെ വ്യാകരണവും പഠിപ്പിക്കുക എന്നതാണു് ഇപ്പോള്‍ ചെയ്തുവരുന്നതു്. എന്നാല്‍ അതുകൊണ്ടു് ഭാഷാപഠനം ആയോ എന്നു് നമ്മള്‍ ചിന്തിക്കേണ്ടതാണു്. ഏതു് ഭാഷയിലും ഉപരിപഠനത്തിനു് തയാറാകുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ ആ ഭാഷയിലെ സാഹിത്യവും പഠിക്കുന്നുണ്ടു്. ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നതില്‍ അതിസമര്‍ത്ഥരായവര്‍ എങ്ങനെയാണു് എഴുതുന്നതു് എന്നു് നേരിട്ടനുഭവിച്ചറിയാനാണല്ലോ സാഹിത്യം പഠിക്കുന്നതു്. അതുപോലെ, സിനിമ പഠിക്കുന്നവര്‍ പ്രഗത്ഭരായ സംവിധായകരുടെയും മറ്റും ചലച്ചിത്രങ്ങളെ പാഠപുസ്തകങ്ങള്‍ എന്നവണ്ണം പഠിക്കുന്നു. ഐസന്‍സ്റ്റൈനും ഗൊദാര്‍ദും റേയും ഘട്ടക്കും ഒക്കെ അവര്‍ക്കു് പാഠങ്ങളാണു്. അപ്പോള്‍ പ്രോഗ്രാമിങ്ങ് ഭാഷ പഠിക്കുമ്പോഴും അതില്‍ പ്രഗത്ഭരായവരുടെ കൃതികള്‍ പഠിക്കേണ്ടതല്ലേ?

ഇതു് സാദ്ധ്യമാകുന്നതു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ ലോകത്തു് മാത്രമെയുള്ളൂ എന്നു് വ്യക്തമാണല്ലോ. കാരണം കമ്പനികള്‍ നിര്‍മ്മിച്ചു വിലയ്ക്കു് വില്‍ക്കുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ മൂലരൂപം അവര്‍ ഒളിച്ചു വച്ചിരിക്കുകയാണു്. അതു് മറ്റാര്‍ക്കും കാണാനാവില്ല. ആ നിലയ്ക്കു് എത്ര പ്രഗത്ഭരായ പ്രോഗ്രാമര്‍മാര്‍ കച്ചവട സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ രചിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ മൂലരൂപം കണ്ടു പഠിക്കാന്‍ വളര്‍ന്നുവരുന്ന പ്രോഗ്രാമര്‍മാര്‍ക്കാവില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിദ്യാഭ്യാസത്തില്‍ സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതു് അത്യാവശ്യമാണു്. എന്നാല്‍ അതിനു് മറ്റു കാരണങ്ങളുമുണ്ടു്. ഗ്നു ലിനക്സ് പോലെയുള്ള ഒരു സ്വതന്ത്ര ഓപ്പറേറ്റിങ്ങ് സിസ്റ്റത്തിന്റെയും ഫയര്‍ഫോക്സ് പോലെയുള്ള വെബ് ബ്രൌസറിന്റെയും പ്രവര്‍ത്തനരീതിയും വിശദാംശങ്ങളും ആര്‍ക്കും പഠിക്കാവുന്നതാണു്. ഒരു കാറിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം മനസിലാക്കാന്‍ അതിന്റെ ഭാഗങ്ങള്‍ വേര്‍പെടുത്തിയെടുത്തു് പഠിക്കുന്നതുപോലെ ഇത്തരം ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം പഠിക്കാന്‍ അതിന്റെ ഭാഗങ്ങള്‍ വേര്‍പെടുത്തിയെടുത്തു് പഠിക്കുന്നതു് നല്ലതാണു്. ഇതും സാദ്ധ്യമാകുന്നതു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറില്‍ മാത്രമാണു്.

ഇനി പല ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായി കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ തന്നെയാണു് ഉത്തമം. കാരണം വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന അതേ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സ്വന്തമായി കമ്പ്യൂട്ടറുള്ള വിദ്യാര്‍ത്ഥിക്കും ഉപയോഗിക്കുന്നതിനു് പ്രയാസമില്ല എന്നുള്ളതാണു്. കോളജില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതു് വിലകൊടുത്തു വാങ്ങേണ്ട സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണെങ്കില്‍ പല വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കും അതു് വാങ്ങാനുള്ള സാമ്പത്തികശേഷി ഉണ്ടാവണമെന്നില്ല. ഇത്തരം സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകള്‍ക്കു് വലിയ വിലയുമാണു്. അപ്പോള്‍ നിയമം ലംഘിക്കുകയല്ലേ അവര്‍ക്കു് നിവൃത്തിയുള്ളൂ? മാത്രമല്ല, അതു് ഉള്ളവരെന്നും ഇല്ലാത്തവരെന്നും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ വേര്‍തിരിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയിലും മറ്റു പല രാജ്യങ്ങളിലും വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഉപയോഗിക്കാനായി പല പദ്ധതികളും നടപ്പിലാക്കുന്നുണ്ടു്. ഐസിറ്റി ഉപയോഗിച്ചു് വിദ്യാഭ്യാസം നടത്താനുള്ള ദേശീയ പദ്ധതി (National Mission on Education through ICT, NMEICT), FOSSEE (Free and Open Source Software in Science and Engineering Education) എന്നീ പദ്ധതികളെപ്പറ്റിയും ഇന്ദിരാഗാന്ധി നാഷണല്‍ ഓപ്പണ്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ ഇന്റര്‍നെറ്റിലൂടെയുള്ള തുറന്ന വിദ്യാഭ്യാസ പദ്ധതിയെപ്പറ്റിയും ഇറ്റലിയിലെ സോളിടെക് എന്ന പരിപാടിയെപ്പറ്റിയും മറ്റും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവര്‍ സമ്മേളനത്തില്‍ സംസാരിച്ചു. ബോംബെയിലെ എസ്.എന്‍.ഡി.റ്റി. വനിതാ സര്‍വ്വകലാശാല എങ്ങനെ പൂര്‍ണ്ണമായി സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലേക്കു് മാറി എന്ന കഥ അതു് നടപ്പിലാക്കിയവര്‍ അവിടെ അവതരിപ്പിച്ചു. കൂടാതെ, എല്ലാ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ മാത്രം ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനം സമ്മേളനം പ്രഖ്യാപനമായി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ പ്രഖ്യാപനം http://wiki.hipatia.net/index.php/DeclarationEduconf2010 എന്ന വെബ്സൈറ്റില്‍ ലഭ്യമാണു്. അതില്‍ പറയുന്ന ആശയങ്ങളോടു് യോജിക്കുന്നവര്‍ പ്രഖ്യാപനത്തില്‍ തങ്ങളുടെ പേരുകൂടി എഴുതി ചേര്‍ക്കണമെന്നു് അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരം മെച്ചപ്പെടണമെങ്കില്‍ അതു് മാര്‍ക്കു വാങ്ങാനും ഡിഗ്രി സമ്പാദിക്കാനും മാത്രമുള്ളതാകരുതു്. വിദ്യാഭ്യാസം അറിവു് നേടാനാകണം. വ്യക്തിത്വ വികാസത്തിനാകണം. പരസ്പര സഹകരണത്തോടെയും പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും കൂടി സമൂഹത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ പഠിക്കാനാകണം. ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആകാനായി സഹായിക്കുന്നതാണു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍. അതു് ഡിജിറ്റല്‍ വിടവു് നികത്താന്‍ സഹായിക്കുന്നതാണു്. പരസ്പര സഹകരണത്തിലൂടെ വളരുന്നതാണു്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിദ്യാഭ്യാസത്തില്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ മാത്രം ഉപയോഗിക്കേണ്ടതാണു്.

(ഈ ലേഖനം ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സ് by-sa ലൈസന്‍സില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.)

Beware of a Police State

2010-09-25T22:54:00.000-07:00

Laws often tell us what not to do. And the state machinery is always present to ensure that we do not disobey. Sometimes laws also tell the state machinery what to do, though not always what not to do. And there aren't always effective mechanisms to ensure that they obey. People with power of any kind often tend to make use of all such mechanisms to take care of their vested interests. This is, perhaps, bound to happen where power gets concentrated in the hands of a few, and checks and balances are weak. Society has to be constantly alert and watchful to ensure that the misuse of power is avoided. Otherwise, a police state could be the result.

One of the areas where the law is now used to harass people is the copyright law. The first copyright law was introduced in England in 1710 under the name Anne's Statute. It gave the right for reproducing a work to the author for a maximum period of 28 years. The work then fell into the public domain. It was intended to be an incentive for creators so that the society benefits from their creativity. It was, in a sense, a favour given to creators so that society benefits. Unlike other rights such as the right to life or to freedom, this was and still is not recognised as a natural right. Over the years, copyright law has been modified in most parts of the world to benefit the copyright holder more. Interestingly, the right now rests more often with the publisher than with the author.

Apparently under pressure from copyright holders, governments have been extending the period for which "all rights are reserved" and today it extends to the ridiculous period of sixty years after the life of the author. This is obviously not meant to benefit the creator nor an incentive for him or her to create more. Then what could this be for? It could only be for copyright holders who are not the authors. And in what way could this benefit society? It can obviously benefit only some individuals or organisations. In practice, often the publishers who hold the copyright.

The American recording industry, for instance, has been threatening music fans who dare to share their music, and even do not hesitate to go to court against their customers in the name of copyright violation. Publishers of research journals corner all the rights while the work is done by researchers and funded by the public. Although it is recognised that all creative work builds on the existing, and each contribution is in reality a just small addition, people behave as though they have created from vacuum and whatever they did is their own. And that society should pay for it, totally forgetting that they never paid society for what they got from it. Thus, copyright that was originally meant for the benefit of society has now been turned against it. The latest instance of this comes from Brazil.

It seems that the police entered the premises of the Federal University of Rio de Janeiro and seized the material on the local copier. All this without any warrant and on the basis of an anonymous phone call. "The university community has expressed its complete rejection of the more unusual and disproportionate measure which violates the right to education and university autonomy" says a report here (Google translation).

This is the kind of thing that, if ignored, could eventually lead to the slow loss of our freedoms, and to the establishment of a police state. George Orwell's 1984 and Animal Farm could still become realities.

National Conference on Free Software and Education

2010-09-13T07:10:00.000-07:00

About the Conference

While primary and secondary education under the state scheme in Kerala uses only Free Software, the education in the higher secondary level and above still continues to use largely non-free software. There seems to be initiatives to move higher secondary education to Free Software, but proprietary applications are still mentioned in the curricula in all universities. A campaign is needed to put pressure on the universities to remove these applications and move to a curriculum that specifies skills to be developed rather than applications to be learned. SPACE has already written to the Vice Chancellors of all Universities in Kerala to remove non-free software from the curricula. The conference was planned to help in this campaign.

When I spoke to Prof. Mohandas of NIT, Calicut, about this conference, he suggested that we conduct it as a part of the Golden Jubilee celebrations of NIT, which gave us time for organisational work. But when he heard that Stallman is coming to India in September, he wanted to explore the possibility of getting him for the conference - which meant scheduling it much earlier than planned. I had a small apprehension about being able to complete the organisation work in time, but then I too thought that getting RMS to speak would certainly give a boost to the conference. So we decided to give it a shot. A lot of things needed to be done, starting with confirming the availability of RMS, getting the speakers, fixing schedules and finding people who will fund the conference (all of which I had to do). Prof. Mohandas would do all local organisation work with help from students (who seem to like him a lot).

Fortunately for us, the days convenient for NIT to organise the conference fitted well with Stallman's schedule. After his talks in Guahati and Mumbai, he was coming to Bengaluru (Bangalore) on September 7th. St. Josephs' College in Palai wanted him to speak there on 9th. He had to leave India from Mumbai on 12th. So it was convenient for him to speak in Kozhikode on 10th. The only hurdle left was to find suitable modes of transport for him, which we could do together. Thus the inauguration was fixed for 10th evening and the main conference during the next two days. The local MLA, Sri Pradeep Kumar, who takes a lot of interest in Free Software, wanted the inauguration to be a public function in the city, and also arrange a talk in Malayalam for the people who do not follow English.

Funding was not a big problem, since the state IT Department agreed to give around Rs. one lakh and Sri C.V. Radhakrishnan volunteered another 1 lakh to FSF India that could be used for the conference. Prof. Kannan Moudgalya of IIT, Mumbai, offered Rs. 50,000 for putting up a stall on his Talk to a Teacher project. He also agreed to bear the travel expenditure of himself and Krishnakant Mane who was working with him. Another speaker, Prabhu Ramachandran from IIT Mumbai also offered to travel with his own funds. I thought we would be quite comfortable with this. Unfortunately, we could not get the Chief Minister to inaugurate the conference. But he agreed to send a video message.

Inauguration

The inauguration was at the Tagore Centenary Hall, which was a good venue for the event. I spoke in Malayalam on Free Software before the inaugural function. I was a bit worried about the time of Stallman's arrival because his train was scheduled to reach at 4:40 pm and the inaugural function was to start at 5 pm. Any delay in the train could have delayed the function. However, nothing of that sort happened. And Stallman seemed to be in a good mood. He explained what is Free Software, why he is not a supporter of Open Source, and why he wouldn't want to call the system FOSS. Though the crowd was much less than in many of his meetings, it was quite responsive. There were a number of questions from the audience to which he patiently replied. There was even a question about why he kept long hair - something to which some speakers may have reacted sharply. But he calmly explained that he started doing this in the 1970s when he found himself to be on the side of the anti-establishment group that kept long hair and beard.

Perhaps, the inaugural address of the MLA was the next best, in which he analysed how the multinational corporations exploit the users of proprietary software and emphasised that only through Free Software can we achieve digital freedom. There were speakers from IEEE and Computer Society of India, apart from the Director of NIT, Calicut. Prof. Mohandas welcomed the gathering and Satish Babu introduced Stallman to the audience. The student co-ordinator, Hari, gave the vote of thanks. Overall, the programme went well. And then, of course, there was the usual photography session in which students vied with each other to pose with Stallman. Later, Prof. Mohandas told me that such a grand function had never been held in the city by NIT, though the crowd was not big (which was partly because it was on Ramzan day).

First Day

Juan Carlos had planned for streaming the entire event live and had put in a lot of effort for it. But he could reach Kozhikode only a few hours before the inaugural function, and there was not time to set up the server and try it out. He had to do it only on the morning of the first day of the conference. This caused some delay, but we could start around 10 am half an hour behind schedule. The delay was also because some of the hall arrangements had to be done on that morning. We had the video of a speech by Marco Ciurcina from Italy, and he was expected to be ready to answer questions online. Everything was ready, but Marco was travelling in a train and he did not want to talk because it was early morning there and everyone around him was sleeping. So we had to make do with an IRC chat. But that itself was wonderful, as someone mentioned, to be asking questions to someone in Italy travelling in a train and getting answers from him. Later, we also showed the video of a speech by Renzo Davoli from Italy, but we could not get him online for questions.

On the first day, the schedule was slipping from the word go, and several people took more time than they were meant to. Each speaker was given about 20-25 minutes to speak and 5-10 minutes for questions. Some speakers took up to 40 minutes for themselves. In any case, we were able to wind up the day's proceedings an hour behind schedule, which was okay because it was the first day and no one was in a hurry to go anywhere. There was a demonstration of Kalarippayat for about half an hour after the sessions closed at 6:30 and then a conference dinner.

Second Day

The programme was crisper and better managed. The morning session ended half an hour behind schedule, but the afternoon session was rather sparse anyway. The first session was on accessibility, where I started with the Insight project and Krishnakant Mane spoke about accessibility in GNOME with a brief demonstration. The second session had presentations by Prof. Kannan Moudgalya of IIT Bombay on the National Mission on Education through ICT (NME ICT), Prabhu Ramachandran, also of IIT Bombay, on the Free and Open Source Software for Science and Engineering Education (FOSSEE) project, Shitole and Krishnakant on how they migrated the SNDT University to Free Software and Prof. Srivathsan on IGNOU's initiative in Free Software based open education. In the afternoon, we showed one video of a short speech by Stefano Barale, but we had several speeches left which we could not show. In particular, we could not show the speeches by Angelo Raffaele Meo from Italy and Lalitha Prasad, which was unfortunate.

There was a panel discussion after lunch, which was meant for participants to interact with the panelists especially on possible problems related to migration. Though that did not happen, there was quite a bit of interaction and lively discussions. The panel included Srivathsan, Krishnakant Mane, Nagarjuna, Satish Babu and Shitole.

In the last session (after tea), the declaration was read out and discussed. Here also, to my surprise, there was quite a bit of discussion and many comments and suggestions came from the participants. The final declaration called on all educational institutions to use only Free Software and not to mention any branded software (even if it is Free) in their curricula. All the participants entered their names on the page in which the declaration was put. The names of several people from Italy and other countries also have been subsequently added. This can still be seen at http://wiki.hipatia.net/index.php/DraftDocumentEduconf2010 until it is finalised tomorrow.

Conclusion

On the whole, the conference seems to have been a big hit. Some people told me that it was really good and had helped them to take a fresh look at the whole issue. People who were following the conference from Italy said that it was very good, and that they would like to organise something like this in November if we people were interested. This may happen too. But, most importantly, we have got a powerful document to show the Universities and other institutes and ask them to migrate. After all, that was the basic idea of the whole exercise.

Conference on Free Software and Education

2010-08-26T06:52:00.000-07:00

This is something that had been in my mind for quite some time - a conference on Free Software and Education. The idea is to get speakers to explain the importance of using Free Software in education, demonstrate pieces of software that can be, and that are being, used in different levels of education, and give a call to all educational institutions in the country (and even abroad) to use only Free Software.

Now it seems this is going to come true. When I suggested this idea, there was positive response from the Boards of FSF India and SPACE. The response from Prof. Mohandas of the National Institute of Technology, Calicut, (NITC) also was positive. So we planned to do this as part of the Golden Jubilee celebrations of NITC, which starts in October. But then Richard Stallman decided to come to India, and NITC was interested in him coming for the conference. So we had to advance the programme to September beginning. Stallman had to leave India on 12th, so the conference had to be before that. And Prof. Mohandas suggested 11th and 12th, with the inauguration on 10th evening. And RMS agreed. So the conference will happen on those days.

The response from speakers also was good. Prof. Nagarjuna (Homi Bhabha Centre for Science Education), Chairperson of FSF India, immediately agreed to speak. And FSF India decided to become one of the organisers. Prof. Kannan Moudgalya and Prabhu Ramachandran of IIT, Mumbai, also were enthusiastic. Prof. K.R. Srivathsan (PVC, IGNOU) eagerly agreed to speak. And my good friend Juan Carlos Gentile decided to make it an international affair. He has found several speakers from abroad, including Marco Ciurcina from Italy and Diego Saravia from Argentina, and they all will speak through video netowrking. He is also arranging for live webcasting. And all of them and many others are willing to endorse the call the conference will make to use Free Software in education.

In short, this conference is becoming a much bigger affair than I ever imagined. My only regret is that the Chief Minister of Kerala, who is a great supporter of Free Software and normally makes it a point to participate in any meeting in which RMS is present, will not be available to inaugurate the conference. It is good that he has agreed to send a video message. I hope there will be good participation from different parts of the country. And that this will give a boost to migration in educational institutions in the country and to substituting proprietary software in university curricula with Free Software.

മലയാള മനോരമയുടെ കസര്‍ത്തു്

2010-06-15T10:31:00.000-07:00

ഇന്നു്, അതായതു് 2010 ജൂണ്‍ 15നു്, മനോരമയുടെ ടെലിവിഷന്‍ ചാനലില്‍ ഒരു വാര്‍ത്ത വന്നതായി എനിക്കു് ഈമെയ്ല്‍ ലഭിച്ചു. ഒരു സുഹൃത്തു് ഫോണ്‍ വിളിച്ചു് പറയുകയും ചെയ്തു. വാര്‍ത്ത ഇതാണു്: സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ മാത്രമെ പാടുള്ളൂ എന്നു് സര്‍ക്കാര്‍ വാശി പിടിക്കുന്നതു കാരണം സംസ്ഥാനത്തിനു് 214 കോടി രൂപയുടെ ധനസഹായം നഷ്ടപ്പെടാന്‍ പോകുന്നു. സംസ്ഥാന വിദ്യുച്ഛക്തി ബോര്‍ഡിനുവേണ്ടി ബില്ലിങ്ങിനും മറ്റും ആവശ്യമായ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നിര്‍മ്മിക്കുന്നതിനായി കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള തുകയാണത്രെ ഇതു്. അതുടനെ ചെലവാക്കിയില്ല എങ്കില്‍ സംസ്ഥാനത്തിനു് ആ തുക നഷ്ടപ്പെടുമത്രെ. സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറുപയോഗിച്ചു് അത്തരം സോഫ്റ്റ്‌വെയറൊന്നും നിര്‍മ്മിക്കാനാവില്ല. (ഇതു് ആരുടെ അഭിപ്രായമാണെന്നു് വ്യക്തമല്ല. മനോരമ ന്യൂസിന്റെ വെബ് സൈറ്റില്‍ ഉള്ള വാര്‍ത്ത വായിച്ചാല്‍ ഇതു് മനോരമയുടെ അഭിപ്രായമാണെന്നേ തോന്നൂ.) ഈ പണം നഷ്ടപ്പെടാന്‍ പോകുന്നു എന്ന വാര്‍ത്ത എവിടെനിന്നു കിട്ടി എന്നുള്ളതും വ്യക്തമല്ല.

ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഈ വാര്‍ത്ത വലിയ ദോഷം ചെയ്യുന്ന ഒന്നല്ല. കാരണം സാമാന്യ ബുദ്ധിയുള്ള ഒരാള്‍ക്കു് അതിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന മറ്റുതാല്പര്യങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നു വരാം. പണം നഷ്ടപ്പെടാന്‍ പോകുന്നു എന്നു് പറഞ്ഞതു് ആരാണു് എന്നു് അവര്‍ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടില്ല. പണം തരുന്നതു് കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ ആയതുകൊണ്ടു് സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരിന്റെ നയങ്ങളൊന്നും പാലിക്കേണ്ടതില്ല എന്നു് അര്‍ത്ഥം വരുന്നില്ല. സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറുപയോഗിച്ചു് ഇങ്ങനത്തെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കാനാവില്ല എന്നു് ഒരു വിദഗ്ദ്ധന്റെയും വാക്കുകള്‍ ഉദ്ധരിച്ചു് സ്ഥാപിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. അതു് ലേഖകന്റെ അഭിപ്രായമായാണു് മനോരമയുടെ സൈറ്റില്‍ കാണുന്നതു്. ലേഖകന്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ വിദഗ്ദ്ധനാണെന്ന സൂചന പോലുമില്ല. മാത്രമല്ല, ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ടെന്‍ഡര്‍ നല്‍കിയ കമ്പനിക്കു് സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നിര്‍മ്മിക്കാനുള്ള പണി നല്‍കി എന്നൊരു വിചിത്രമായ ആരോപണവും ഉന്നയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെയെല്ലാം പിന്നില്‍ മറ്റെന്തോ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നു തോന്നിക്കാന്‍ ഇനിയൊന്നും വേണ്ടല്ലോ.

ഒരു കുട്ടിക്കു് ഒരു ലാപ്‌ടോപ്പ് (One Laptop Per Child, OLPC) എന്ന സംരംഭത്തിനുവേണ്ടി തയാറാക്കിയ XO എന്ന ലാപ്‌ടോപ്പ് മുതല്‍ സൂപ്പര്‍ കമ്പ്യൂട്ടറുകള്‍ വരെ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറായ ഗ്നു ലിനക്സ് ഉപയോഗിച്ചു് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ഇന്റര്‍നെറ്റ് ഉപയോക്താക്കള്‍ക്കു് ഏറ്റവും പ്രിയംകരമായ സെര്‍ച്ച് എഞ്ചിനായ ഗൂഗിളിന്റെ സെര്‍വ്വറുകളില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറായ ഗ്നു ലിനക്സാണു്. രണ്ടാം സ്ഥാനത്തു് നില്‍ക്കുന്നു എന്നു പറയാവുന്ന യാഹുവിന്റെ സെര്‍വ്വറുകളെല്ലാം മറ്റൊരു സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറായ Free BSDയിലാണു് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതു്. നമ്മുടെ LICയുടെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ശൃംഘല പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതു് ഗ്നു ലിനക്സിലാണു്. അതുപോലെ തന്നെ ജര്‍മ്മനിയിലെ മ്യൂണിക്ക് നഗരസഭയുടെ കമ്പ്യൂട്ടറുകളും. പിന്നെയാണോ വൈദ്യുത ബോര്‍ഡിന്റെ ബില്ലിംഗ് നടത്താനുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറുപയോഗിച്ചു് സാധ്യമല്ലാതെ വരുന്നതു്!

ഇത്രയേറെ പ്രചാരവും പഴക്കവുമുള്ള ഒരു പത്രം ഇത്രയും തരം താഴുന്നതു് കഷ്ടമാണു്. അവര്‍ക്കു് അതില്‍നിന്നു് എന്തു നേട്ടമാണോ ഉണ്ടാകുമെന്നു് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതു്, ഇത്ര മോശമായ പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിലൂടെ അതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ നഷ്ടമേ അവര്‍ക്കു് ഉണ്ടാകാനിടയുള്ളൂ. കയ്യില്‍ കിട്ടുന്നതെന്തും ഉപയോഗിച്ചു് സര്‍ക്കാരിനെ അടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു് മനസിലാക്കാം, അംഗീകരിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും. പക്ഷെ വടിയല്ല ചാണകമാണു് കയ്യില്‍ കിട്ടിയതു് എന്നു് മനസിലാക്കിയില്ലെങ്കില്‍ സ്വന്തം ശരീരമെ വൃത്തികേടാകൂ. സര്‍ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരെ എതിര്‍ത്തു് ജയിലില്‍ പോയ ചരിത്രമുള്ള മലയാള മനോരമ ഇങ്ങനെ അധഃപതിക്കുന്നതു് കാണുമ്പോള്‍ ദുഃഖമേ വരൂ.

Chau to Latin America

2010-05-28T04:51:00.000-07:00

On May 9th evening, Charles told us that he would be leaving early morning next day, and that Quiliro would come and pick us up to go to the Catholic University. I found out that we were going to the IT Department of the University and was wondering what I should speak and how I should start. I thought that I could start by asking them how much money they paid to the copyright holders for teaching about Turing machine. But at the University, we came to know that students and teachers from a school in the name of a freedom fighter of Ecuador had come to listen to our talk. And in the hall, I found that the people from the school far out numbered others. So I had to change my strategy. So I started by asking them whether they had studied Newton's laws and who the laws belonged to. Or who the theory of relativity belonged to. The students said that it belonged to Einstein, probably not grasping the meaning of my question. Then I asked them how they could learn or teach these theories without paying the authors. The students immediately said that they were free, and that they belonged to everyone. In that case, I asked, how come people were allowed to own some pieces of knowledge and not allow others to use the knowledge without payment. My job was done, and, I think, the children got the message loud and clear. It only remained for me to point out that software is like knowledge ant that, like knowledge, software also should be free (as in freedom). I told them that Free Software is like free knowledge and got them to agree that they will at least try Free Software. With that, I gave the stage to Juan and Rafael. Both of them talked for quite some time, and I thought that is better because they can directly speak in Spanish (rather than translate when I speak).

I met a small child there wearing a T shirt that said GNU/Linux. He became friendly to me and we sat on the floor of the dias talking for some time - he in Spanish and I in Malayalam, just as i used to do with the third child of Charles. But this time Quiliro was there to do a bit of interpretation for me. I met the family as I came out of the building and they had taken a few photographs with me carrying the child. I did request them to send me the photos, but I have not yet received them. I shall put them up here as soon as I get them.

From the University, all of us went to the airport. Rafael, his brother-in-law, Quiliro and others were there to see us off, and we soon left Ecuador on a TACA flight. The airport had free wifi access and Juan and I made use of the opportunity to check our mails. I just sent a mail to Lucho saying that we were leaving. Since the flight was in the evening, and it became dark soon, there was nothing interesting to see and the wait at Lima also was normal. We reached Asuncion early in the morning and Lucho and his girl friend were there waiting for us at 3 in the morning. We went straight to his house and soon were asleep. Before I went to sleep, I just sent a mail to my brother-in-law in Dubai, Ajith Kumar, saying that I was back in Asuncion and would try to get the flight from Dubai postponed by a few days.

The next morning, we went to the travel agency that, as Juan found out, had booked my tickets and got the flight from Dubai to Delhi postponed by a few days. It cost me US $ 150, which, I thought, was a bit high. Later, it turned out that I could buy a new ticket from Dubai to Kerala for a similar amount. That would have saved me the fare from Delhi to Thiruvananthapuram. Anyway, the money was spent and there was nothing I could do about it. From the travel agency, we had to go quickly back to Lucho's home because he was called to sort out some problem in some system that he was looking after. So he left us home and quickly went out. And I started wondering how I would go to the airport. Juan told me that Nicolas (Pereira) would come to drop me to the airport.

My flight was supposed to be at 6 pm and I should be at the airport by 3 pm. The drive to the airport was supposed to be about 30-40 minutes. So I was expecting Nicolas to reach by about 2:15 pm. When there was no sign of Nicolas, Juan called him. Nicolas said that he was in a meeting and would reach in ten minutes. He also said that he knows someone in the airlines, so there will not be any problem. Finally, both Nicolases came and we all went to the airport. On the way, Nicolas Caballero said that there were two pieces of good news. One was that the electricity company had offered US $ 100,000 every year to conduct a Free Software conference. That was good news indeed! I asked him how much that would be, in real terms, in Paraguay. Nicolas said that the Free Software Asuncion conference for which I had originally gone there, had cost only about US$ 55,000. Then I asked him whether they could keep apart some money for starting an institute for Free Software. Nicolas responded by saying that that was the second good news. The same company had offered a million US dollars to start such a Centre! That was absolutely great!

We must have reached the airport around 4:30 pm and I had no problem in checking in. They allowed my small suitcase and my laptop bag to be taken in the cabin so that I wouldn't have to wait for the baggage in Dubai. The only problem was that I had to cart it around in Sao Paulo. I did not have to pay airport taxes because that was included in the ticket. So we finally said good bye and Nicolas said that we should meet again. I suggested that he organise a Free Software conference in Canada (where he was moving to in a couple of months). They had to go in a hurry because they had a meeting at 5 pm, and I walked in. I had about an hour to wait before the flight took off, which I spent mostly reading Freakonomics. Soon we were ushered into a Boeing 747 which took off as scheduled. And that was chau to Asuncion and Latin America.

Quito, Ecuador

2010-05-09T21:34:00.000-07:00

Nothing much happened on 2nd, 3rd and 4th. We did go to a place where Lucho's friends were doing a podcast called Mango Podcast. There was a discussion about Free Software involving a few of Lucho's friends, Juan and me. One of them apparently thought that I was being misled by Lucho about the state of their country. But he did not raise the issue. He appeared only around the time we were closing the programme and asked me whether all companies are bad and why a company that was started with good intentions could not continue to be good. I told him that I have not seen companies making a lot of money without being unethical and that as the companies become big, they become powerful and corrupt. He said he was hoping that I was wrong and that a company could make money without being unethical. I told him that I too hoped that he is right, but that he will probably realise that his desire could not be true as he grew up. I said so because he looked very young. I learnt only later that he was 33! Of course, Juan was more direct and told him that 80% of what he said was crap and the remaining 20% he didn't hear :-) There was also a question about making money from Free Software and we (Juan and I) explained the model of providing service as a business. Juan told them that he was living from Free Software and also about how there are so many ways in which Free Software could help a person to live. As suggested by Charles Escobar, we went to a travel agency and booked our tickets to Quito.

We were taken to the airport by Lucho and Claudia (Lucho's wife) and seen off at 5:30 in the morning because the flight was at 7 pm. The flight was via Lima, Peru, where we had about an hour to spend. We arrived in Quito in the early afternoon and Charles was waiting for us. We were taken to his house (he drives a Lada car, the first one I have seen) where I slept for some time after food. We then went straight to Charles' place of work, the Israel University. From there, Juan and I were taken to the office of the National Union of School teachers, where they asked about the Kerala experience in using Free Software in education. They said that IT was not part of the education system and that the government was not giving much priority to education. They also said that they had had a detailed discussion about constructivism in education and decided that Vygotsky's system was better (they said "Levgotsky" but I guess they must have meant Vygotsky). They were interested to know how the system was implemented in Kerala and I told them that it may be possible to arrange for a discussion. I met Tatyana here, who translated my words into Spanish and what the others said in Spanish to me in English. And she did a very good job. One of the teachers there did video interviews with me and Juan for their website.

Quiliro Ordóñez from Ecuador had written to me and Juan asking about when we can meet, and we met him in the evening on our way back from the University. We had some food from a restaurant where I ate something that was like idli but slightly sweet and steamed or baked in a banana leaf. Another thing was wrapped in corn leaf (again steamed or baked) that came with a kind of chutney containing onion and chillies. This was the first time I was eating something spicy after coming to Latin America and it felt nice. But as a result we reached home very late and I was too tired to even try to log into the Internet.

Charles said that we had to leave early morning the next day (May 6th) because vehicles with registration numbers ending with a particular digit are banned on every day and this day he could not take his car into the city after 7 am. So we had to leave at about 6 pm. We went straight to Charles' office and from there we went with one of his students, Danillo Rojas, to a radio station for a discussion on Free Software. The radio station is run by a Socialist member of the National Assembly. His name is Paco Velasco and he is a supporter of Free Software. He himself anchored the show and he turned out to be a very bubbly character in the show (or, as Juan said, a very "electric" character). He was supported by another person who, I think, was the regular anchor for the programme. The show went on for one hour and four or five people called in, all of them supporting Free Software. Later, the Free Software activists here and Juan got several mails from people who had listened to the radio programme. It was a good success in that sense.

From the radio station we went to the Israel University where we had a short break with coffee and some snacks. And what was there in the plate of snacks? Surprise! Banana chips with onions and tomato! A very pleasant surprise indeed! We then went to an auditorium in the building where I gave a brief talk on Free Software for scientific data analysis and visualisation. It had to be very brief because we had to quickly go to the Army Polytechnic. This was a really interesting experience. Col. Sanchez, who was in charge of the Department of Electronics and Communication, invited us to give a seminar on the use of Free Software. Tatyana was with us and we learned that she worked in the institute. She was the person who took us around and organised the seminar. The hall was full and there were students standing. I again started with a Kathakali video and pictures of different parts of Kerala. Then I went on to explain how Kerala had migrated to Free Software and why only Free Software should be used in education and in the government. I said that Juan will explain the reason and what happened in Venezuela. Tatyana did a very good job of translating my speech once again. By the time Juan finished his speech, the conference had already been going on for about two hours and people were still standing. At one point of time, I had to mention about how the media is now very alert about the use of non-free software and how on a couple of occasions it made a noise when there were attempts to use non-free software. I was surprised by the big applause that followed.

Then they had a short coffee break and reassembled for the talk by Rafael. I thought most of the people would leave, but most of the audience was still there when Rafael started! This extent of interest apparently surprised even the faculty and authorities of the polytechnic because apparently no one used to sit for more than half an hour! Rafael spoke about the Elastix distribution for which he is working and explained how one can make a living out of working for Free Software. We were free for what remained of the day. Mario Albuja, who was there, invited us (Juan, Tatyana and me) to dinner and we went up the hill to a place that gave us a good view of the city. It was beautiful with all the lights. I talked about doing some studies about the schools, like the one I proposed in Paraguay, and they said that we can do. I hope it really happens.

On May 7th, we again went to the radio station, but I was there only for less than half an hour. I had to then go to a school where Quiliro had arranged a talk with a few teachers and students. I started with an introduction to Kerala and went on to speak about why Free Software should be used in schools. I started by asking what they would do if they got a packet of sweets. They said they would share it with everyone, and then I went on to the question about software. It turned out that neither the teachers nor the students used legal versions of Windows, and hence they were largely unaware of the legal issues related to copying proprietary software. Teachers were asking about Kerala, and how the state is different from the rest of India. A teacher asked me about what kind of software is used for teaching. I showed them things like Kalzium, Stellarium and Gcompris, and I think the students and the teachers were really excited. But Rafael Bonifaz was there soon telling me that we needed to go to some other place. I had to leave the place with the teachers and students apparently wanting to know more. I hope the local community would keep in touch with them.

The place we went to was the office of the Telecommunications Minister, Jaime Guerrero. He looked like a traditional Britisher, with a very impressive bearing. It was Juan who spoke most of the time. But the minister seemed to be impressed and we got to take a photograph with him. I did not understand what the Minister of Telecommunication had to do with Free Software, especially because we were talking mostly about education. I was told later that it was this ministry that supplied computers to the schools. I hope the minister was convinced about the need to give computers with Free Software to the schools, but I am not sure whether someone is going to give training in using the computers.

The next stop was at the office of the National Electoral Council. The head of the council (Director?) was present and there also I spoke about the importance of using Free Software especially for critical applications in the government. Juan spoke about the experience of Venezuela. The Director asked whether there were applications for specialised purposes like GIS and I explained about GRASS. But I did mention that there could be some specific areas where Free Software is not yet available. There were questions about Kerala and how the state had decided to migrate to Free Software. The impression we got when we left was that the doubts they had about using Free Software was largely removed.

Next we went to the Ministry of Education, where we met a small team who apparently are in charge of education. They consisted of teachers and technologists. We spoke about why Free Software is important for education and how Kerala migrated to Free Software. The interest in Free Software seemed to be low. They were saying that the country does not even have computers in all schools and that the major problem they were facing was in creating content. I said that I did not think textual and picture content in digital format was not the most important thing, and that the full potential of the digital technology could be exploited only with applications that allowed children to explore specific subjects or topics. One teacher asked what was the advantage of using Free Software other than the cost. I explained how we had localised GNU/Linux and how Windows was still not giving a desktop with Malayalam. But, apparently, they were not very much enthused. As we moved out of the hall where the meeting was conducted, a TV crew was waiting for an interview. They asked a few questions to me and a few to Juan. I don't remember exactly what they asked.

We then rushed to the Secretariat for Informatics which is headed by Mario. They had apparently been waiting for some time and they had food ready for us. They did a presentation about what they are doing to introduce Free Software in the government. They said that most of the servers were running Free Software, including some of the critical applications. Mario seemed to be taking pains to show us that they were really promoting Free Software in the government. But, apparently, many desktops were still running Windows. Since the discussion was mostly in English, I did not need an interpreter. Where needed, Juan did the job.

Our next stop was at the organisation in charge of "intellectual property" laws. The person in charge (Director?) explained that their stand was that IP laws were needed, and they had a positive role to play, but the legal system often distorted the laws to the advantage of companies and the disadvantage of the public. He said that they were working to make the IP laws more friendly to the consumers. Juan told him that IP laws should vanish, but the Director said that he believes that IP laws do help creators, and that it would be wonderful if people published their creative works under Free licences, but those who did not want to do so should have the freedom to do as they wished. I asked him about patents and the patenting of traditional knowledge. He said that other countries are taking traditional knowledge from here and the country was trying to get paid for it. And I replied that, as far as I was concerned, anyone was free to take the knowledge and use it but they cannot try to control the knowledge through patents or other such things. Juan and the Director agreed to disagree, but my stand was somewhere in the middle, though I never said so. I didn't need an interpreter here because the Director spoke good English.

We then went to Charles' institute, from where all of us (Charles, Juan, Quiliro and I) went to CIEEPI, which is an association of electrical and electronic engineers of Pichincha. Esteban also joined us at the University. The institute had arranged some food for us, which consisted of a salad. But I was not in a mood to eat cold food, and I did not eat. The discussions were mostly in Spanish with Juan speaking from our side. It appeared that they were interested in some kind of tie up with SPACE, but it was not clear to me what they were looking for. After the meeting, Charles, Juan, Esteban, Quiliro and I left for home. But then Quiliro suggested that we go to an old part of the city. We went to the top of a small peak Panecilo where there is a monument with a huge statue of Virgin Mary with wings looking at the city below. It was apparently built in Europe and transported here in pieces. The construction is said to have taken one hundred years, though it was installed only in the late 1990s. The place had several small shops selling curios, all of them run by natives. Some of the things were very intersting, but I didn't have any money to buy anything. Charles bought a keyring for me, which has a small leather thing attached to it. We also ate something that consisted of a cooked ear of corn with cheese. We also had a traditional drink which was available in two forms, with and without alcohol. I had the one without alcohol and it was sweet and nice. The television was showing a programme, interestingly, about India.

From there we went to an old part of the city with narrow streets and finally to a square with the President's palace on one side, an ancient cathedral on the second, a very old building that now houses the Majestic Hotel on the third and a new building housing the Municipal office on the fourth side. In the centre was a monument to the memory of the people who were killed during the war of independence with the Spanish. Apparently, half the population was killed by the Spanish and the leaders imprisoned. The local Spanish leaders needed permission from the Spanish government to kill the leaders. So the leaders were kept in prison for a year and then killed. The old buildings were really majestic, including the cathedral, and a sharp contrast to the monotonous modern buildings we see everywhere else. It was a real experience to be at a historic site where the first declaration of independence was signed in the Americas. Ecuador is, therefore, known as the Light of America for this reason. It was a fine end to a rather busy day and, as we returned, my mind was full of the sacrifice of thousands of people for the freedom of their countrymen and the cruelty that imperialist regimes meted out to them, including what the British did in India.

OLPC, School for the Disabled and Interviews

2010-05-01T21:32:00.000-07:00

The last two days we have been relatively free, though we were not idle. Yesterday, we went to a local organisation that was promoting OLPC in Paraguay. Their office was located in a rather posh house in an expensive locality. We met some young guys there who spoke good English and were apparently trained in Boston. One of them told us that he had been on IRC with Sayamindu Dasgupta just before we reached and apparently Sayamindu told him that I was in the country. Sayamindu was to join the group in Boston soon.

They talked about promoting OLPC here and evolving methods of using the machine to teach. They were also talking about Free hardware. As the discussions dragged on, it was getting to be time for lunch and all of us went to a restaurant. But we were supposed to go for a meeting on MMSL (the organisation that conducted the conference) at 2 pm and we quickly left, with the OLPC guys still enjoying their food. On the way, Juan and Lucho expressed their displeasure with the group because they appeared to be first world guys approaching the problem with a typical first world approach. Juan thought they were kind of undesirable and Lucho seemed to agree. Juan said that if this was how OLPC was being promoted here, we needed to push for another computer taking its place.

At the venue of the MMSL meeting, we found Nicolas (Cabellero and Pereira) and a new person who was to be the Director of Free Software for the Ministry of Education, Oswaldo Daniel Cruz Ramirez. Later, Gladys Canese, the President of MMSL, joined us. Nicolas Caballero introduced us to Oswaldo, who would be one of the people who would be coming to Kerala. He outlined the ideas the Ministry is pursuing and left us to discuss things with Oswaldo. Before a serious discussion could happen, Nicolas left us because he had some important and urgent work to finish. While we were discussing Oswaldo coming to Kerala and how he can prepare himself for the visit, Nicolas came again to introduce a journalist who had come to interview me.

The journalist, who turned out to be from Uruguay (Juan's country) was fluent with only Spanish and Juan had to interpret. There is nothing much to write about the interview because he asked only the usual questions and we all thought that he did a poor interview. After he left, I sat with Oswaldo and talked a few things about what he can read to prepare himself for coming to Kerala. I gave him my card and told him to send me a mail so that I could send him some links that would be useful. Nicolas and others were going to the Congress to present a proposal for digital television that can also help in education, and invited us to join. I declined though Juan was inclined to go, and we all came back home.

At home, I lay down and fell asleep. I was woken up by noises and was told that there were a couple of journalists to interview me for an online newspaper. The guy could speak good English, so it was much easier. He asked me a couple of good questions apart from the routine ones. He asked me whether I though that Free Software would become popular when there were so many proprietary software companies opposing it. I said that I was sure that it was only a question of time before Free Software becomes ubiquitous and he asked me how long I expected that to take. I said, I think, that I could not be sure but it may take maybe two years, maybe five. It was a short interview and he said that it would be published in about two or three days. I felt nervous after the interview because I had been asleep and was afraid that I might have said something that I should not have. But Juan said that I handled it well, and that the man was from a far right newspaper. In such interviews, I am always afraid that they may distort what I say and highlight something that was totally unintended. Hope that doesn't happen.

Today (May 1) we were mostly lazing around but for a visit to a school that teaches children with disabilities along with normal children. We were received by an elderly lady who was, as she said, working with a government school. She decided to start such a school after she retired. She said that she started with children with Down's syndrome but now had no such children in the school. They apparently had children with Dyslexia, Autism and physical handicaps. She said that she had got training for handling such children and she was the first to introduce inclusive education. All over the country, children with such challenges were taught separately. She showed some photographs of children apparently celebrating, but I couldn't see any physically disabled child in them. We couldn't see any special gadgets (wheel chairs, etc) for children with disabilities either. We also met her son and another young person who said they were involved in training and development in Mechatronics. Though I thought that the lady was doing very good work, later we had doubts whether they were really speaking the truth. I suggested that Lucho go there on a working day, if possible, and find out whether there really were physically or mentally challenged children there. I had talked to her about the school in Kolkata where such children were taught along with others, the only such school in India and she wanted to get in touch with them. I promised to send them the contact details. Later, Juan said that they were also apparently looking for money. That made me wonder what their intentions were. But Juan said that we will try to do something for them. I left it at that, hoping that Lucho will go there one day and see what exactly is happening.

The rest of the day was mostly idling and I slept a lot.

Visits to the National University of Asuncion

2010-04-28T04:13:00.001-07:00

After the conference, I have been largely idling, though I was involved in discussions with some of the people related to the government who are working to bring Free Software in education in the country and a two-hour discussion on the radio in which Marco, Juan, Charles Escobar and Chepi Gimanez (who also interpreted for me) were involved. Day before yesterday, that is April 27, I had an opportunity to talk to some students and faculty in the Department of Law at the National University here. Since I was going to talk to legal people, I decided to talk on Technology and Law.

I said that law tells us what to do and what not to do, while technology decided how we do things. In that sense, the two are related. Therefore, I argued, law should be compatible to technology. I spoke about how the copyright law came into being and how the rights of the authors were extended to ridiculous periods (60 years after the death of the author), becoming a stumbling block for creativity. I then talked about showed how the copyright law was inhibiting the sharing of knowledge when technology existed that made it possible for any music or book to be transmitted to any number of people around the globe in an instant. I also spoke about how the Recording Industry Association of America objected to the tape recorder technology and continues to object to people sharing music and movies although music sharing had not brought any harm to the industry. There were questions on why people should not get money by selling music and withholding free downloads. Juan explained the matter and at the end apparently everyone agreed on the idea of Free Knowledge. There were some students who stayed back after the talk and talked to us (Lucho, Juan and me). A couple of students told me that they are familiar with the Indian culture and like it very much. I had showed them a video of Kathakali and another of Thrissur pooram (and a dozen images of Kerala) and this is what prompted them to tell me about the Indian culture.

Yesterday was a rather busy day. We went to a local school here, in a poor neighbourhood. I will write about it elsewhere. At 2 pm, we went to the IT department of the National University, which is in a different campus. This was a large and beautiful campus with lots of trees and beautiful buildings with exposed brick. Here, the talk was organised by a faculty member, who seemed to be favouring Free Software. The students slowly trickled in and ultimately we had something like fifty students. I again started with the videos and images from Kerala and that seems to have caught their imagination. The talk was on Technology and Society and I started with why we develop technolgy and for whom. There was one student who was quite knowledgeable about these things and supported Free Software. He was making the right responses whenever I raised questions. I started with how technology changes the way we do things and the kind of benefits that society gets. I then brought the discussion to how businesses tried to block the benefits people can get from technology, mentioning the effort of RIAA to ban the tape recorder technology. I pointed out that it is stupid to attempt to block technological development based on arguments about how the new technology can harm the existing systems because every advance in technology has harmed the existing system. For example, I mentioned how computers had led to painters of sign boards losing their jobs. Interestingly, there were questions about the social and political system in Kerala and how Free software development was funded in Kerala. There were, of course, also questions about how programmers will live if they gave away the code they write as Free Software. With help from Juan, I explained why software is like poetry or any other creative work and we don't need people to earn their livelihood writing software for general use. One thing I forgot to mention was that most software developers live by writing custom software, which need not be Free Software at all because it is to be used only by a limited number of people.

A view of the audience with my laptop in the foreground

Here also there were people discussing with us after the talk but we needed to move again. Before that, we were invited to the office of one of the faculty members, which was the incubation centre for businesses. They were working with an enterprise based on Free Software and were wondering about some kind of collaboration with SPACE. We spent a very pleasant time there before we moved to the next meeting.

The last meeting of the day was in the Sociology department of the same University, which was in another building in the city. This building was apparently the house of a very wealthy person and looked like an old palace. This time we had a class full of students and a few faculty members, and there was the Director of the faculty, an elderly gentleman who told me that he had come to India on a few occasions. He sat for quite some time before he excused himself. But he spoke to the audience before he left and apparently told them about the importance of the topic, and that soon people who are computer illiterate would be considered to be similar to people who could not read or write. I started with the concept of alienation of the worker from work and how technology impacts society. I then moved to ICT and how it is influencing the way we do things. I told them about Free Software and how this idea of freedom is beginning to create a revolution in the way we think and do things. I told them that this movement has led to freedom movements in other sectors, like Wikipedia, and also debunked the idea that people will do things only if they get some benefit out of it. I told them about how the law is preventing the full potential of the technology from reaching society. I also told them that, as Sociologists, it was their duty to study the changes happening in society and how effectively the technology was reaching people. I also told them that Kerala had adopted Free Software for all public applications, and particularly for school education. Interestingly, there were questions about the political and social situation in Keala and whether other states in India were similar. Discussions after the talk went for a long time and I was happy to see that so many students were enthused by the idea.

The Director of the Faculty introducing me

A view of the audience. Lucho explaining to me what the Director was saying

We returned very much satisfied with the day's efforts, though rather exhausted.

Free Software Asuncion 2010

2010-04-26T17:44:00.000-07:00

I was invited to the Free Software Conference at Asuncion, Paraguay, to talk about the IT at School project. Being almost on the other side of the planet, the journey was rather tough. I have written about it in my blog Free as in Freedom. Here I will try to write about the conference as such.

I reached the conference venue only at night on the first day of the conference, and so missed half the presentations. The second day morning, I was initially told that my talk would be at 1 pm. But then, the person in charge of organising, Nicolas Cabellera, came and told me that a person who was supposed to do a workshop on Python had withdrawn at the last minute. He thought this was a kind of attempt to sabotage the conference. He asked me whether I would use that time. I said that I could do a workshop on LaTeX, something that Juan Carlos had told me I would have to do here. And he was extremely happy that I saved the day for them!

I finished just a simple introduction to LaTeX in the given time, and I found that it was helpful to a few people -- in fact they came and said so to me. I had little time to have my lunch and get my presentation ready. But when I was ready, I was told that there were a couple of presentations before mine. A young person (forgot his name) spoke about some work they are doing with discarded hardware. There was one more presentation before I was told that next will be mine. But before that, about twenty chairs were arranged in front of the audience, and people like Charles Escobar, Diego Saravia, Nicolas Cabellero, Juan Carlos, Marco Cuircina, and others, including me, were asked to sit there. Then Diego Saravia spoke about the confusion of several distributions and sometimes code getting written for specific distributions (which is not what Free Software is about). Since all talks were in Spanish, and most people followed only Spanish, I was provided with an interpreter who helped me understand the gist of the speeches, and also interpreted my talk. He turned out to be a n interesting guy and we got along very well. Being a professional interpreter, he had come to me in the morning, and we had sat together and gone through my presentation so that he won't be surprised by some words.

I started my presentation with two videos, one of Kathakali and another of Thrissur Pooram. This was followed by about a dozen pictures of Kerala. I then presented some statistics about Kerala, comparing it with Paraguay, such as area, population, density of population and literacy. I then went through a brief introduction to the geography and history of Kerala, focussing on social and political reforms. Only after this did I start talking about IT@School. After explaining how it started and IT was introduced as part of the curriculum, I explained how they were pressured into migrating to Free Software, and now were moving to IT Enabled Education.

I ended my presentation with questions about why many of these things happened in Kerala, and not in any other state. I pointed out that it has no easy answer, but probably was due to its geographical isolation and so many historical reasons. I tried to explain that it is not possible to simply copy a process that was successful in one part of the world and expect it to be equally successful in another part. There were just a few questions at the end, but nothing really interesting. Overall, I thought I could have spoken better. I think I was hampered by the fact that I was still under the influence of the tiring journey that lasted about 28 hours and also under jet lag. Moreover, I think, the fact that the people could not follow English well, and therefore their responses came only after the interpreter explained in Spanish what I had said, also might have affected my speech. Anyway, I am happy that several people appreciated my presentation.

Here are some photographs from the event:

Inauguration of the conference
Charles Escobar, Juan, Luis Gonzalez, myself, Zero from Bolivia (who gave me these photographs), Marco and a hacker from Bolivia (sorry, I forget his name)
That is me speaking, with the interpreter beside me
Serious discussion on how the Asuncion declaration should be worded, where Juan Carlos was the star

Free Software Asuncion 2010

2010-04-25T15:36:00.000-07:00

Asuncion is the capital of Paraguay in Latin America. President Lugo, who is now in power, strongly favours Free Software (FS) and wants to promote FS in the country. But there is no strong FS community in the country to help him -- a strange situation; in most places we have strong communities but the authorities are dificult to convince. In the situation, it was decided to organise an International Conference on Free Software during April 23-24. Nicolas Caballero of the Technical Unit for the Modernisation of Administration was in charge of organising the conference. Some of the leading developers and activists, like David Sugar, Marco Ciurcina from Italy, Charles Escobar from Ecuador, José Perez from Bolivia and Diego Saravia from Argentina, were invited. Because my friend Juan Carlos Gentile played an important role behind the scenes, and he has been thinking that Latin America should have tie ups with India, I got invited to the conference.

Being an invitee, they were supposed to send me my ticket to Asuncion. There was no sign of the ticket for a long time, and then my friend Juan asked me to go to Delhi and collect my visa, with the assurance that the ticket would reach me soon. So I reached Delhi on 18th night and my son picked me up. That night I was told that there was a mistake, I should go to the Consulate only on Tuesday because when they said Monday, what they had in mind was their Monday. Because of the nine and a half hour difference in time, that would be Tuesday in Delhi. I went to the Consulate on Tuesday and they were virtually waiting for me. Though I was now armed with the passport and ready to leave, the ticket still did not arrive. So my friend Juan suggested that I try for a ticket from India. That was when I too learnt about the problem the organisers also were facing -- the rush for travelling to Europe when flights resumed after being held up for several days due to the volcanic eruption in Iceland. But I was still able to find a seat via Mumbai-Dubai-Sao Paulo. But I decided to wait till the organisers confirmed that they would reimburse.

But meanwhile they were able to get hold of a ticket, also via Dubai-Sao Paulo and I received it on 21st evening. The ticket was for early morning of April 23, reaching Asuncion late night the same day because of the large time difference. The flight from Delhi was at 04:15 hr and the scheduled arrival in Asuncion was at 23:05 hr, which means a total travel duration of almost 28 hr 20 minutes! This was going to be the longest (distance-wise) journey I have ever in my life time!

I decided to carry as little luggage as possible and to confine it to cabin baggage. My son and my friend Sundar were of the opinion that I should carry plenty of clothes, but I stubbornly stuck to my plan and carried only one luggage (that could be checked in if needed) and a laptop bag that contained only a couple of books in addition to my laptop and accessories. My son, Akshay, and our friend Balachandran dropped me at the airport. When I checked in, I was not sure how the luggage would go, but the man at the counter of Emirates allowed me to carry both the bags with me in the cabin. So that saved the time required to wait for my luggage and reduced the tension about possible loss of luggage.

We had reached the Delhi airport around 01:30 hr on 23rd and the flight took off on time. Then there was a tough wait at Dubai airport for about four hours. I found a seat and started reading a book. It was tough to read the book on the one hand and keep awake on the other. But I somehow managed it because I had slept euring the day time and throughout the flight (except when the served the food). The flight from Dubai to Sao Paulo was the toughest part, lasting some 16 hours. I allowed myself to fall asleep whenever possible, but I needed to keep moving my feet so that they did not swell due to the long periods of being seated. I could not bring myself to watch the television programmes being dished out either. It was a truly challenging period, but finally we landed at Sao Paulo.

The wait at Sao Paulo was shorter, about three hours, and that period passed off relatively quickly. The flight from Sao Paulo to Asuncion was operated by TAM, an airlines from Paraguay. While both the flights from Delhi to Dubai and Dubai to Sao Paulo were operated by Emirates, and used huge Boeing 777-200 aircraft, the one to Asuncion was a smaller aircraft, possibly 747. And there were very few passengers. there was just one more passenger in the row in which I was sitting near the window. The flight was short, about two hours, and we soon landed.

As I came out of the aircraft and entered the airport building, I saw a person waiting with my name printed in large characters. I approached him and nodded to indicate that I was the person. Then things happened very quickly. I was taken through a special route (I thought it was the diplomatic channel) and seated in a luxurious lounge. A lady came there and collected my passport and customs declaration forms. Before I could use the toilet and sit down properly, she was back saying that everything was okay and I could leave. The gentleman who received me found a guy who was waiting for me with a car and I was soon moving towards the hotel where I am still put up and where the conference was held. This was an astonishing experience for me! I was being treated almost like a state guest!

The way passengers were treated in Dubai airport, I thought, left much to be desired. The officials there almost treated the passengers like cattle, though their language was always decent. Their body language showed what they thought, and occasionally they were rude to non-white passengers. I would have thought that their natural allies should be countries like India. Things were much better in Sao Paulo and some officials were really helpful. In the hotel, the counter clerk showed surprise when I told him that I was from India. I must be one of the very few Indians who have come to this hotel, and maybe even this country!

(About the conference itself, I should be soon writing in space blog, with photographs. See http://spacetvm.blogspot.com/)

Free Software Conference at Asuncion, Paraguay

2010-04-19T21:22:00.000-07:00

The Government of Paraguay is organising an International Conference on Free Software at Asuncion, the capital of the country. Some important names in the Free Software world - such as Marco Ciurcina, Diego Saravia, David Sugar - will be seen in the list of participants. I am one of the lucky guys to be invited there. It would be nice to see some of my old friends including Marco and Juan Carlos, and meet people whom I have met only through the Net. But, more importantly, this conference is expected to give a boost to migration to Free Software in the whole of Latin America, particularly in Paraguay. The conference is scheduled on the same day that a huge Free Software event, something like the Software Freedom Day, is happening in the whole of Latin America (http://www.flisol.info/). In a way this is unfortunate because are bound to miss one of them. But, in a way, it is good because together they make a great day for Free Software in Latin America.

I am supposed to speak on the Kerala experience, mainly the experience of the IT@School project. Arun of FSF India was also scheduled to go, but he backed out when things got unduly delayed. His case is different from mine because he is doing his MPhil now and cannot be away for long. In my case, I have been told that I may get to participate in other conferences and discussions. So I may have to stay for a couple of weeks or longer.

I am basically not very fond of travelling, so I am not really looking forward to the journey. One thing that I would enjoy is to visit some of the sites of ancient civilisations like the Mayans. I don't know whether I will be able to do that. But if I do, I shall write about it here. Got the visa. Waiting for the ticket now.

ഡോക്യുമെന്റ് സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനം

2010-04-06T14:14:00.002-07:00

(Document Freedom Dayയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു് തേജസ് പത്രത്തിനു വേണ്ടി എഴുതിയ ലേഖനം)

മാര്‍ച്ച് 31 ഡോക്യുമെന്‍റ് സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനമായി ആചരിക്കുകയാണു്. എന്താണീ ഡോക്യുമെന്റ് സ്വാതന്ത്ര്യം, എന്താണതിന്റെ പ്രാധാന്യം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ നമുക്കിവിടെ പരിശോധിക്കാം.

പണ്ടുകാലത്തു് കേരളത്തിലെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളെല്ലാം മലയാളത്തിലായിരുന്നല്ലോ. കടലാസു് ഉപയോഗിച്ചു് തുടങ്ങുന്നതിനു് മുമ്പു് ഓലയില്‍ നാരായം ഉപയോഗിച്ചു് എഴുതിയിരുന്നു. അക്കാലത്തു് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന അക്ഷരങ്ങള്‍ പലതും ഇന്നെഴുതുന്ന രീതിയിലായിരുന്നില്ല. പിന്നീടു് കടലാസും മഷിയും ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങി. അക്കാലത്തെ രേഖകള്‍ കടലാസില്‍ ആയതുകൊണ്ടു തന്നെ ഓലയിലെഴുതിയ രേഖകള്‍ പോലെ വളരെക്കാലം നില നില്‍ക്കുന്നതല്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല മഷികൊണ്ടു് എഴുതിയതു് ക്രമേണ മാഞ്ഞു പോകുകയും ചെയ്യും. ടൈപ്പ് റൈറ്റര്‍ എന്ന യന്ത്രം വന്നതോടുകൂടി ഈ പ്രശ്നത്തിനു് ഒരല്പം ആശ്വാസമായി. എന്നാല്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്തെടുക്കുന്ന രേഖകളിലെ വാക്കുകള്‍ വായിക്കുന്നതു് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. കാരണം മലയാളത്തിലെ എല്ലാ അക്ഷരരൂപങ്ങളും ടൈപ്പ് റൈറ്ററില്‍ ലഭ്യമല്ലായിരുന്നു. ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനായി മലയാള ലിപിയില്‍ത്തന്നെ മാറ്റം വരുത്തുകയുണ്ടായി.

രേഖകളുണ്ടാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും പുതിയ സാങ്കേതിക വിദ്യയാണു് കമ്പ്യൂട്ടര്‍. അമേരിക്കയിലാണു് ആധുനിക കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉത്ഭവിച്ചതു് എന്നതുകൊണ്ടു് ഇംഗ്ലിഷും അതുപോലത്തെ ലിപി ഉപയോഗിക്കുന്ന ചില യൂറോപ്യന്‍ ഭാഷകളുമാണു് കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ തനതായി കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നതു്. മലയാളമുള്‍പ്പെടെയുള്ള മറ്റനേകം ഭാഷകളില്‍ രേഖകളുണ്ടാക്കുന്നതിനു് ഒരു വിദ്യ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങള്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നതിനും മറ്റും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഫോണ്ട് അഥവാ ലിപിസഞ്ചയത്തില്‍ മലയാളം അകഷരങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കുക എന്നതായിരുന്നു വിദ്യ. അടിസ്ഥാനപരമായി കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതു് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ തന്നെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിനു് പല പരിമിതികളുണ്ടു്. പിന്നീടു് ലോകത്തിലെ എല്ലാ ഭാഷകളും ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിയുന്ന യൂണിക്കോഡ് എന്ന സംവിധാനം വന്നപ്പോഴാണു് മലയാളവും കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ തനതായി ഉപയോഗിക്കാനായതു്.

ഇന്നു് വലിയ ശതമാനം കമ്പ്യൂട്ടറുകളും ഉപയോഗിക്കുന്നതു് മൈക്രോസോഫ്റ്റ് കമ്പനിയുടെ വിന്‍ഡോസ് ഓപ്പറേറ്റിങ് സിസ്റ്റമാണു്. സര്‍ക്കാര്‍ തലത്തില്‍ തന്നെ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന കേരളത്തില്‍ പോലും സ്ഥിതി ഏതാണ്ടു് അങ്ങനെ തന്നെയാണു്, മാറി വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും. പ്രധാനമായി വാക്കുകളടങ്ങിയ രേഖകള്‍, അതായതു് ടെക്‌സ്റ്റ് ഡോക്യുമെന്റുകള്‍, ഉണ്ടാക്കാന്‍ വിന്‍ഡോസില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ആപ്ലിക്കേഷന്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകള്‍ (പ്രയോഗങ്ങള്‍) എല്ലാം സ്വതന്ത്രമല്ലാത്തവയാണു്, കമ്പനികള്‍ നിര്‍മ്മിച്ചു് കച്ചവടം ചെയ്യുന്നവയാണു്. അവയിലോരോന്നും അതില്‍ നിര്‍മ്മിക്കുന്ന രേഖകള്‍ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നതു് (സേവ് ചെയ്യുന്നതു്) അതിന്റെ സ്വന്തം രീതിയിലാണു് \dash\ അതായതു് അതിന്റേതായ രഹസ്യ ഫോര്‍മാറ്റിലാണു്. ഇതു് അല്പം വിശദീകരിക്കാം.

കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ എല്ലാ വിവരങ്ങളും (പ്രോഗ്രാമുകളും രേഖകളും) സൂക്ഷിക്കുന്നതും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതും രണ്ടക്ഷരമുള്ള ഒരു ഭാഷയിലാണല്ലോ. 0, 1 എന്നീ അക്കങ്ങളാണു് ഈ രണ്ടക്ഷരങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കാന്‍ സാധാരണ ഉപയോഗിക്കാറുള്ളതു്. മനുഷ്യര്‍ക്കു് വായിക്കാനാവുന്ന ഭാഷയില്‍നിന്നു് കമ്പ്യൂട്ടറിനു് മനസിലാകുന്ന ഈ (ബൈനറി) ഭാഷയിലേക്കു് മാറ്റി എഴുതുമ്പോള്‍ അതിനു് എന്തു് രീതി വേണമെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാം. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍ മാത്രമാണു് സൂക്ഷിക്കേണ്ടതെങ്കില്‍ അതിനു് സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്നതു് ആസ്ക്കി (ASCII) എന്ന രീതിയാണു്. എല്ലാ ഭാഷകളും ഉപയോഗിക്കാനാകുന്ന രീതിയാണു് യൂണിക്കോഡ്. പല രേഖകളിലും അക്ഷരങ്ങള്‍ കൂടാതെ കടലാസിന്റെ വലുപ്പം, അക്ഷരങ്ങളുടെ വലുപ്പം, വരികള്‍ തമ്മിലുള്ള അകലം എന്നിങ്ങനെ പല വിവരങ്ങളും അധികമായി സൂക്ഷിക്കേണ്ടി വരും. ഇതിനായി പ്രത്യേക കോഡുകളും രേഖയോടൊപ്പം ഉണ്ടാവണം. ഇതെല്ലാം സൂക്ഷിക്കുന്ന രീതി തീരുമാനിക്കുന്നതു് രേഖയുണ്ടാക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണു്. സ്വതന്ത്രമല്ലാത്ത സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകളുടെ കാര്യത്തില്‍ ഇതു് നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതു് സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച കമ്പനിയാണു്. അതു് മിക്കപ്പോഴും രഹസ്യവുമാണു്.

മേല്പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളുടെ ഫലമായി സ്വതന്ത്രമല്ലാത്ത പ്രയോഗങ്ങളുപയോഗിച്ചു് നിര്‍മ്മിക്കുന്ന രേഖകള്‍ കൃത്യമായി തുറന്നു കാണണമെങ്കില്‍ അവ നിര്‍മ്മിക്കാനുപയോഗിച്ച പ്രയോഗങ്ങള്‍ തന്നെ വേണമെന്നു വരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ മറ്റു ചില പ്രയോഗങ്ങളിലും അവ തുറന്നു കാണാനായി എന്നു വരാം; പക്ഷെ അപ്പോള്‍ നാം കാണുന്നതു് നിര്‍മ്മിച്ചയാള്‍ ഉദ്ദേശിച്ച തരത്തില്‍ തന്നെ ആവണമെന്നില്ല. ഉദാഹരണമായി, മൈക്രോസോഫ്റ്റ് വേഡ് എന്ന പ്രയോഗത്തില്‍ നിര്‍മ്മിച്ച ഒരു രേഖ വേഡ് പെര്‍ഫെക്‌ട് എന്ന പ്രയോഗത്തില്‍ തുറക്കാനായി എന്നു വരാം. പക്ഷെ രേഖ മാറ്റമൊന്നും കൂടാതെയാണു് കാണുന്നതു് എന്നു് ഉറപ്പാക്കാനാവില്ല. പലപ്പോഴും ഒരു പ്രയോഗത്തില്‍ നിര്‍മ്മിച്ചതു് മറ്റൊന്നില്‍ തുറക്കാനേ ആവില്ല. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ ഒരു കമ്പനിയുടെ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ തന്നെ ഉപയോഗിക്കാന്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിതരാകുന്നു. അതായതു്, നമ്മള്‍ ആ കമ്പനിയുടെ ആശ്രിതരാകുന്നു.

എന്നാല്‍ ഇങ്ങനെ ആവേണ്ട കാര്യമില്ല. അതിനു് രേഖകള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന രീതി തുറന്നതായാല്‍ മതി. അതായതു്, രേഖകള്‍ സൂക്ഷിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന രീതി എന്താണു് എന്നു് ആര്‍ക്കും മനസിലാക്കാനുള്ള മാര്‍ഗമുണ്ടായാല്‍ മതി. ഇതു് മറ്റൊരു ഉദാഹരണം കൊണ്ടു് വിശദീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കട്ടെ. ഒരു സൈന്യത്തിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ പരസ്പരം സന്ദേശങ്ങളയക്കുമ്പോള്‍, വിശേഷിച്ചു് യുദ്ധകാലത്തു്, സാധാരണ ഭാഷയാവില്ല ഉപയോഗിക്കുന്നതു്. കാരണം ശത്രുസൈന്യത്തിനു് സന്ദേശം പിടിച്ചെടുക്കാനായാല്‍ പോലും അവര്‍ക്കു് മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയരുതു്. അതിനു് ഒരു രഹസ്യ ഭാഷയാവും ഉപയോഗിക്കുക. ആ ഭാഷ അറിയാത്തവര്‍ക്കു് അതു് വായിക്കാനാവില്ലല്ലോ. അതുപോലെ ഒരു പ്രയോഗം അതുണ്ടാക്കുന്ന രേഖകള്‍ സൂക്ഷിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന രീതി അറിയാതെ ആ രേഖകള്‍ തുറക്കാനാകുന്ന മറ്റൊരു പ്രയോഗം (ആപ്ലിക്കേഷല്‍) നിര്‍മ്മിക്കാനും ആവില്ലല്ലോ. ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, പണ്ടുകാലത്തു് സര്‍ക്കാര്‍ രേഖകള്‍ ഒരു രഹസ്യ ഭാഷയിലാണു് എഴുതിയിരുന്നതെങ്കില്‍ ഇന്നവ നമുക്കു് വായിച്ചു മനസിലാക്കാന്‍ ആവുമായിരുന്നില്ലല്ലോ.

രേഖകളെല്ലാം കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ നിര്‍മ്മിക്കുകയും സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇക്കാലത്തു് ഇതു് പ്രശ്നമാകാം. വളരെക്കാലം സൂക്ഷിക്കേണ്ട രേഖകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കുമ്പോള്‍ സുതാര്യമായ രീതിയില്‍ സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കില്‍ പിന്നീടു് അവ വായിക്കാനായി എന്നു വരില്ല. അതിനു് വഴിയുണ്ടു താനും. രേഖകള്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍ സുതാര്യമായ ഫോര്‍മാറ്റുകളുണ്ടു്. വെറും ആസ്ക്കി, അഡോബിന്റെ പോര്‍ട്ടബിള്‍ ഡോക്യുമെന്റ് ഫോര്‍മാറ്റ് (പി.ഡി.എഫ്), മൈക്രോസോഫ്റ്റിന്റെ റിച്ച് ടെക്‌സ്റ്റ് ഫോര്‍മാറ്റ്, തുടങ്ങി പലതുമുണ്ടു്. എന്നാല്‍ മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന സാര്‍വ്വദേശീയ സംഘടന (International Standards Organisation, ISO) അംഗീകരിച്ച തുറന്നതും സ്വതന്ത്രവുമായ മാനദണ്ഡമാണു് ഓപ്പണ്‍ ഡോക്യുമെന്റ് ഫോര്‍മാറ്റ് (ODF). ഈ രീതിയില്‍ രേഖകള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു പ്രയോഗമാണു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറായ ഓപ്പണ്‍ ഓഫീസ്. എന്നാല്‍ സുതാര്യമായതിനാല്‍ ഈ രീതിയില്‍ രേഖകള്‍ സൂക്ഷിക്കാനും അത്തരം രേഖകള്‍ കൃത്യമായി തുറക്കാനും കഴിയുന്ന പ്രയോഗങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും നിര്‍മ്മിക്കാവുന്നതാണു്. ഇത്തരം സുതാര്യതയാണു് ഇന്റര്‍നെറ്റ് വഴി ആശയങ്ങള്‍ കൈമാറുന്നതു് സാധ്യമാക്കിയതു് എന്നോര്‍ക്കുക. വെബ് പേജുകളിലിടുന്ന വിവരങ്ങള്‍ രഹസ്യ ഫോര്‍മാറ്റുകളിലായിരുന്നു എങ്കില്‍ എത്രയോ കുറച്ചു പേര്‍ക്കു മാത്രമെ ഇന്റര്‍നെറ്റിലെ വിവരങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ!

മുകളില്‍ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ സര്‍ക്കാര്‍ രേഖകളുടെ കാര്യത്തില്‍ ഈ സുതാര്യത അത്യാവശ്യമാണു്, വിശേഷിച്ചു് സര്‍ക്കാരുകളുടെ നടത്തിപ്പിലും പൊതുജനവുമായുള്ള ഇടപാടുകളിലും വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന തോതില്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉപയോഗിച്ചു വരുന്ന ഇക്കാലത്തു്. ഇന്നുണ്ടാക്കുന്ന രേഖകള്‍ പത്തോ ഇരുപതോ അമ്പതോ വര്‍ഷത്തിനു ശേഷവും തുറന്നു കാണാന്‍ കഴിയണം എന്നതു് നിര്‍ബ്ബന്ധമാണു്. ഒരു കമ്പനിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഫോര്‍മാറ്റിലാണു് രേഖകള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നതെങ്കില്‍ ഇതു് സാധ്യമാവണമെന്നില്ല. നമുക്കാവശ്യം വരുമ്പോള്‍ ആ കമ്പനി ഉണ്ടാവണമെന്നില്ല. ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ അന്നത്തെ ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ അവര്‍ നമ്മോടു് സഹകരിക്കണമെന്നുമില്ല. എന്തായാലും ഏതോ ഒരു കമ്പനിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാവരുതല്ലോ നമ്മുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖകള്‍.

രേഖകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന ആശയം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനാണു് ഡോക്യുമെന്റ് സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനം ആചരിക്കുന്നതു്. ഇന്ത്യയില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇതിനു് വിശേഷിച്ചൊരു പ്രസക്തിയുണ്ടു്. ഇ ഗവേണന്‍സിനു് ഉപയോഗിക്കേണ്ട മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്ന നയം കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ രൂപീകരിച്ചു \mbox{വരികയാണു്.} തുറന്ന, സുതാര്യമായ, ഫോര്‍മാറ്റുകള്‍ മാത്രം ഉപയോഗിച്ചാല്‍ മതി എന്നതായിരുന്നു നയത്തിന്റെ കരടുരേഖയില്‍ അടുത്ത കാലം വരെ പറഞ്ഞിരുന്നതു്. വിദഗ്ദ്ധരും പൊതുജന സംഘടനകളും മറ്റുമായി ചര്‍ച്ച നടത്തിയായിരുന്നു അതു് തീരുമാനിച്ചിരുന്നതു്. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ അതില്‍ മാറ്റം വന്നതായി കാണുന്നു. ഉടമസ്ഥാവകാശമുള്ള രഹസ്യമായ ഫോര്‍മാറ്റുകളും ആവാം എന്നായിരിക്കുന്നു ഇപ്പോഴത്തെ നിലപാടു്. ഇതു് ദീര്‍ഘകാലത്തെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിനു് തീര്‍ച്ചയായും നല്ലതല്ല. രഹസ്യമായി കൊണ്ടുവന്ന ഈ മാറ്റം ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാരില്‍ സമ്മര്‍ദ്ദം ചെലുത്തേണ്ടതു് അത്യാവശ്യമാണു്.

Adopt Free and Open Standards for Digital Documents

2010-02-25T02:27:00.000-08:00

When you buy a male plug (often known as a 'top'), you don't normally have to worry about whether it will fit into the female plug (power outlet) you have at home. This is because both of them are manufactured according to standards that are followed by the industry. It is easy for anyone to design and construct a 'top' that fits into an ordinary power outlet because the standards are available for anyone to study and make use of. So anyone can manufacture plugs that fit existing sockets or vice versa. And everyone benefits. Similar is the case with so many other devices and components we use that life would have been so much more difficult for us without these standards. Another example is bolts and nuts. One could buy bolts and nuts of the same size from different shops and still use them together.

The same is true in the case of the ubiquitous modern device, the computer. The keyboard is the same on all of them, the compact disks we use are of the same size and we need not relearn the use of a keyboard when we buy a new computer, nor do we have to specify a certain size for the CD we buy. These are all examples of open standards that have been adopted by the industry. And these standards make our life easier because we need not unduly worry about what we buy. However, that is not necessarily the case with what we use in the computer.

Society has started using the computer for all kinds of purposes, including creating documents, pictures, animations, videos, databases and so on. These are stored in a manner that only a computer can decipher. This happens transparently so that even computer users may not realise how they are stored. For instance, when I type this article, it is stored in the computer in the form of what we call a “file”. A file is a collection of ones and zeroes stored electronically. Each character in a text document like this one or each tiny bit of colour in a picture is represented in a computer by a group of ones and zeroes. What set of ones and zeroes represent a character is decided by the method of encoding used for creating the file. For many purposes, the rule by which this conversion is made is open to the public – such as ASCII or Unicode. But certain applications, such as Microsoft Word, save files it creates in a manner that is not open. It writes files into hard disks in a purely “binary” format that consists of ones and zeroes in an order that is determined by a rule that is known only to the makers of Word. In other words, that file can be opened and the original document seen in the proper manner only if Microsoft Word is used. Of course, some other people have worked out the manner in which Word does it, but not perfectly. Therefore, the file could be opened, albeit imperfectly, using some other applications also. This is the case not only with Microsoft Word, but is true of all proprietary applications including Adobe Photoshop, Lotus 123 and CorelDraw. Of course, this is the default behaviour and each of these is capable of saving the files in other formats (which, again, may not be perfect).

But that is certainly not an ideal situation. What it means is that we users become dependent on the software that we use to create our documents to open them. That means, if we want to open a document created using Microsoft Word, and see it in the way we had made it, we will have to use Microsoft Word itself. The problem is that we don't know what a later version of the application will support. There is no guarantee that a file created with an earlier version will be cleanly opened by a new version of the same software. More importantly, in today's dog eats dog world, there is no guarantee that even the company wll exist a few years hence. And this is not mere speculation. WordPerfect used to be the most popular word processor some years back. But very few people use it today, even though it is probably the best word processor ever according to many people. WordPerfect was purchased by Corel, which itself is a struggling company. It could be wound up any day, and WordPerfect may no longer be available. And no other application today can cleanly open documents created with WordPerfect.

Such a situation is bad enough for private documents. Imagine the situation in which important documents related to the matters of a country are stored in formats created by proprietary software companies – formats that are not open and therefore inaccessible to anyone other than those who created the software. It could become very difficult to retrieve the information. Or critical information about citizens of a country. The risk is not only of the information getting locked in, but also of a software company potentially holding a country to ransom. It may be appropriate to narrate an incident in this connection.

Venezuela is a poor country that is very much dependent on its oil resources. Petróleos de Venezuela S.A. (PDVSA), often pronounced Pedevesa, is a state-owned company that runs the oil industry there. A whole lot of processes, including metering, invoicing, billing, and customer service, was handled by proprietary software. At a particular point in the political transformation that happened in Venezuela, a large number of employees who were managing the computer system resigned and left suddenly, and took the user manuals with them (it seems under instigation from external sources that wanted to create trouble for the new regime). Not only was the whole system left without anyone to manage, the entire data, in a format designed by the company making it inaccessible to others. The company, conveniently, refused to help the country. The entire economy of the country was on the brink of collapse. It was saved only because a group of young people managed to migrate the entire computer system to Free Software – software that would save all information in a format that is open, ensuring that it will always be accessible.

Obviously, governments should ensure that all their data are stored in open formats so that at no time will they held to ransom by agencies, external or internal, that wished to create trouble for them. Use of standards is a requirement for a technological society. The standards for the units of measurement were an important step in the history of mankind. The possibility of interoperability of equipment such as telephones, radios or televisions, among others, is based on common standards of operation. The only way to ensure that everyone can build appliances, equipment or software that interact with each other is the use of open standards. This enables the storage and exchange of information and data between individuals or groups in different places and times.

There seems to exist an argument that proprietary standards should be allowed to co-exist with free and open standards. But this is meaningless, since there can be only one standard for one purpose. Else, it ceases to be a standard. Imagine having the metre and the fathom as "standards". While the former is a measure of length that is defined as precisely as humanly possible, the other is a rough measure based on the distance between the fingertips of an average individual's hands. Let us forget this aspect for the moment, and imagine that the fathom is another standard. What could happen is that some people could specify lengths in terms of the metre, and others could use the fathom. People would have to go on converting from one system to the other. Of course, this may contribute to improving the computing skills of individuals, but it could contribute much more to confusion. Remember the times we used to get bolts, nuts and screws in both the Imperial and the metric standards. Many unwary people landed up purchasing bolts that would not fit the nuts and screws that wouldn't go into threaded holes that were meant for them.

In any case, it is not good for government documents that will have to be maintained for a number of years. Problems could be especially severe if the "standard" adopted is not Free and Open and is proprietary. In the case of Free and open standards, even if the application that created the documents ceased to exist, the government could hire someone to create an application to open the document, since the format is open. Documents that are encoded in proprietary formats, such as the .doc format of MS Word or the .pm format of Adobe Pagemaker, would make it extremely difficult to open if the original application ceases to exist. Even if it did not, the government would become dependent on that company for ever. It is for such reasons that Free Software activists and others who understand the trap have been saying that the formats used by the governments for storing documents should be free and open.

But the latest draft document on formats to be used for e-governance speaks about other formats co-existing with free and open formats, which it had not till the previous draft. Why this change was made is totally unclear. Till the previous version, the draft was prepared after extensive consultations with the industry and the community, making it rather transparent. But the latest draft was prepared by someone (a bureaucrat?) under the strong influence of one or more company executives. The government seems to have placed the interests of the companies before those of the nation and the people. I would like to join a number of people including Free Software enthusiasts to urge the government to drop this move and admit only the use of Free and Open formats for documents of the government.

Beware of Microsoft!

2009-10-17T09:50:00.000-07:00

It is well-known that using Microsoft products is risky because of many reasons. Just to refresh your memory, Microsoft Windows (of any flavour) is the most insecure operating system. Viruses, of course, are well-known, but most people do not realise that viruses are a problem only in MS Windows. A kind of malicious software called Trojans is, perhaps, more dangerous. It takes out information about what your computer contains. Then there is the risk of the computer suddenly refusing to respond, requiring a reboot, and possibly causing loss of data. There is nothing new in all these, though most people think that all computers are like this.

But here is another threat now. Apparently, Microsoft released a patch some time back that has made the browser Firefox risky to use. Of course, it made their own Internet Explorer also risky, but that has always had plenty of security holes, so one more was not a big thing. Firefox is considered to be more secure even on Windoze, but apparently Microsoft's patch has made it vulnerable to attacks. You don't have to take my word for it, you can read the story in Computer World. It says, "An add-on that Microsoft silently slipped into Mozilla's Firefox last February leaves the browser open to attack, Microsoft's security engineers acknowledged earlier this week." We should thank Microsoft for acknowedging the fact.

Apparently, the plug-in could be installed without the knowledge of the user. And once installed, it was not at all easy to remove it. The usual "Disable" button seen for each plug-in would itself be disabled. And one had to wade through the Windows Registry (which is a risky thing to do and not recommended for normal users to do) to remove the plug-in. It is unclear whether this happened unwittingly or whether it was a deliberate move on the part of Microsoft to put a brake on the steady increase in popularity that Firefox has been showing at the expense of Internet Explorer. I would have thought that the former could be true, though I wouldn't put the latter beyond Microsoft, but for one reason: that Microsoft has done things that many businessmen would never think of, and are possibly continuing to do such things too.

Let me tell you one such thing that they are probably doing. I was told that the Google desktop search tool is locked in Windows Vista. I have to admit that I have not tested this myself, since I really don't have a machine with Vista anywhere near me. It apparently requires the Windows key to be unlocked. Well, this could be a bug somewhere, but again, it could be deliberate too. MS certainly wouldn't want a Google software to become popular on their systems especially when they are in direct competition in the Net search area. Not that Bing is popular - certainly not anywhere near Google.

Another thing I was told is that Firefox runs slow on Windows. Well, as I said earlier, it could be accidental, or it could be deliberate. But with Microsoft, I would put my bet on the latter. As someone once told me, it is not that Microsoft engineers are fools. If they make it all very nice and perfect the first time itself, what will be the attraction in new versions? And where will be the antivirus business - something that Microsoft itself is planning to do?

Dreaming of a peer to peer world

2009-08-03T11:33:00.000-07:00

The economic collapse of 2008 is leading many people to question the suitability of the capitalist economic system. At the same time, many people are unsure about the system that can replace capitalism. The most common solution is, of course, socialism. But there are those who wonder whether there could be alternatives, though no serious discussion seems to have taken place on this subject. No one today sincerely expects an armed revolution. On the one hand, there appears to be a serious revival of interest in Marxism in Europe and even in the United States, while on the other hand there are people who are being inspired by the success of movements like Free Software and Wikipedia which point to aspects of creativity and production that we have ignored for too long or misinterpreted deliberately or otherwise.

We now know that creativity can and does happen without any incentive, especially financial incentive. And sometimes even without recognition. A brief reflection should convince anyone that creativity happens naturally, not because of financial incentives. In fact, it is clear that financial incentives cannot be the reason for creativity -- an idea that directly contradicts the concepts behind copyright and patents.

Free Software exists because there are people who enjoy creating software and who are willing to share it with others. Contributors are recognised by the community. On the other hand, the thousands of people who contributed to the more than 2.5 million articles in English, and smaller numbers in more than 250 other languages in Wikipedia, do not even get credit for their contributions. They remain anonymous forever. Yet, millions of articles have been written. Similarly, millions of people voluntarily contribute their computer time to computation-intensive projects like SETI@Home.

These are examples of a modern phenomenon that defies explanation within the existing paradigm -- a true revolution, in the Kuhnian sense, waiting for a paradigm shift. Many modern thinkers recognise that it forces us to reconsider our notions about production and distribution of goods. “Without a broadly accepted analytic model to explain these phenomena, we tend to treat them as curiosities, perhaps transient fads…” says Yochai Benkler in his The Wealth of Networks. But these do not appear to be curiosities or fads but symptoms of a genuine change in the way we think, create and distribute goods.

And this is prompting people to enquire into the possibilities of emulating that model in the production of ‘real’ goods (as opposed to ‘virtual' goods like software and knowledge). They also believe they can avoid the alienation of worker from work that Karl Marx warned about, just as in the case of Free Software and Wikipedia.

Michel Bauwens is one of those who believe in open spaces and creation without incentive. Like Richard Stallman who left his prestigious job at the Massachusetts Institute of Technology and started the Free Software Foundation, Michel also left a remunerative corporate job to start the Peer to Peer Foundation that tries to study the evolving peer to peer production and distribution systems exemplified by Free Software and Wikipedia. Michel Bauwens was in Thiruvananthapuram, Kerala, in December 2008, to participate in the Free Software Free Society conference and talked about the work of the Foundation. In this interview, done through email after his return to Thailand, Michel speaks about how he decided to leave his job and start the P2P Foundation, what principles the Foundation is based on, what its work is, and how the work has been progressing.

You were an information scientist and magazine editor before you started the P2P Foundation. Can you tell us about this evolution? How did it happen?

My first job (but without any formal library and information science training, as I studied political science) was nine years as reference librarian and information analyst for a centre in Brussels. In 1990, I started working as strategic business information manager at the headquarters of the agribusiness wing of British Petroleum. At that time, I reformulated the role of librarian into that of ‘cybrarian’, ie managing “just in time, just for you” information streams to senior management who were not in any real sense using the physical library resources anymore.

As the animal feed businesses were divested by 1993, I moved on to creating a Flemish magazine that was a mix of Mondo 2000 and Wired, and then became one of the Internet evangelists in my home country, leading to work as a serial Internet entrepreneur.

From my very first encounter with the Internet, ie collective mailing lists combining experts from around the world, I knew this was a technology that would change the very fabric of our world. Never before had there been such real-time possibilities for human cooperation and collective intelligence on a global scale. From now on, the privileged communication infrastructures that were only in the hands of multinationals and the State, would be distributed and democratised, a shift at least as important as the effect of the printing press.

At the same time, I became increasingly dissatisfied with the corporate world, seeing how the neoliberal system not only created increased social inequality, exacted a terrible psychic cost from even its privileged managerial layers, while also creating havoc in our natural world. I started seeing the system as a giant Ponzi scheme (a scheme in which the profit of those who invest earlier comes from those who invest later), so what surprised me was not the meltdown of 2008, but why it took so long to actually manifest itself!

At the same time, there was a revival of social resistance starting in 1995, and I was noticing, as a professional trend-watcher, that there was a common template in the new forms of social organisation, the one I now call the ‘peer to peer’ dynamic, or ‘voluntary permissionless self-aggregation around the production of common value’.

Key for me was the observation of the Internet bust in April 2000, which I witnessed from a privileged position as I was working in the same sector. As the stock market imploded, pundits were predicting the end of the Internet because no more capital was available for innovation and development. In fact the opposite happened -- rather than diminishing, innovation increased, entirely driven by the social field of aggregating geeks, giving birth to the Web 2.0, the first social model based on an interrelationship between new forms of capitalism and user-generated production of value. I knew then that I would study this phenomenon more deeply, and in particular since I consider peer aggregation to be a non-alienating form of work, how it could be leveraged as a force for social change.

So in October 2002, I decided to quit my corporate engagement, take a sabbatical to think things through, and moved to Thailand to create a global cyber-collective to research and promote P2P dynamics.

Is there a basic set of hypotheses from which the Foundation starts?

Yes, I formulated the following principles when I started the Foundation:

That peer to peer-based technology reflects a change of consciousness towards participation, and in turn, strengthens it.
That the ‘distributed network’ format, expressed in the specific manner of peer to peer relations, is a new form of political organising and subjectivity, and an alternative for the current political/economic order, ie I believe that peer to peer allows for ‘permission-less’ self-organisation to create common value, in a way that is more productive than both the state and private for-profit alternatives. People can now engage in peer production that creates very complex ‘products’ that can achieve higher quality standards than pure corporate competitors.

I also believe that it creates a new public domain, an information commons, which should be protected and extended, especially in the domain of common knowledge-creation; and that this domain, where the cost of reproducing knowledge is near-zero, requires fundamental changes in the intellectual property regime, as reflected by new forms such as the free software movement; that universal common property regimes, ie modes of peer property such as the general public licence and the creative commons licences should be promoted and extended.

These principles developed by the free software movement, in particular the general public licence, and the general principles behind the open source and open access movements, provide for models that could be used in other areas of social and productive life.

If we can connect this new mode of production, pioneered by knowledge workers, with the older traditions of sharing and solidarity of workers and farmers movements, then we can build a very strong contemporary social movement that can transcend the failures of socialism.

I think it also offers youth a vision of renewal and hope, to create a world that is more in tune with their values.

I call the new peer to peer mode a ‘total social fact’, because it integratively combines subjectivity (new values), inter-subjectivity (new relations), objectivity (an enabling technology) and inter-objectivity (new forms of organisation) that mutually strengthen each other in a positive feedback loop, and it is clearly on the offensive and growing, but lacking ‘political self-consciousness’. It is this form of awareness that the P2P Foundation wants to promote.

Was this mostly your work, or were others involved in formulating these principles?

I formulated the principles on my own, but also after at least two years of reading, and of being attuned with the zeitgeist (zeitgeist describes the intellectual, cultural, ethical and political climate, ambience and morals of an era). Others were formulating similar ideas, though in different ways. So as usual we should not claim too much personal merit; we are standing on the shoulders of the giants of the past, and are simply lucky to accompany a deep shift in human consciousness that would be taking place without us just as well. At the most, we can try to put some extra grease in the machine.

What exactly does the Foundation do?

We want to be an interconnecting platform for people involved in realising the new open and free, participatory and commons-oriented paradigms in every social field. So, we are monitoring and describing real-world initiatives, theoretical efforts, creating a library of primary and secondary material, and trying to make sense of that aggregation by developing a coherent set of concepts and principles. We do this with a wiki, with nearly 8,000 pages of information, which have been viewed over 5 million times; through a blog reaching about 35,000 unique users last year, a Ning community with a few hundred members, and a number of mailing lists. The most active is the peer to peer research list, where academics and non-academics can collaboratively reach understandings. We also had two annual physical meet-ups in Belgium and the UK, and have some national groups such as in the Netherlands and Greece. There’s a lot of hidden activity acting as connectors between various initiatives, which, despite the global Internet, often don’t know they are working on very similar projects that could reinforce each other.

Peer to peer happens without us, but we want to add a little interconnecting grease to the system. My ultimate aim is to create a powerful social movement that can support the necessary reforms for social justice, sustainability of the natural world, and opening up science and culture to open and free sharing and collaboration, so that the whole weight of the collective intelligence of humanity can be brought to bear on the grave challenges we are facing.

How do you see the work that has already been done? Is it progressing according to your expectations?

I’m pleased on some levels, frustrated at others. In three years, we have constructed a sizeable amount of interrelated information and knowledge, and a ‘community of understanding’. I think we have a ‘really existing virtual community’ that cares about the ideals that we formulated. Each of these people are themselves active in their own real-world projects, some of which will be crucial change agents in the near future. Undoubtedly, the P2P Foundation is a global brand at least on the level of Internet users, as we have not crossed the boundary to mass media reporting. Our growth seems slow, but organic and rather strong, with not so much turnover and a lot of loyalty. Our internal culture of civil discourse seems very strong. On a personal level, I have a little more social and reputational capital, and have been privileged to explain P2P in several countries on four continents, which has allowed me to relate physical presence with the virtual network -- a strong combination.

My big frustration is that I failed to develop a ‘business model’ to sustain myself and my family, so I’m returning to paid employment in a few weeks, which will necessarily diminish my engagement, which has been full-time for the last three years, with the P2P Foundation’s work.

Do you see a P2P society as the state into which a society should evolve naturally? Something like how capitalist society evolved from feudal society?

If we look at the transition from slavery to feudalism, and from feudalism to capitalism, I think we discover a similar pattern. An old system in crisis and decline, the birth of more productive methods of creating value, and both sections of the ruling class and of the ‘producing’ class morphing to adapt to the new possibilities. Before feudalism and capitalism became disruptive to the old orders that they replaced they actually were used to strengthen the old order, and stave off their decline, because they were better ways of organising production and social relationships. So, today, hyper-productive peer to peer dynamics are being born in a mutually dependent relationship with capitalism, but ultimately slated to replace it. But first it needs to grow from seed form to parity form -- think of the situation in Rome between the 5th and 10th century, or 18th century European capitalism existing within the still-dominant remnants of the late feudal order of the ancient regime. Today, we see knowledge and other workers increasingly adopting modes of peer production, and netarchical capitalists such as Google and YouTube enabling and empowering sharing platforms, while extracting value from the value engendered through that social cooperation. All these processes take time, but that does not mean that they are necessarily smooth. The more established interests try to stop more productive alternatives, the more tension they create in the social system, the more this will express itself in crisis form. Both the birth of feudalism and capitalism were rather harsh transitions. This time we may hope that the global crisis of the biosphere, and the speed of innovation through global networks will speed up the process of change significantly.

I sometimes use the concept of ‘conditional inevitability’ to name this state of affairs in which a form of change is both necessary and likely, but can still be derailed because it depends on human agency and social struggle and creativity.

The alienation of work from the worker is one of the important aspects that Karl Marx has written about. The peer to peer system that you are trying to develop theoretically appears to tackle this issue. Have discussions at the P2P Foundation taken this aspect into consideration specifically?

Peer to peer is a form of what Alan Page Fiske calls communal shareholding in which each freely contributes to a common that is universally available to those who may need it. Because it is based on a passion-based free engagement and allows the producers to be autonomous and in charge of their own production process, it is in fact already a non-alienated form of work. It allows for the free self-unfolding of the individual, for autonomy-in-interdependence! It corresponds to what Marx called communism, the final stage of his future history, which was to be preceded by socialism, where each would get according to his contribution. The irony is that this mode of commonism is already being born within capitalism itself, creating a post-monetary seed within it. The important question is whether this seed form, now combined with capitalism, could also be combined with some form of socialism in the world of physical material production. My answer is yes, it is possible, but I prefer to leave this question open and to combine peer to peer as the core process for immaterial production and social innovation, with a pluralist economy for dealing with physical production, where individuals can choose whether they want to follow market-based exchange forms, or any other. The issue for me is not the market, but only capitalism as an infinite growth form and therefore a cancer for the biosphere and humanity. Capitalism will pass (if not, it would destroy us, and I don’t believe humanity will allow this to happen), but we may want to keep the market.

The important thing is to be non-coercive about it. As Eben Moglen said: ‘Free software’ (and thus peer production) is the wet dream of both capitalists and communists. What he means I think is that we can marry the strivings for freedom of liberalism with the strivings for equality of the left in a way in which both are not just mutually compatible but dependent on each other.

Have you thought about the system of governance that could be suitable for a P2P society? Would it be more akin to that in a capitalist society or to that in a socialist society -- you know, multi-party versus single party with a kind of democratic centrism?

I think we have to recognise different levels. The reality of peer governance is already well-known from the experience of Free Software communities, and we must insist that it is non-representational and avoids conflicts over the allocation of resources through coordinated self-allocation. But this can only fully work in the immaterial world. Note how Free Software and open design communities distinguish between the self-aggregation of voluntary work, and on the NGOs that are in charge of the scarcity-driven infrastructure of cooperation, which use democratic procedures. In society as a whole therefore, and though that part may shrink as we design and engineer more abundance, we still need democracy, though perhaps in a much more diversified way than today. So imagine a level of pure peer governance in the open production communities, representative democracy, and hybrid formats in between. In any case, in our complexifying society, we have to expect a significant increase of participatory processes. This democracy should be as far removed from capitalist pressure as it is from totalitarian centralised planning, but I imagine that we’ll have much more global coordination of resource flows, and not just market mechanisms.

How do you see the present global meltdown? Is it one of the crises that capitalist society faces once in a while? Or do you think it could possibly be the beginning of the decline of capitalism?

I tend to trust the analysis in terms of Kondratieff cycles as expressed by Carlota Perez in her work on technological revolutions (http://www.carlotaperez.org/). The last one started with World War II and was ascendant into the early-’70s, after which the declining phase of neoliberalism took over choosing the speculative route that now collapsed. We’ll need seven or 10 years to go through a severe cleaning out, but after a period of reform, such as perhaps that carried out by Obama in the next few years, we can expect a new up-cycle based on green capitalism, and extensive usage of participatory processes. This will allow P2P processes to move from the margins to the parity level. There is no chance of achieving sustainability without changing individual lifestyles and participatory design.

After this, we’ll reach the national crisis stage of the next Kondratieff cycle, and I believe this is the moment when the peer to peer logic can become dominant. In the end, the infinite growth mechanism of capitalism is incompatible with our finite natural environment, and necessarily needs to be replaced.

Do you believe that capitalism has to grow and mature before a society can change to P2P or something similar?

I think that capitalism is already beyond maturity and has reached senility, but there’s still life in the old man. So I see the green capitalist global compact as the last attempt at integration, and though it will have some success, it is clear that a system based on infinite growth is doomed. What we have to do imperatively is separate the idea of markets and trading from the idea of infinite growth. Some people are talking about natural capitalism (David Korten, Paul Hawken, Hazel Henderson) or capitalism 3.0 (Peter Barnes) to indicate the hybrid nature of the potential new system, which will combine markets with participation and peer to peer-based social innovation. But the concept is misleading, as the system cannot possibly be based on capital accumulation. I think Umair Haque is also a good guide as to the logic of the new post-capitalist system.

What is your personal opinion?

As indicated in the germ form theory of Oekonux, with which I broadly agree, first we have an emerging germ form -- the situation today. Then, it may evolve to a parity level, in which peer to peer and the market will co-exist. But at some point, the meta-system of infinite growth that is capitalism will and must break down if we want humanity and our planet to survive, and at that moment the old meta-system of capitalism will become a sub-system, a market form for certain specific rival goods within the broader meta-system of peer to peer. But humanity always first tries the familiar solutions, so before thinking of a more radical overhaul, a green capitalist phase is unavoidable but also necessary in order to allow participation to reach a parity level. To answer specifically concerning ‘natural capitalism’: to the degree that we succeed in forcing the market to integrate the external cost of natural destruction, and to fund its dependence on social innovation, to that degree the infinite growth mechanism will be broken and what we’ll have will be a market form but no longer a ‘capitalist’ one.

How do you think, in a situation like that in India where feudalism has still not disappeared and capitalism is growing, the ideas of P2P will work?

I think we have to think in terms of neo-traditional economics and policies. This means understanding the commonality between pre-materialist and post-materialist logics, seeing that both are united through the priority given to immaterial wellbeing. On the basis of the generalised crisis of capitalism, local resilient communities and the local elite can both look to leapfrogging possibilities, using high technology, but in a re-localised framework. For example, we can imagine local elite families investing in production facilities for smart cars using renewable energy, but allied with global open design and tinkering communities; and we can imagine farmer movements linking up with brothers and sisters worldwide in order to exchange practical knowledge and experience in order to avoid taking the route of soil-destroying industrial agriculture. There are many possibilities, if the awareness is there to profit from them.

(This article is published under the Creative Commons Attribution No Derivatives licence. This article may be reproduced in any media provided this note is also included. Details of the licence are available at http://creativecommons.org/licenses/by-nd/2.5/in)

This article appeared in Infochange India (http://infochangeindia.org/200907137829/Technology/Features/Dreaming-of-a-peer-to-peer-world.html) and also in the July 2009 issue of the magazine Agenda published by the same organisation.

The Future of Publishing - Part 2

2009-07-15T09:53:00.000-07:00

The Free Software movement has seeded many other movements that strive for freedom in creativity. These include Wikipedia, Creative Commons, Open Access in scholarly publication, and so on. Some music groups have said that it is better for them if free download of music is permitted because that helps their music reach more people, which, in turn, gets them more concerts which brings them more money.

The growth of Free Software is astonishing because it did not give any financial incentive to people who contributed. It was purely voluntary work and the only gain was some recognition and possibly fame. No theory known earlier could explain this phenomenon. It was widely believed that any effort needs financial incentives. So no one could believe that good software could come from people working part time, as a hobby, and not paid for their efforts. People firmly believed that no one would do anything without money. And the growth of Free Software proved them wrong.

But Wikipedia has proven to be a much bigger blow to the above idea than even Free Software. In Free Software, contributors are acknowledged and they may even earn fame. But, in Wikipedia, the contributors are not even known. Their names are not mentioned anywhere, let alone becoming famous. Yet, more than three million articles in English got written! And millions more in other 250-odd languages! Something unimaginable till a few years back. Ten years back, no one would even have dreamt of such a possibility. So humanity have proved all those economists and others who extolled the virtues of financial incentives utterly butterly wrong. Anyone seen them around recently?

So we see that things are changing. Copyright may not be the most important issue in the future. Creators may want more people to enjoy their creations rather than hold on to copyright. And the best medium to spread the word is the Internet. So authors would want their books to be available freely. Musicians would want their music to be downloadable freely. And movie makers ...., hmmm, would they want their movies to be downloadable freely? I hope so. Otherwise, they may lose their job!

But let us concentrate on what will happen to books. In spite of all technological advancements, books are still printed and distributed.And people prefer to read printed books, not pdf files on computers. But book readers are coming, are already here. They may soon become popular. But it surely will take some more time before the printed book disappears. Older people, such as yours faithfully, would still like to enjoy a printed book lying on an easy chair and flipping through the pages. But today's older people, being older, would have to say goodbye one day. And so, gradually, more and more people are bound to get used to electronic books carried around in an electronic book reader. And then, what will the publishing companies do?

Well, in the short term, I think publishers, at least some of them, will slowly have to move to a dual system. On the one side, they will provide electronic books that can be downloaded at a price initially but freely later, depending on how the outlook of authors change. On the other hand, they will provide printed volumes on demand. Since the technology that makes it easy to print single copies on demand already exists, they can support even low volume sales. We already have a publisher doing that. And the advantage here is that no book will ever go out of print! So long as anyone anywhere in the world has an electronic copy of the work, it can always be given to others. And this applies to other electronic media too. At least some music and some movies are still not lost only because a number of people around the globe have "illegal" copies! Unlike the libraries of Nalanda and Takshashila, these can never be destroyed by any army.

So the message to publishing companies is this: change with the times. Don't stick to the old model dominated by the printing press and the copyright act. People may throw out these things sooner or later. Technology is for the benefit of people, and not just for companies. And people are some day bound to empower themselves with the new technologies that come up. So embrace change, and be with the people. Otherwise, you may lose your jobs.

In the long run, I believe that people will move to a peer to peer world, where people create and distribute all kinds of works without copyright and other restrictions -- a world that Michel Bauwens and others dream of. I may not live to see such a world, and so may many of us living today. But I am reasonably sure that the world is moving towards something like that.

The Future of Publishing

2009-06-16T20:43:00.000-07:00

The publishing industry started with the invention of the printing press. What used to be a time-consuming and difficult task, namely, making copies of books, became much simpler and fast. Thousands of copies could be made within days. This meant that owners of printing machines could make thousands of copies of books and sell them to make money. Of course, this technology benefited society because it made books easily available. And it also harmed the environment because trees, and later forests, were cut down to make paper for books.

It was in this context that the Statute of Anne came into existence, in 1710, in England. This is considered to be the first truly copyright law in the modern sense, and was applicable only to England, Scotland and Wales. The law made the author the owner of the rights for publishing so that no one could publish his work without his permission. The objective of the law was to ensure that the author gets some part of the profit from printing and selling his work, so that he will have an incentive to create more works. The idea was that society benefited from his efforts and so society should give something in return for his efforts. It seems the belief was that money was an incentive for creativity (and probably also that money was the only incentive, an idea that we know is wrong today). Possibly, money was a greater incentive those days than it is today because money and power were much more concentrated in a few hands in those periods. On the other hand, writers were more likely to be from the moneyed families those days, and, therefore, money may not have been such a great incentive. Anyway, the law gave the right to the author for a period of 28 years, after which his work fell into the public domain.

Soon, this idea of copyright became popular in many countries and they started implementing similar laws. The first US copyright law came into existence in 1790. Here, the author was made the owner of the work for a period of 14 years, with a provision for him to extend it for another 14 years. Of course, if the author is alive. Subsequently, many countries implemented laws more or less similar to this. In 1886, the Berne Convention ensured that there was no need to register copyright. Instead, any work became bound by copyright the moment it was created. While there were technological changes in printing during this period, the changes were minimal and did not bring about any fundamental change in the benefits the author and society derived from the law.

Perhaps, the most drastic change in copyright law came in 1998, apparently on lobbying by the Disney group. This law made the copyright restrictions valid till seventy years after the lifetime of the creator. This law was, in a sense, a blatant violation of the natural rights of the citizens and many people firmly believed that this curbs creativity instead of promoting it. The so-called Sonny-Bono Act is known as the Mickey Mouse Act to express this annoyance and in reference to the role played by the Disney group in getting it implemented. After all, virtually all new creation has some basis on earlier creative works and ideas. Nothing is really totally new.

By this time, a new and powerful technology was already in existence and was becoming ubiquitous. This is Information Communication Technology, or simply, ICT. This technology could handle not only text, but also sound, still images and moving images (videos). This technology also was capable of reaching creative works like text, image, sound and video to anyone in any part of the world within a very short time. So, apart from reproducing (which the press has been doing for text), this technology could also carry the material long distances in very short durations. And the total cost for reproducing and transporting became almost insignificant. And, most importantly, it became almost impossible to prevent people from making copies.

The sad part is that the publishing industry remained oblivious of the implications of this technology. They still largely remain tied to the old paradigm of printing and distributing. While they also started distributing copies of works (largely music and video) in digital format, they still cling to the old method of trying to control the copying of digital material, although it has been shown time and again by software companies that there is virtually no way one can stop people from making copies of digital content. However, the book publishing industry is still surviving in the old paradigm since most people would like to read a printed book rather than a digital book on a computer.

However, things are still changing and, unless the publishing companies learn to accept new realities, they may just disappear, though not in a hurry. Hardware makers have started bringing out book readers that can be carried around just like a book, and can contain a large number of books in digital format in its memory. And one can read the books just like a printed book. The technology is just maturing and we can certainly be sure of seeing people carrying such "books" on trains within a few years. This means that books will soon by available in digital format, and will, therefore, be copied and read by many people. In spite of that, it is likely that some people will continue to prefer printed books at least for a few more decades. But will they be able to get their copies? The publishers may not find it economical to print books unless there is a certain minimum demand.

This also raises another question. When I buy a printed book, I am able to lend the book to a friend who would like to read it without violating any law. But what will be the situation when books become mostly digital? How will I give a book to a friend without making a copy? And copying is prevented by copyright law. So what do I do? Do I allow the law to break my relationship with my friend or do I break the law and retain my relationship? Should a law put a person into such a dilemma? Shouldn't the law change when the technology changes?

Well, there are developments that point to a new paradigm in publishing. But more about that on another day. I will just say that the idea of freedom that the Free Software movement has put forward plays an important role in the scenario that is developing.

Preserving our cultural assets

2009-05-06T11:04:00.000-07:00

Over the last several hundred years, people have created a large number of cultural artefacts in the form of sculptures, paintings, pottery, clothes and so on. And also "immaterial" stuff like stories, music, films and so on. But over the last couple of centuries or so, we have had the means to preserve these in the form of material objects like gramophone records, tapes, cassettes, CDs and DVDs. In many countries, there have been efforts to preserve these at special places with special facilities and they have been successful to various extents. Of course, they always face the threat of being destroyed by a war, a terrorist's bomb or a natural disaster.

But it is astonishing to see the extent to which such material is preserved, especially in the digital format that is available easily today. Even films made half a century or more back are apparently available with people who are willing to share it with others. Still older music is available simply for download. And, I am sure, these will never be destroyed, whether by a war or by a natural disaster, because they are available probably with hundreds or thousands of people all over the world. And they are not keeping it because it is their joy. They locate such stuff and obtain a copy because they enjoy having a ocpy. So they take good care of it. And they are most often happy to show it off or share with others.

I think this is a fantastic way of preserving our cultural heritage. Simply because they will be safe, and also because they are where they really belong -- with the people. But there is one threat: from our laws. Because our laws make it illegal for people to keep copies of such stuff. Because they are all copyrighted.

It seems, in the world today, the rights of the owners of the copyright (not necessarily the creators) are greater than the rights of the entire humanity. And the rights extend for decades beyond the life of the creator. For the law, it really doesn't matter even if the creation is lost, so long as the rights of the copyright holder are protected. For the law, it really doesn't matter even if the creation ceases to serve the people for whom it was intended, so long as no one has an "illegal" copy.

I think this is absurd. The world is changing and the law should change with the times. Fortunately, the world is beginning to realise the futility of having such laws. Courts are hearing cases about how such restrictions are impeding the creativity of individuals, and thus doing a disservice to society. Movements like Free Software and Creative Commons are questioning such outdated laws. But society takes time to change. The old holds back the new. Let us hope that things will change sooner than later. Let us hope our cultural heritage will soon rest with the people.

Persecution for sharing knowledge

2009-04-06T02:22:00.000-07:00

Copyright laws came into being in the face of the arrival of printing technology. The intension behind bringing the law was to allow authors to benefit financially from their work. The idea was that this would encourage creative people to create more so that society would benefit. But now things have changed without people even noticing the change. Now copyright often benefit publishers, rather than creators. And they would go to any extent to ensure that no one uses the material without their permission, without paying them, even if the result benefits society. The latest instance is one from Argentina, where a Professor of Philosophy is being dragged through courts because he dared to put Spanish translations of the works of the philosopher Derrida. It doesn't matter to them that Spanish translations are not available. The site has apparently been used by millions before the material was taken out. Here is a report by CopySouth:

*Argentinean professor charged criminally for promoting access to knowledge*

By the CopySouth Research Group

A philosophy professor in Argentina, Horacio Potel, is facing criminal charges for maintaining a website devoted to translations of works by French philosopher Jacques Derrida. His alleged crime: copyright infringement. Here is Professor Potel’s sad story.

“I was fascinated at the unlimited possibilities offered by the internet for knowledge exchange”, explains Horacio Potel, a Professor of Philosophy at the Universidad Nacional de Lanús <http://www.unla.edu.ar/index_eng.php> in Buenos Aires. In 1999, he set up a personal website to collect essays and other works of some well-known philosophers, starting with the German Friedrich Nietzsche and Martin Heidegger. Potel’s websites – *Nietzsche in Spanish <http://www.nietzscheana.com.ar/>*, *Heidegger in Spanish<http://www.heideggeriana.com.ar/> * and *Derrida in Spanish <http://www.jacquesderrida.com.ar/>* – eventually developed into growing online libraries of freely downloadable philosophical texts. *Nietzsche in Spanish <http://www.nietzscheana.com.ar/>* alone has already received more than four million visitors.

* *One of Potel’s best known websites, www.jacquesderrida.com.ar focused on his favourite French philosopher, Algerian-born Jacques Derrida (1930-2004) <http://plato.stanford.edu/entries/derrida/>, who was the founder of “deconstruction”. On this website Potel posted many of the philosopher’s works, translated into Spanish, as well as discussion forums, research results, biographies, images and the usual pieces of information typical of this type of online resource. "I wanted to share my love for philosophy with other people. The idea was disseminating the texts and giving them some sort of arrangement" declares Potel.

To Potel, what he was doing was what professors have done for centuries: helping students to get access to knowledge. “It is not possible to find the same comprehensive collection of works that was available at Derrida’s and Heidegger’s websites either in libraries or in bookstores in Argentina”, says Potel. In fact, only two bookstores in Argentina’s largest city, Buenos Aires, carry some books by Derrida and many of his works are seldom available to readers. Potel spent decades visiting libraries and bookstores to collect the material he posted on his online library. “Many of those texts are already out of print”, he says. Books that are out of print cannot be purchased, but they are often still protected by copyright laws.

Furthermore, Potel finds the prices charged by foreign publishers, such as the Mexican companies Porrua <http://www.porrua.com/>and Cal y Arena <http://www.edicionescalyarena.com.mx/>, “prohibitive” by Argentinean standards. He gives as an example the price of a recently published booklet of a conference given by Derrida. Printed in large typeface, the booklet has about eighty pages, although the text would certainly fit in twelve. It was being sold for 162 Argentinean pesos, around 42 US dollars at current exchange rates. Even at that steep price copies were very hard to find within two weeks after they arrived in Argentina. Potel relates how he had to walk around Buenos Aires for an entire afternoon in order to find a single copy of the booklet.

But the price of foreign books is not the only concern in this case. For Derrida’s works to be accessible to the Spanish-speaking world they have to be translated. While the Spanish versions of the texts available on the website were not done by him, Potel made corrections to a few of them, since some of Derrida’s Spanish language books have been quite poorly translated. To make the texts easier to understand for readers, Potel also linked each translation to the original text, as well as to other works cited by Derrida.

Eventually, Potel’s popular website caught the attention of a publisher. A criminal case against Potel was initiated on December 31, 2008 after a complaint was lodged by a French company, the publishing house Les Éditions de Minuit <http://www.leseditionsdeminuit.eu/f/index.php>. They have published only one of Derrida’s books and it was in French. Minuit’s complaint was passed on to the French Embassy in Argentina and it became the basis of the Argentina Book Chamber <http://www.editores.org.ar/>’s legal action against Potel.

The Argentina Book Chamber <http://www.editores.org.ar/> boasts of its doubtful precedents of having been responsible for a police raid at the Faculty of Arts and Letters of the University of Buenos Aires and for having managed to condemn some professors for encouraging the students to photocopy books and articles. “The view of the police entering the Puán building is remembered with astonishment by many members of the academic community” says a report. The next possible effects of the legal action against Potel are the wiretapping of his phone line, the interception of his email accounts and an incursion into his house to “determine the actual place where the illegal act occurred”.

Potel has already removed all the content from his website, a decision which he regards as a tragedy. “These websites are my best work. They are the result of many hours of work and have been entirely funded by me”, he says. Those who access www.jacquesderrida.com.ar today find a warning: “This website has been taken down due to a legal action initiated by the Argentina Book Chamber”. Potel insists that he “never intended to make a profit” out of Derrida’s works. Yet he faces a possible criminal sentence of one month up to six years in prison for violation of Argentina’s intellectual property laws, according to a February 28, 2009 story <http://www.clarin.com/diario/2009/02/28/sociedad/s-01867515.htm> by the online version of Argentina's largest newspaper, Clarín <http://www.clarin.com/diario/2009/02/28/sociedad/s-01867515.htm>.

If Derrida was alive, he would probably be thanking Potel for bringing translations of his texts to millions of Spanish-speaking readers, who otherwise would never have had the opportunity to read the works of the French philosopher. Here’s what the founder of deconstruction said about freedom within the university:

“And yet I maintain that the idea of this space of the academic type has to be symbolically protected by a kind of absolute immunity, as if its interior were inviolable; I believe (this is like a profession of faith which I address to you and submit to your judgment) that this is an idea that we must reaffirm, declare, and profess endlessly. [...] This freedom of immunity of the university and *par excellence* of its Humanities is something to which we must lay claim, while committing ourselves to it with all our might. Not only in a verbal and declaratory fashion, but in work, in act and in what we make happen with events.” (Jacques Derrida, “The University Without Condition” in *Without Alibi*, ed. & trans. by Peggy Kamuf, Stanford University Press, 2002, p. 210)

Those who profess to “protect” Derrida’s “intellectual property rights” are now persecuting a professor who is simply following the French philosopher’s teachings and popularising them in the Spanish-speaking world.

The CopySouth Research Group calls on the Argentina Book Chamber <http://www.editores.org.ar/> and the government of Argentina to drop these criminal charges immediately and to respect and protect professor Potel’s academic freedom in providing popular access to philosophical works. In any conflict between intellectual property and the right to education and to access knowledge, we choose education and we urge those who share the same concerns to spread the word widely and rapidly.

You can send letters to Les Éditions de Minuit <http://www.leseditionsdeminuit.eu/f/index.php> (7 Rue Bernard
Palissy, 75006 Paris 06, France, email: contact@leseditionsdeminuit.fr), the Argentina Book Chamber <http://www.editores.org.ar/> (Av. Belgrano 1580, Piso 4, C1093AAQ Buenos Aires, Argentina, email: cal@editores.org.ar) and the Argentina Federal Council of Education <http://www.me.gov.ar/consejo/cf_autoridades.html> (Pizzurno 935, P.B. of. 5, C1020ACA Buenos Aires, Argentina, email: cfce@me.gov.ar).

30 March 2009

The CopySouth Research Group

(I wish to thank Prof. Subbiah Arunachalam for sending me this report.)

Twentyfive Years of Software Freedom

2009-03-20T09:49:00.000-07:00

An Interview with Richard Stallman
(This interview appeared in Frontline, Volume 26 - Issue 04 :: Feb. 14-27, 2009 under the title "Liberating Cyberspace")

Richard Mathew Stallman needs no introduction to the reading public in India. He has visited India several times during the last eight years or so, and has given lectures in many parts of the country. He started the GNU\footnote{GNU stands for GNU is Not Unix, a recursive acronym.} project in September 1983 to create software that gives users the freedom to use, share, modify and redistribute. Though he was alone in this task at the beginning, today there are tens of thousands of programmers world-wide helping to create such software. The GNU project has inspired a large number of projects for creating Free Software, and has led to the development of a wide variety of applications from text editors to office suites, browsers, email clients, audio and video editors and even 3D animation tools. And this is beginning to challenge large companies that create proprietary software. GNU/Linux, formed from the kernel (core) Linux developed initially by Linus Torvalds and tools like compilers, editors, etc.~developed under the GNU project, is the most popular Free Operating System and this is being increasingly adopted by governmental and other agencies in many developed and developing countries. In India, Free Software has been mandated for government purposes by the Government of Kerala in its ICT policy, and has become part of the syllabus of state schools. Several organisations in the country use Free Software, including LIC and Tamil Nadu's ELCOT.

Stallman also developed the GNU General Public Licence (GPL), under which most Free Software is published, the Free Documentation
Licence for software documentation and the Lesser GPL for certain types of software. In 1984, he left his job in the Artificial Intelligence Lab of the Massachusetts Institute of Technology fearing that the Institute may demand the copyright for his work. In 1985, he started the Free Software Foundation in Boston, USA, to promote Free Software. Today, it has its sister organisations in India, Europe and Latin America. The philosophy of Free Software has led to movements to free various kinds of information from the severe restrictions imposed by copyright laws. These include Wikipedia (http://wikipedia.org), Creative Commons (http://www.creativecommons.org) and the Open Access movement in scientific publication (http://soros.org/openaccess). The new culture of co-operative production of goods of value, though the goods are virtual, is leading people to explore the possibility of an economy where production will increasingly become `peer-to-peer' and could take over completely from the capitalist mode of production eventually.

Stallman was in India recently to participate in the International Free Software Free Society conference at Thiruvananthapuram in December 2008. This interview was done through email after his return.

Question: Twenty five years after you launched the GNU project, how do you see the progress it has made? What do you feel about its achievements and failures?

Stallman: The GNU Project has succeeded -- we developed the free GNU operating system and made it work well enough for millions to use. Of course, not every specific programming project that we undertook was a success, but the overall project succeeded. It succeeded so well
that it has inspired thousands of other projects to develop and release free software, which is why a GNU/Linux system distro today usually contains thousands of application programs.

However, the GNU Project was just the beginning of the free software movement's mission. Our mission is the liberation of cyberspace. That won't be finished until proprietary software disappears and all computer users are free.

The free software movement has a long way to go. Most computer users do not use GNU/Linux or any free operating system. And most GNU/Linux users have installed some non-free software, often drivers or applications. And even those that have not knowingly installed any non-free software may run it unknowingly through their browsers. To change all this, we have a lot of work to do, and we need your help.

Question: What do you think are the major threats today to the freedom that you have been working for?

Stallman: One threat is that of hardware whose specifications are secret. It is hard to write free software to talk with a device if the manufacturer won't tell you how to use it.

Another threat comes from laws that forbid some free programs. Software patents are an example of such a law. India is currently trying to allow software patents through a sneaky route.

Another threat comes from the way some proprietary software companies put their software into schools where they are taught to students, thus leading students and society down the path of dependency.

Question: Lack of drivers for some of the hardware like some display cards and printers has been one of the problems when we try to use Free Software. How do you see this problem? Is there any change in the situation during the last few years?

Stallman: We have made substantial progress in the last several years. Around three years ago there were no WiFi devices in production that worked without non-free software. Now there are several; see the FSF hardware resource pages for the list of them.

None of the best 3d graphics accelerators worked with free software; now only nVidia refuses to cooperate with our community. So spread the word: don't buy nVidia graphics accelerators.

We have also made progress removing the firmware blobs from Linux; the result is Linux Libre\footnote{Libre is French for freedom.}, a branch of Linux which is once again free software.

Question: We are now on version 3 of the GPL (The main licence used for publishing Free Software.). What were the main reasons for introducing a new version now?

Stallman: Version 3 of the GNU General Public License has around ten major changes and dozens of minor ones. See the Rationale document in gplv3.fsf.org for explanations of every change.

The most controversial change in GNU GPL version 3 is to protect the users' freedom against tivoization. This is the practice of building a physical product so that it refuses to run modified versions of the program. GPL version 3 blocks tivoization by requiring the product's distributor to offer you whatever information you need to install your modified versions and make them run.

Torvalds said he rejects GNU GPL version 3 because he approves of tivoization, because he does not agree that users deserve the freedom to change their own copies of software.

Question: Can you tell us something about the history of the GPL, how it came to be written originally and how it has evolved.

Stallman: In the early 80s I came across the peculiar license of TeX [Added explanation: A program for typesetting documents developed by the famous computer scientist Donald Knuth (author of the 4-volume classic The Art of Computer Programming)], which permitted modified executable versions to be distributed without requiring the accompanying source to be made available. As a result, some modified versions of TeX were available only as executables.

Thinking about this led me to look for a way to require that redistributors make source code available with the binaries. I came up with the basic idea that you can trace through various versions of the GNU GPL.

Since Emacs was the only GNU code that was worth releasing at the time, I wrote this up as the GNU Emacs General Public License and released GNU Emacs that way. Later on I copied the license into GCC as the GCC General Public License, and so on into other programs.

Then I realized that since the license of Emacs and the license of GCC were not identical (one said "I'm the license of GNU Emacs" and the
other said "I'm the license of GCC"), perhaps they did not permit merging code between these programs. That was supposed to be permitted. So I developed the GNU General Public License, which did not mention the program by name, and would apply to whatever code was released under it. Version 1 of the GNU GPL appeared in 1989.

Question: Some of our readers must have heard about your hack of the printer driver in MIT and how you came to a decision to create software that gave users freedom, but many haven't heard the story. If you don't mind, could you please repeat it once again?

Stallman: During the 1970s, at the AI lab at MIT, we used a free operating system that had been developed by the lab's system hackers. When I was hired in 1971, my job was to improve the system. At that time, all the software we used on our computer was free.

In the mid 70s, Xerox gave us the Xerographic Printer or XGP. This was like a laser printer except that instead of a laser it used a one-dimensional CRT\footnote{Cathode Ray Tube.}. It often got a paper jam. It was not very fast but its paper rolls were small, so it ran out often too. To make operation smooth, I added two features. First, the system displayed a message on your screen whenever the printer finished your print job. Second, whenever the printer ran out of paper or got jammed, the system displayed a message on the screen of each user who was waiting for printing.

Both features involved communication between the dedicated PDP-11 computer that ran the printer and the main PDP-10 computer. Both were possible because we had the source code of the printer control program that ran on the PDP-10.

In 1978 or so, Xerox gave the AI lab a newer printer, the Dover. It was the first model of laser printer, actually a modified copier.

We soon noticed that it was very fast and printed with very high quality, but often got paper jams. Its paper magazine was large, but with such fast printing it could run out of paper often too. So I thought of adding features similar to the ones I had implemented before. However, there was no way to do this because we had not been given the source code for the printer control software, which ran in an unusual computer called the Alto. Since the road was obviously blocked, I abandoned the idea.

Then I heard that someone at CMU\footnote{Carnegie Mellon University} had the source code for this printer control software. Later I was visiting Pittsburgh for some other reason (I don't recall why), so I took advantage of the opportunity to go to that person's office and ask for a copy of the source code. According to the customs of our community, he should have shared it.

He refused to give me a copy, saying he had signed a nondisclosure agreement. This made me angry, and since there was no way I could change his mind or punish him, it rankled. The anger made me reflect at length about the ethics of what he had done.

I concluded that when he signed that agreement he committed the inexcusable wrong of betraying the rest of our community. I vowed that I would never sign a nondisclosure agreement for generally useful technical information, such as software.

This one series of experiences was not the sole and whole basis of my views about free software. It combined with a number of other experiences, both in our free software community and with the proprietary software that we saw around us increasingly as the 70s went on.

Question: You stated that all the software you were using in MIT in the 1970s was free. What licence were they under? Or were they in the public domain?

Stallman: They were in the public domain. Back then, people who wanted to share did not think about licenses. Also, at that time, in the US, anything that was published without a copyright notice was automatically in the public domain.

Question: We understand that you are a graduate in Physics. How did you then come into software? Would you mind telling us that story?

Stallman: As a student, I was interested in many subjects but there was a limit to how many courses I could take. So I decided to take classes to learn math and physics, while learning programming by doing it. (I chose to officially major in physics rather than math only for reasons of specific university requirements -- this did not affect what classes I took.) In my first year of college I was hired by MIT as a programmer, giving me a great opportunity to learn.

Over the years I found that doing real, useful work in programming was more fascinating that merely studying physics. After graduation, I did one year of graduate school in physics, then dropped it and focused solely on programming.

Question: You have been coming to India for several years now. How do you see the progress of Free Software in the country?

Stallman: I see substantial progress in some government agencies, and in the schools in some states. But, despite this progress, most Indian computer users have no ides of what free software is or what the GNU/Linux system is. There is a lot of work for Indian free software activists to do.

Question: The Free Software movement has seeded freedom movements in other areas, such as Wikipedia, Creative Commons, etc. How do you see these movements? What is the stand of FSF on them?

Stallman: The FSF is concerned with the useful works that you need in order to use a computer: software, documentation for software, and text fonts for display and printing. Beyond that, the FSF does not have a stand, but I do: I believe all information works whose social purpose is to do a specific functional job should be free (in the sense of freedom). So I am a strong supporter of Wikipedia, and of free dictionary projects. I support projects to develop free textbooks.

Regarding art and entertainment works, works whose social purpose is simply to make an impact on the user, I think the user is entitled to one essential freedom: the non-commercial redistribution of exact copies. To this extent, I am in favor of releasing art and entertainment works under any of the current Creative Commons licenses, since all of them give this freedom. But Creative Commons fails to advocate this freedom: it does not say that users deserve this freedom, only that it provides licenses by which developers can do what they wish. At the level of philosophy, I think Creative Commons falls short.

Question: How well has FSF been able to stop GPL violation? Do you see this as a problem?

Stallman: We have been pretty effective at ending known violations: over 20 years we have cleared up hundreds of them, and only this month have we encountered a violator (Linksys) that made it necessary to actually sue.

Interviewer: Thank you Richard, for spending so much time with us and answering our questions.

Stallman: It is my pleasure to help the cause.

(This work is published under the Creative Commons Attribution No Derivatives (by-nd) 2.5 India licence. It may be published without changes in any media provided this note is also included. Details of the licence may be seen at http://creativecommons.org/licenses/by-nd/2.5/in)

ഇമാക്സിന്റെ പള്ളിയിലെ വിശുദ്ധ ഇഗ്നുഷ്യസ്

2009-02-28T00:18:00.000-08:00

(തേജസ് എന്ന പത്രത്തില്‍ 2009 ഫെബ്രുവരി 26നു് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനമാണു് ചുവടെ കൊടുക്കുന്നതു്. )

റിച്ചഡ് സ്റ്റാള്‍മാന്‍ എന്ന പേരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപവും ഇന്നു് കേരളത്തില്‍ വളരെയധികം പേര്‍ക്കു് പരിചിതമായിരിക്കണം. എന്നാല്‍ 2001ല്‍ അദ്ദേഹം ആദ്യമായി കേരളത്തിലെത്തിയപ്പോള്‍ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല സ്ഥിതി. നീണ്ട മുടിയും അനുസരണയില്ലാതെ വളരുന്ന താടിയുമുള്ള, എപ്പോഴും ഒരു ലാപ്‌ടോപ് സഞ്ചിയും തൂക്കി നടക്കുന്ന ഈ വെള്ളക്കാരനെ ഒരു കോമാളിയായി അന്നു പലരും കണ്ടിരിക്കണം. അദ്ദേഹം വിമാനത്താവളത്തില്‍ വന്നിറങ്ങിയപ്പോള്‍ നീണ്ട മുടിയും താടിയും കണ്ടു് ഇതാരാണെന്നറിയാന്‍ പലരും ചുറ്റിലും കൂടി. ഇതു മനസിലാക്കിയ സ്റ്റാള്‍മാന്‍ അവരോടു പറഞ്ഞതു് ഇങ്ങനെയാണു്, "I am St.~IGNUcious of the Church of Emacs" (ഇമാക്സിന്റെ പള്ളിയിലെ വിശുദ്ധ ഇഗ്നുഷ്യസ് ആണു ഞാന്‍). GNU എന്നതു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സൃഷ്ടിക്കാനായി സ്റ്റാള്‍മാന്‍ തുടങ്ങിയ പ്രോജക്ടിന്റെ പേരും ഇമാക്സ് അദ്ദേഹം രചിച്ച പ്രശസ്തമായ ടെക്‌സ്റ്റ് എഡിറ്ററുമാണു്. ചിലപ്പോള്‍ പ്രസംഗത്തിനു ശേഷം ഒരു ളോഹയുമണിഞ്ഞു് പോപ്പിന്റേതു പോലത്തെ ഒരു തൊപ്പിയും തലയില്‍ വെച്ചു് എല്ലാവര്‍ക്കും അനുഗ്രഹമേകിക്കൊണ്ടു് ഈശ്വരവിശ്വാസിയല്ലാത്ത സ്റ്റാള്‍മാന്‍ പറയാറുള്ള വാചകമാണിതു്.

സ്റ്റാള്‍മാന്റെ കുസൃതിയുടെ ഒരുദാഹരണമാണിപ്പറഞ്ഞതു്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു വശം പ്രകടമാക്കുന്ന ഒരുദാഹരണം കൂടി പറയട്ടെ. അക്കാലത്തു തന്നെ ഒരിക്കല്‍ ഒരു കാറില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നതിനിടെ സഹയാത്രികരിലൊരാള്‍ പറഞ്ഞു ഒരു വെബ് സൈറ്റില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനത്തില്‍ നെല്‍സണ്‍ മണ്ഡേല ഒപ്പുവെച്ചു എന്നു്. സ്റ്റാള്‍മാനു് വലിയ അത്ഭുതവും സന്തോഷവുമായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഈറനണിഞ്ഞു. മണ്ഡേല തന്റെ എക്കാലത്തെയും ആരാധനാപാത്രമായിരുന്നു എന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ മറ്റൊരു സഹയാത്രികന്‍ മണ്ഡേലയെയും സ്റ്റാള്‍മാനെയും ഉപമിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. "ഞാന്‍ ചെയ്തതു് എന്തൊക്കെയായാലും അദ്ദേഹം ഇരുപത്തഞ്ചുവര്‍ഷം തടവില്‍ കിടന്നതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാനേ പറ്റില്ല" എന്നായിരുന്നു സ്റ്റാള്‍മാന്റെ മറുപടി.

റിച്ചഡ് സ്റ്റാള്‍മാന്‍ ലോകമെമ്പാടും അറിയപ്പെടുന്നതു് സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ തളരാത്ത പോരാളിയായിട്ടാണല്ലൊ. എന്നാല്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ ലോകത്തു് മാത്രമല്ല, എവിടെ അനീതി കണ്ടാലും അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിത്വമാണു് അദ്ദേഹത്തിന്റേതു്. ഇതു് ചിലപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രസംഗങ്ങളില്‍ തന്നെ കേള്‍ക്കാം. വാസ്തവത്തില്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം തന്നെ ഈ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഫലമാണെന്നു പറയാം. അതിന്റെ കഥ ഏതാണ്ടിപ്രകാരമാണു്.

സ്റ്റാള്‍മാന്‍ പ്രവൃത്തിയെടുത്തിരുന്ന എം.ഐ.റ്റി. എന്ന പ്രശസ്തമായ സാങ്കേതിക വിദ്യാലയത്തിലെ ആര്‍ട്ടിഫിഷ്യല്‍ ഇന്റലിജന്‍സ് വകുപ്പില്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ശൃംഘലയില്‍ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന പ്രിന്ററാണു് എല്ലാവരും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതു്. ഇതില്‍ കടലാസു് ഉടക്കിയാല്‍ പിന്നെ അച്ചടി നിന്നുപോകും. ഇതു് പലര്‍ക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അതിനു് റിച്ചഡ് ഒരു പരിഹാരം കണ്ടുപിടിച്ചു. പ്രിന്ററിന്റെ ഡ്രൈവര്‍ എന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറില്‍ അദ്ദേഹമൊരു മാറ്റം വരുത്തി. ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ഫലമായി ഓരോരുത്തരുടെയും പ്രിന്റിങ്ങ് പണി ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ പ്രിന്റര്‍ അവര്‍ക്കൊരു സന്ദേശമയയ്ക്കും. അതുപോലെ പ്രിന്ററില്‍ കടലാസുടക്കിയാല്‍ എല്ലാവരെയും പ്രിന്റര്‍തന്നെ അക്കാര്യമറിയിക്കും. ഇതു് ഉപയോക്താക്കള്‍ക്കെല്ലാം വളരെ സഹായകമായി.

ലാബില്‍ പുതിയൊരു പ്രിന്റര്‍ ലഭിച്ചപ്പോള്‍ ഈ മാറ്റം അതിന്റെ ഡ്രൈവറിലും വരുത്തണമെന്നു് അദ്ദേഹത്തിനു് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്രൈവറില്‍ മാറ്റം വരുത്തണമെങ്കില്‍ അതിന്റെ മൂലരൂപമായ സോഴ്സ് കോഡ് വേണം. എന്നാല്‍ പുതിയ പ്രിന്ററിന്റെ ഡ്രൈവര്‍ എഴുതിയ വ്യക്തി അതു് നല്‍കാന്‍ വിസമ്മതിച്ചു. അതാരെയും കാണിക്കില്ല എന്നൊരു കരാര്‍ കമ്പനിയുമായി ഒപ്പുവച്ചിട്ടുണ്ടു് എന്നതാണു് അദ്ദേഹം സ്റ്റാള്‍മാനു നല്‍കിയ കാരണം. ഇതു പ്രോഗ്രാമര്‍ സമൂഹത്തെ മുഴുവനും വഞ്ചിക്കുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയായിട്ടാണു് റിച്ചഡിനു തോന്നിയതു്. കാരണം ഇത്തരം കരാറുകള്‍ ഉപയോക്താവിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയാണല്ലൊ. അങ്ങനെയാണു് ഉപയോഗിക്കാനും പകര്‍ത്തിക്കൊടുക്കാനും മാറ്റം വരുത്താനും മറ്റും സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ റിച്ചഡ് തീരുമാനിച്ചതു്. 1983ലായിരുന്നു ഇതു്. അന്നു് അദ്ദേഹം ഏതാണ്ടു് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ പതിനായിരക്കണക്കിനു് ആള്‍ക്കാര്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നിര്‍മ്മിക്കാനായി പ്രയത്നിക്കുന്നുണ്ടു്. സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രചരിപ്പിക്കാനായി 1985ല്‍ അദ്ദേഹം ഫ്രീ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഫൌണ്ടേഷന്‍ തുടങ്ങി. (ഇന്നു് ലോകത്തില്‍ ഇന്ത്യയിലുള്‍പ്പെടെ നാലു് ഫ്രീ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഫൌണ്ടേഷനുകളുണ്ടു്. കൂടാതെ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന മറ്റനേകം സംഘടനകളും.) താന്‍ പണിയെടുത്തിരുന്ന സ്ഥാപനം തന്റെ പ്രയത്നത്തിന്റെ അവകാശം ആവശ്യപ്പെടുമോ എന്നു ഭയന്നു് അദ്ദേഹം എം.ഐ.റ്റിയില്‍ നിന്നു് രാജിവയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

സമാധാനത്തിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും മനുഷ്യാവകാശത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള റിച്ചഡിന്റെ പോരാട്ടങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഏറ്റവും നല്ല തെളിവു് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വെബ്‌സൈറ്റു തന്നെയാണു്. വാങ്ങിയ പുസ്തകം വായിക്കരുതെന്നാവശ്യപ്പെട്ടതിനു് ഹാരി പോട്ടറിന്റെ കര്‍ത്താവു് ശ്രീമതി റൌളിങ്ങിനെതിരായിയുള്ളതു മുതല്‍ ഇസ്രയേല്‍ പലസ്തീന്‍ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതിനേക്കുറിച്ചും ഗ്വാണ്ടാനാമോയിലെ പ്രശ്നത്തേക്കുറിച്ചുമൊക്കെയുള്ള പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ അവിടെ കാണാം.

ഡെമോക്രാറ്റിക് കക്ഷിയെ പിന്താങ്ങുന്ന ഡാനിയെല്‍ സ്റ്റാള്‍മാന്‍, ആലീസ് ലിപ്മാന്‍ എന്നിവരുടെ മകനായി 1953 മാര്‍ച്ചു് 16നു് ന്യൂ യോര്‍ക്കിലാണു് റിച്ചഡ് ജനിച്ചതു്. ഹൈസ്ക്കൂള്‍ പഠനം കഴിഞ്ഞു് ന്യൂ യോര്‍ക്കിലെ ഐ.ബി.എം.~സെന്ററില്‍ ഒരു തൊഴില്‍ ലഭിച്ച റിച്ചഡ്, അവധിക്കാലം മുഴുവനും ഒരു പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷയ്ക്കു് ഐ.ബി.എമ്മിന്റെ സിസ്റ്റം 360 എന്ന കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ആവശ്യമായ ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നിര്‍മ്മിക്കുന്നതില്‍ വ്യാപൃതനായിരുന്നു. 1971 മുതല്‍ റിച്ചഡ് എം.ഐ.റ്റിയിലെ ആര്‍ട്ടിഫിഷ്യല്‍ ഇന്റലിജന്‍സ് വിഭാഗത്തിനു വേണ്ടി പ്രോഗ്രാമിങ് പണി ചെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നീടു് ബിരുദപഠന കാലത്തും അതിനു ശേഷവും അദ്ദേഹം എം.ഐ.റ്റിയില്‍ പ്രവൃത്തിയെടുത്തിരുന്നു. അക്കാലത്തൊക്കെ എല്ലാവരും പ്രോഗ്രാമുകള്‍ പരസ്പരം കൈമാറുമായിരുന്നു -- എല്ലാ സോഫ്റ്റ്‌വെയറും അന്നു് സ്വതന്ത്രമായിരുന്നു. ഈ പ്രവര്‍ത്തനരീതിയില്‍ മാറ്റമുണ്ടാകുന്നതു് കണ്ടപ്പോഴാണു് സ്റ്റാള്‍മാനു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ആവേശമുണ്ടായതു്.

``ആദ്യമവര്‍ നമ്മെ അവഗണിക്കും. പിന്നെയവര്‍ കളിയാക്കും. പിന്നെ പൊരുതാന്‍ തുടങ്ങും, പിന്നെ നമ്മള്‍ ജയിക്കും'' എന്നു (ഗാന്ധിജിയാണെന്നു തോന്നുന്നു) പറഞ്ഞതിനു് നല്ല ഉദാഹരണമാണു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ ചരിത്രം. ആദ്യകാലത്തു് ആകെ അവഗണിക്കുകയും പിന്നീടു് ചിലരുടെ നേരംപോക്കായി ഇതിനെ കളിയാക്കുകയും ചെയ്ത സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനികള്‍ പിന്നീടു് ഗൌരവമായി പൊരുതാന്‍ തുടങ്ങി. ഇതു് കമ്പനികളെ കോടതികള്‍ വരെ എത്തിച്ചു. ഇന്നിപ്പോള്‍ മൈക്രോസോഫ്റ്റു പോലും പഴയ വാശികള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറുമായി സഹകരിക്കാന്‍ തയാറാവുകയാണു്. നാളെയവര്‍ ഒരു സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനിയായിത്തീരില്ലെന്നു് ആരു കണ്ടു? അതു് സംഭവിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഉടമസ്ഥാവകാശമുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ വിറ്റു് പണം വാരിക്കൂട്ടുന്ന ഗോലിയാത്തുകളെ മറിച്ചിടാനൊരുങ്ങുന്ന ദാവീദായിട്ടാണു് പലരും റിച്ചഡ് സ്റ്റാള്‍മാനെ കാണുന്നതു്.

ലോകത്തിലെ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ചിത്രത്തില്‍ കേരളത്തിനു് ഇന്നൊരു പ്രമുഖ സ്ഥാനമുണ്ടു്. കേരളത്തിലെ ഹൈസ്ക്കൂളുകളില്‍ ഐ.റ്റി. പഠിപ്പിക്കാനുപയോഗിക്കുന്നതു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണല്ലൊ. 2600ല്‍പ്പരം ഹൈസ്ക്കൂളുകളാണു് കേരളത്തിലുള്ളതു്. ഒരോ വര്‍ഷവും അഞ്ചുലക്ഷം കുട്ടികളാണു് ഹൈസ്ക്കൂള്‍ കഴിഞ്ഞു് പുറത്തിറങ്ങുന്നതു്. ലോകത്തിലൊരിടത്തും ഇത്രയും വിശാലമായ തലത്തില്‍ സ്ക്കൂളുകളില്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. പല യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളുടെയും ജനസംഖ്യ കേരളത്തിലേതിനേക്കാള്‍ കുറവാണു് എന്നോര്‍ക്കണം. അതിനു പുറമെയാണു് കേരള സര്‍ക്കാര്‍ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ മാത്രം ഉപയോഗിച്ചാല്‍ മതി എന്നു തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നതു്. കൂടാതെ ഇന്ത്യയിലെ ഫ്രീ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഫൌണ്ടേഷന്റെ ആസ്ഥാനം കേരളമാണു് എന്ന കാര്യവും പ്രസക്തമാണു്.

ഓരോ വര്‍ഷവും കേരളത്തില്‍ അഞ്ചുലക്ഷം വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പഠിച്ചു് പുറത്തിറങ്ങുന്നു എന്നതു് പല കുത്തക സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനികളുടെയും ഉറക്കം കെടുത്തുന്നുണ്ടാവും. കേരളത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്കു് തിരിച്ചുവരാന്‍ അവര്‍ കിണഞ്ഞു ശ്രമിക്കും എന്നതിനു് സംശയം വേണ്ട. വിശേഷിച്ചു് പല രാജ്യങ്ങളും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലേക്കു് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതു കൊണ്ടു്. അടുത്ത കാലത്താണു് റഷ്യന്‍ ഫെഡറേഷനും ക്യൂബയും അവരുടേതായ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നിര്‍മ്മിക്കാനും രാജ്യത്താകെ അതുപയോഗിക്കാനും തീരുമാനിച്ചതു്. അമേരിക്കയിലാണെങ്കില്‍ ഒബാമ അതിനുള്ള ശ്രമത്തിനു് തുടക്കം കുറിച്ചു കഴിഞ്ഞു. കാനഡയും ആ വഴിക്കു് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വെനസ്വേല, പെറു, ആര്‍ജന്റീന തുടങ്ങിയ പല ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളും നേരിത്തെ തന്നെ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലേക്കു് മാറാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. ആസ്‌ട്രേലിയയിലും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രചാരത്തിലായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ലോകത്താകമാനം ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ മുന്‍നിരയിലാണു് കേരളം.

(ഈ ലേഖനം ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സ് ‌Attribution No Derivative (by-nd) 2.5 India (‌http://creativecommons.org/licenses/by-nd/2.5/in/ കാണുക) ‌ലൈസന്‍സില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ കുറിപ്പുകൂടി ഉള്‍‍പ്പെടുത്തുന്ന പക്ഷം ഈ ലേഖനം ഇതേ രൂപത്തില്‍ ഏതു മാധ്യമത്തിലും പ്രസിദ്ധീകരിക്കാവുന്നതാണു്.)

സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയറും സ്വതന്ത്ര സമൂഹവും

2009-02-14T19:49:00.000-08:00

This is an article that was published in the Malayalam magazine Asaamaanyamaaya Maneesha (അസാമാന്യമായ മനീഷ), or just Maneesha, in its February issue. The magazine is published from Thrissur and carried a few photographs taken by Ashik Salahudin along with the article.

സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയറും സ്വതന്ത്ര സമൂഹവും
ഡോ. വി. ശശി കുമാര്‍

സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനേപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവര്‍ കേരളത്തില്‍ ചുരുക്കമായിരിക്കണം. ഇന്ത്യയിലെ സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഫൌണ്ടേഷന്‍ തിരുവനന്തപുരത്തുവെച്ചാണു് ശ്രീ റിച്ചാഡ് സ്റ്റാള്‍മാന്‍ 2001ല്‍ ഉത്‌ഘാടനം ചെയ്തതു്. പിന്നീടു് കേരളത്തിലെ സ്ക്കൂളുകളില്‍ ഐ.റ്റി. പഠിപ്പിക്കാന്‍ സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇപ്പോഴാണെങ്കില്‍ സര്‍ക്കാരിന്റെ ഐ.റ്റി. നയത്തില്‍ തന്നെ സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കും എന്നു് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ടു്. സര്‍ക്കാര്‍ വകുപ്പുകളിലുപയോഗിക്കുന്ന കമ്പ്യൂട്ടറുകള്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലേക്ക് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണു്. 2008 ഡിസംബര്‍ 9 മുതല്‍ 11 വരെ തിരുവനന്തപുരത്തുവെച്ചു് "സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍, സ്വതന്ത്ര സമൂഹം'' എന്ന വിഷയത്തേക്കുറിച്ചു് ഒരു അന്തര്‍ദ്ദേശീയ സമ്മേളനം നടന്നു. ഇതിനും സര്‍ക്കാര്‍ തന്നെയാണു് മുന്‍കൈ എടുത്തതു്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ എന്താണീ സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍, എന്താണീ സ്വതന്ത്ര സമൂഹം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ നമുക്കു് പരിശോധിക്കാം.

സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍

ഉപയോക്താക്കള്‍ക്കു് സ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണു് സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍. നാലു സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളാണു് സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നല്‍കുന്നതു്. എത്ര കമ്പ്യൂട്ടറുകളില്‍ വേണമെങ്കിലും ഏതാവശ്യത്തിനും ഉപയോഗിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണു് ആദ്യത്തേതു്. നിശ്ചിത എണ്ണം കമ്പ്യൂട്ടറുകളില്‍ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അനുവാദം മാത്രമെ ഉടമസ്ഥാവകാശമുള്ള (proprietary) സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നല്‍കുന്നുള്ളൂ എന്നറിയാമല്ലോ. പകര്‍ത്തി മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു് നല്‍കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണു് രണ്ടാമത്തതു്. സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം പഠിക്കാനും വേണമെങ്കില്‍ അതില്‍ മാറ്റം വരുത്താനുമുള്ളതാണു് മൂന്നാമത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യം. ഇതു് സാധ്യമാകണമെങ്കില്‍ പ്രോഗ്രാമിന്റെ മൂലരൂപമായ സോഴ്‌സ് കോഡ് (source code) ലഭ്യമായേ പറ്റൂ. അതുകൊണ്ടു് എല്ലാ സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെയും മൂലരൂപം ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ ലഭ്യമാണു്. ഇങ്ങനെ മാറ്റം വരുത്തിയ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പുനര്‍വിതരണം ചെയ്യാനുള്ളതാണു് നാലാമത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യം. ഈ നാലു സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും നല്‍കുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനെ മാത്രമെ സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്നു പറയൂ. ഈ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളൊന്നും തന്നെ നാം പണം കൊടുത്തു വാങ്ങുന്ന ഉടമസ്ഥാവകാശമുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ നമുക്കു നല്‍കുന്നില്ല എന്നതു വ്യക്തമാണല്ലോ.

സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ അറിവു പോലെയാണെന്നും അറിവെന്നപോലെ സോഫ്റ്റ്‌വെയറും സ്വതന്ത്രമായിരിക്കണമെന്നുമുള്ള ആശയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണു് സ്വതന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കാനും പകര്‍ന്നുകൊടുക്കാനും മറ്റും അനുവാദമുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ റിച്ചാഡ് സ്റ്റാള്‍മാന്‍ ‌ തീരുമാനിച്ചതു്. ലോകപ്രശസ്ത സാങ്കേതിക വിദ്യാലയമായ എം.ഐ.റ്റി. (MIT - Massachusetts Institute of Technology) യില്‍ പ്രവര്‍ത്തിയെടുത്തിരുന്ന കാലത്തായിരുന്നു അദ്ദേഹം ഈ തീരുമാനമെടുത്തതു്. 1983ല്‍ അദ്ദേഹം സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സൃഷ്ടിക്കാനായി ഗ്നു (GNU) എന്ന പ്രോജക്റ്റ് തുടങ്ങുകയും 1985ല്‍ സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രചരിപ്പിക്കാനായി ഫ്രീ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഫൌണ്ടേഷന്‍ എന്ന പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടുകൂടി വിതരണം ചെയ്യാനുള്ള ലൈസന്‍സും അദ്ദേഹം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. അതാണു് ഇന്നു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനു് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന ലൈസന്‍സായ ജി.പി.എല്‍. (ജനറല്‍ പബ്ലിക് ലൈസന്‍സ്).

സ്റ്റാള്‍മാന്‍ സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രസ്ഥാനം തുടങ്ങിയതിനു പിന്നില്‍ രസകരമായ ഒരു കഥയുണ്ടു്. അദ്ദേഹം എം.ഐ.റ്റിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലത്തു് സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പൊതുവെ സ്വതന്ത്രമായിരുന്നു. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ പ്രോഗ്രാമുകള്‍ പരസ്പരം കൈമാറുമായിരുന്നു. എം.ഐ.റ്റിയിലെ ലാബില്‍ അവരുപയോഗിച്ചിരുന്നതു് അവര്‍തന്നെ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത സോഫ്റ്റ്‌വെയറായിരുന്നു, ഓപ്പറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റമുള്‍പ്പോടെ. അവരുടെ കമ്പ്യൂട്ടറുകള്‍ ശൃംഘലയായി (network) പരസ്പരം ബന്ധിച്ചിരുന്നു. അവരുപയോഗിച്ചിരുന്ന പ്രിന്ററും ശൃംഘലയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. എല്ലാ പ്രിന്ററുകളെയും പോലെ ഇതിനും ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു -- ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കു് കടലാസ് കുരുങ്ങുക. തല്‍ഫലമായി എന്തെങ്കിലും പ്രിന്റ് ചെയ്യാന്‍ കൊടുത്തിട്ടു് കുറേക്കഴിഞ്ഞു് ചെന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ പ്രിന്റര്‍ നശ്ചലമായി ഇരിക്കുന്നതാണു് കാണുക. കുരുങ്ങിയ കടലാസു മാറ്റിയിട്ടു് തിരിച്ചുപോകുകയേ അപ്പോള്‍ മാര്‍ഗ്ഗമുള്ളൂ. ഇങ്ങനെ പല തവണ സംഭവിച്ചാല്‍ ആര്‍ക്കായാലും ദേഷ്യം വരില്ലേ? ഇതിനൊരു പരിഹാരം കാണാന്‍ സ്റ്റാള്‍മാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനദ്ദേഹം ഒരു വഴി കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു. പ്രിന്ററിനെ കമ്പ്യൂട്ടറുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണു് അതിന്റെ ഡ്രൈവര്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്നതു്. ഇതില്‍ അദ്ദേഹം രണ്ടു് മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി. ഒരാള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട പേജുകള്‍ പ്രിന്റ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ ആ വിവരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ഒരു സന്ദേശമായി തെളിയും എന്നതാണു് ഒന്നു്. അതുപോലെ, പ്രിന്ററില്‍ കടലാസുടക്കിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പ്രിന്റു ചെയ്യാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശം നല്‍കിയ എല്ലാവരുടെയും കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ഈ വിവരം സന്ദേശമായി തെളിയും എന്നതാണു് രണ്ടാമത്തെ മാറ്റം കൊണ്ടു് സാധിച്ചതു്.

അങ്ങനെയിരിക്കെ റാങ്ക് ക്സീറോക്സ് കോര്‍പ്പറേഷന്‍ (Rank Xerox Corporation) അവര്‍ക്കൊരു പുതിയ പ്രിന്റര്‍ നല്കി. മേല്പറഞ്ഞ വിദ്യകള്‍ അതിലും നടപ്പാക്കണം എന്നു് സ്റ്റാള്‍മാനു് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ പുതിയ പ്രിന്ററിനുള്ള ഡ്രൈവറിന്റെ മൂലരൂപം (മനുഷ്യര്‍ക്കു വായിക്കാവുന്ന രൂപം, source code) അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിച്ചില്ല. അതന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെയാണു് ഡ്രൈവര്‍ രചിച്ച വ്യക്തി അടുത്തുള്ള മറ്റൊരു സര്‍വ്വകലാശാലയില്‍ വരുന്നുണ്ടെന്ന വിവരം സ്റ്റാള്‍മാന്‍ അറിഞ്ഞതു്. അങ്ങനെ ഒരിക്കല്‍ അവിടെ പോയപ്പോള്‍ ആ വ്യക്തിയെ കണ്ടു് അദ്ദേഹം ഡ്രൈവറിന്റെ മൂലരൂപം ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ മറുപടിയാണു് സ്റ്റാള്‍മാനു് ലഭിച്ചതു്. കമ്പനിയുമായി "നോണ്‍ ഡിസ്‌ക്ലോഷര്‍ എഗ്രിമെന്റ'' ഒപ്പിട്ടിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടു് അതു തരാനാകില്ല എന്നായിരുന്നു മറുപടി. ഇത്തരം എഗ്രിമെന്റുകളേപ്പറ്റി സ്റ്റാള്‍മാന്‍ കേട്ടിരുന്നു. അവയോടു് അദ്ദേഹത്തിനും മറ്റു പല പ്രോഗ്രാമര്‍മാര്‍ക്കും ശക്തമായ എതിര്‍പ്പുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്തായാലും അന്നത്തെ സാഹചര്യത്തില്‍ വാതില്‍ വലിച്ചടച്ചു് ഇറങ്ങിപ്പോന്നു എന്നാണു് സ്റ്റാള്‍മാന്‍ തന്നെ പിന്നീടു് എഴുതിയതു്. അതേത്തുടര്‍ന്നാണു് ആര്‍ക്കും പങ്കുവയ്ക്കാനും മാറ്റം വരുത്താനും മറ്റും സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള ഓപ്പറേറ്റിങ് സിസ്റ്റവും (കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം നിയന്ത്രിക്കുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍) ആപ്ലിക്കേഷനുകളും ഉണ്ടാക്കണമെന്നു് അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചതു്.

ഗ്നു പ്രോജക്ട് തുടങ്ങിയിട്ടു് ഇപ്പോള്‍ കാല്‍ നൂറ്റാണ്ടു് പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ആദ്യകാലത്തു് സ്റ്റാള്‍മാന്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള പതിനായിരക്കണക്കിനു് പ്രോഗ്രാമര്‍മാരാണു് സ്വതന്ത്രസോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ സൃഷ്ടിക്കാനായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതു്. ഗ്നു ലിനക്സ് ആണു് ഇന്നേറ്റവും പ്രചാരമുള്ള സ്വതന്ത്ര ഓപ്പറേറ്റിങ്ങ് സിസ്റ്റം. കൂടാതെ ഫ്രീ ബി.എസ്.ഡി., ഓപ്പണ്‍ ബി.എസ്.ഡി., ഓപ്പണ്‍ സൊളാരിസ്, എന്നിങ്ങനെ പല സ്വതന്ത്ര ഓപ്പറേറ്റിങ് സിസ്റ്റങ്ങളുമുണ്ടു്.

"പ്രോഗ്രാമിങ്ങ് അറിയാത്ത എനിക്കു് ഇത്തരം സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ടു് എന്തു പ്രയോജനം'' എന്നു പലരും ചിന്തിക്കാം. ഇതിനു് രണ്ടു് ഉത്തരങ്ങളുണ്ടു്. സോഫ്റ്റ്‌വെയറില്‍ എനിക്കു് മാറ്റം വരുത്താനാവില്ലെങ്കിലും വേണമെങ്കില്‍ അതറിയാവുന്ന ഒരാളേക്കൊണ്ടു് എനിക്കാവശ്യമായ മാറ്റം വരുത്തിക്കാനാവും എന്നതാണൊന്നു്. ഇങ്ങനെ സോഫ്റ്റ്‌വെയറില്‍ മാറ്റം വരുത്തേണ്ട ആവശ്യം വ്യക്തികള്‍ക്കു് ഉണ്ടാവാന്‍ സാധ്യതയില്ലെങ്കിലും പല സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കു് വേണ്ടിവരാമല്ലോ. പക്ഷെ എല്ലാവര്‍ക്കും പ്രയോജനം ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ടു്. ഒരു സമൂഹത്തിനു തന്നെ ആവശ്യമായ മാറ്റങ്ങള്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയറില്‍ വരുത്താനാവും എന്നതാണതു്. ഉദാഹരണമായി കേരളത്തിലെ കുറേ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും മറ്റും ചേര്‍ന്നു് ഗ്നു ലിനക്സ് ഓപ്പറേറ്റിങ്ങ് സിസ്റ്റം മലയാളത്തിലാക്കിയിട്ടുണ്ടു്. അതുകൊണ്ടു് മലയാളം മാത്രമറിയാവുന്നവര്‍ക്കും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഇന്നു് പ്രാപ്യമാണു്. ഇതിനായി സ്വതന്ത്ര മലയാളം കമ്പ്യൂട്ടിങ്ങ് എന്ന ഒരു സംഘടന തന്നെ നിലവില്‍ വന്നിട്ടുണ്ടു്. സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പുതുക്കുന്നതനുസരിച്ചു് അതൊക്കെ ഇവര്‍ മലയാളത്തിലാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കൂടാതെ മലയാളം ടൈപ്പുചെയ്യാനുള്ള സൌകര്യങ്ങള്‍, കമ്പ്യൂട്ടറിലുപയോഗിക്കാവുന്ന മലയാളം ഡിക്‌ഷ്ണറി, തുടങ്ങിയവ തയാറാക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം സാദ്ധ്യമായതു് സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം കൊണ്ടുമാത്രമാണെന്നു വ്യക്തമാണല്ലൊ.

സ്വാതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ മെച്ചം

മേല്പറഞ്ഞ ഗുണങ്ങളൊക്കെയുണ്ടെങ്കിലും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ മെച്ചപ്പെട്ടതാണോ എന്നു് പലര്‍ക്കും സംശയമുണ്ടാകാം. ഒരു കമ്പനിയൊന്നുമുണ്ടാക്കാത്ത ഇത്തരം ഉല്പന്നങ്ങളുടെ ഗുണനിലവാരം കുറവാവില്ലേ എന്നു് ന്യായമായും സംശയിക്കാം. എന്നാല്‍ ഏറ്റവും പ്രചാരത്തിലുള്ള മൈക്രോസോഫ്റ്റ് വിന്‍ഡോസിനേക്കാള്‍ പല തരത്തില്‍ മെച്ചപ്പെട്ടതാണു് ഇന്നേറ്റവും പ്രചാരമുള്ള സ്വതന്ത്ര ഓപ്പറേറ്റിങ്ങ് സിസ്റ്റമായ ഗ്നു ലിനക്സ്. ഇതിനെ ബാധിക്കുന്ന വൈറസുകള്‍ ഏതാണ്ടില്ല എന്നു തന്നെ പറയാം. പിന്നെ സാധാരണഗതിയില്‍ സിസ്റ്റം ക്രാഷ് ചെയ്യുകയില്ല. മള്‍ട്ടി യൂസര്‍ സൌകര്യമുണ്ടു്, അതായതു് പലര്‍ക്കു് ഒരേ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉപയോഗിക്കാം, പക്ഷെ അപ്പോഴും ഓരോരുത്തരുടെയും ഫയലുകള്‍ സുരക്ഷിതമായിത്തന്നെ ഇരിക്കും. ഇങ്ങനെ പല മെച്ചങ്ങളും ഗ്നു ലിനക്സിനുണ്ടു്.

ഇനി ഇതിലെന്തെല്ലാം ഉപയോഗങ്ങള്‍ക്കുള്ള ആപ്ലിക്കേഷനുകളുണ്ടു് എന്നു പരിശോധിക്കാം. സാധാരണക്കാര്‍ കമ്പ്യൂട്ടറുവയോഗിച്ചു ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറുപയോഗിച്ചു ചെയ്യാനാവും. ഓഫീസാവശ്യത്തിനുള്ള വേഡ് പ്രോസസര്‍, സ്പ്രെഡ്‌ഷീറ്റ്, പ്രസന്റേഷന്‍, ഇമെയ്ല്‍, വെബ്‌ബ്രൌസിങ്, ഫോട്ടോ എഡിറ്റിങ്, തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഒന്നിലധികം ആപ്ലിക്കേഷനുകളുണ്ടു്. ഇവയില്‍ ചിലതെങ്കിലും സ്വതന്ത്രമല്ലാത്ത കമേഴ്സ്യല്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനേക്കാള്‍ മെയ്യപ്പെട്ടതുമാണു്. ഉദാഹരണമായി, വെബ്‌ബ്രൌസറായ ഫയര്‍ഫോക്സിന്റെ പ്രചാരം വളരെ വേഗം ഏറിവരികയാണു്. ഇപ്പോള്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ് എക്സ്‌പ്ലോറര്‍ മാത്രമാണു് മുന്നിലുള്ളതു്. അതുപയോഗിച്ചിരുന്നവര്‍ പോലും ഫയര്‍ഫോക്സിലേക്കു് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണു്.

അതുപോലെ സവിശേഷാവശ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകളും സ്വതന്ത്രമായതു ലഭ്യമാണു്. ഉദാഹരണമായി, ശബ്ദഫയലുകളില്‍ മാറ്റം വരുത്താന്‍ സഹായിക്കുന്ന എഡിറ്ററുകള്‍, വിഡിയോ എഡിറ്ററുകള്‍, സംഗീതം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍, ത്രിമാന അനിമേഷനുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ തുടങ്ങിയവയും ലഭ്യമാണു്. സര്‍ക്കാരുകളും, ബിസിനസുകളും വ്യവസായങ്ങളും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലേക്കു് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണമായി, ജര്‍മ്മനിയിലെ മ്യൂണിക്ക് നഗരസഭ ഏതാനും വര്‍ഷം മുമ്പു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലേക്കു് മാറാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. സ്പെയ്‌നിലെ എക്സ്‌ട്രെമദുര പ്രവിശ്യ ആദ്യം സ്ക്കൂളുകളും പിന്നെ ആപ്പീസുകളും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലേക്കു് മാറ്റി. തമിഴ്‌ നാട്ടിലെ എല്‍ക്കോട്ട് (ELCOT) എന്ന സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപനം ആദ്യം മാറി, പിന്നീടു് തമിഴ്‌നാട്ടിലെ പല സ്ഥാപനങ്ങളും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ എല്‍.ഐ.സി. ഉപയോഗിക്കുന്നതു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണു്. കേരളത്തിലെ സ്ക്കൂളുകളെല്ലാം ഐ.റ്റി.~വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതു കൂടാതെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപനങ്ങളും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണമായി, ഖാദി ബോര്‍ഡിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം ഇപ്പോള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലാണു്. വൈദ്യുത ബോര്‍ഡിന്റെ ബില്ലിങ്ങിനുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ബോര്‍ഡിലെ തന്നെ ചിലര്‍ ചേര്‍ന്നു വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ``ഒരുമ'' എന്ന സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറാണു്. പല എഞ്ചിനീയറിങ് കോളജുകളും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ലാബുകളില്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറാക്കിയിട്ടുണ്ടു്, എറണാകുളത്തെ മോഡല്‍ എഞ്ചിനീയറിങ് കോളജ്, തൃശൂരുള്ള ഗവണ്മെന്റ് എഞ്ചിനീയറിങ് കോളജ്, കുറ്റിപ്പുറത്തെ എം.ഇ.എസ്. കോളജ്, തിരുവനന്തപുരത്തെ ബാര്‍ട്ടണ്‍ ഹില്‍ കോളജ് എന്നിവ ഏതാനും ഉദാഹരണങ്ങളാണു്. കേരളത്തിലെ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രവര്‍ത്തകരില്‍ നല്ലൊരു വിഭാഗം വിദ്യാര്‍ത്ഥികളാണു് എന്നതു് പ്രതീക്ഷയ്ക്കു വക നല്‍കുന്ന കാര്യമാണു്.

സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലൂടെയുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഈ മുന്നേറ്റം മറ്റു പല രംഗങ്ങളെയും സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടു്. അവയില്‍ ചിലതു് നമുക്കിനി പരിശോധിക്കാം.

അറിവിനും സ്വാതന്ത്ര്യം

അറിവു് സ്വതന്ത്രമായിരിക്കണം എന്ന ആശയം തന്നെയാണു് പൊതുജനങ്ങളുടെ സഹകരണത്തോടെ നിര്‍മ്മിച്ചെടുത്ത വിക്കിപ്പീഡിയ (Wikipedia) എന്ന സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശത്തിന്റെ തുടക്കത്തിനും കാരണമായതു്. ബോമിസ് (Bomis) എന്ന കമ്പനിയുടെ ഉടമയായ ജിമ്മി വെയ്‌ല്‍സാണു് വിക്കിപ്പീഡിയ തുടങ്ങിയതു്. ബോമിസാണു് അതിന്റെ ചെലവുകള്‍ വഹിച്ചതും. ആര്‍ക്കുവേണമെങ്കില്‍ വിക്കിപ്പീഡിയയിലെ ലേഖനങ്ങളില്‍ മാറ്റം വരുത്താം. പുതിയ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതുകയുമാവാം. ഒന്നു് രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യണമെന്നു മാത്രം. അതിനു് ചെലവില്ലതാനും. വിക്കിപ്പീഡിയയിലുള്ള ലേഖനങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും പകര്‍ത്തിയെടുക്കുകയും എന്താവശ്യത്തിനും ഉപയോഗിക്കുകയുമാവാം. ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം അതിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ക്കും ബാധകമാണു്. വിക്കിപ്പീഡിയയിലുള്ള വിഭവങ്ങളൊന്നും തന്നെ പകര്‍പ്പവകാശനിയമമനുസരിച്ചു് നിയന്ത്രിതമല്ല. സ്വതന്ത്ര എന്‍സൈക്ലോപ്പീഡിയ എന്ന ആശയം ആദ്യം കൊണ്ടുവന്നതും സ്റ്റാള്‍മാന്‍ തന്നെയാണു് എന്നതു് രസാവഹമാണു്, നടപ്പിലാക്കിയതു് ജിമ്മി വെയ്ല്‍സാണെങ്കിലും.

ഇന്നു് വിക്കിപ്പീഡിയയില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയില്‍ മാത്രം 25 ലക്ഷത്തിലധികം ലേഖനങ്ങളുണ്ടു്. ആകെ 250ലധികം ഭാഷകളില്‍ ലേഖനങ്ങളുണ്ടു്. ഇവയില്‍ മലയാളവും മറ്റു പല ഇന്ത്യന്‍ ഭാഷകളും ഉള്‍പ്പെടും. ഇന്ത്യന്‍ ഭാഷകളില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ലേഖനങ്ങളുള്ളതു് തെലുങ്കിലാണു് -- 41,000ലധികം. മലയാളം പിന്നിലാണു്, ഏതാണ്ടു് 9,000ല്‍ താഴെ ലേഖനങ്ങളേയുള്ളൂ. ലോകത്തിലേറ്റവും കൂടുതല്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന വിജ്ഞാനകോശമാണു് വിക്കിപ്പീഡിയ. അതിന്റെ നിലവാരവും വളരെ ഉയര്‍ന്നതാണെന്നു് ഒരു പഠനമെങ്കിലും തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ടു്. പ്രശസ്ത ശാസ്ത്രപ്രസിദ്ധീകരണമായ "നേച്ചര്‍'' (nature) നടത്തിയ പഠനത്തില്‍ കണ്ടതു്, ബ്രിട്ടാനിക്കയില്‍ ഒരു ലേഖനത്തില്‍ ശരാശരി മൂന്നു തെറ്റുകള്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ വിക്കിപ്പീഡിയയില്‍ ശരാശരി നാലു തെറ്റുകള്‍ കണ്ടു എന്നാണു്.

ഈ ഡിജിറ്റല്‍ യുഗത്തില്‍ അറിവു് എന്നു പറയുമ്പോള്‍ വിജ്ഞാനകോശത്തിലുള്ളതു പോലത്തെ അറിവു മാത്രമല്ല ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു്. കഥയും സംഗീതവും ചലച്ചിത്രങ്ങളും ഒക്കെ "അറിവാ''യിട്ടാണു് കണക്കാക്കുന്നതു്. എല്ലാ അറിവും ഡിജിറ്റല്‍ രൂപത്തിലായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണല്ലോ. ഇപ്പോള്‍ സംഗീതവും ചിത്രങ്ങളും ചലച്ചിത്രങ്ങളും എല്ലാം കമ്പ്യൂട്ടറിലൂടെ ആസ്വദിക്കാനാവുമല്ലോ. ഡിജിറ്റല്‍ രൂപത്തിലാകുമ്പോള്‍ ഇത്തരം വിഭവങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തുന്നതും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കെത്തിക്കുന്നതും മറ്റും വളരെ ചെലവു കുറഞ്ഞതും എളുപ്പവുമുള്ള കാര്യമാകും. എന്നാല്‍ പകര്‍പ്പവകാശനിയമം ഇതിനു് തടസമായി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടു്. ഇതിനൊരു പോംവഴിയായിട്ടാണു് 'ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സ്' എന്ന ആശയമുണ്ടായതു്. സ്റ്റാന്‍ഫഡ് സര്‍വ്വകലാശാലയിലെ നിയമാദ്ധ്യാപകനായ പ്രൊഫ. ലോറന്‍സ് ലെസ്സിഗാണു് ഇതിനു് തുടക്കം കുറിച്ചതു്. പകര്‍പ്പവകാശത്തിന്റെ കടുത്ത നയന്ത്രണമില്ലാതെ സ്വന്തം സൃഷ്ടികള്‍ വിതരണം ചെയ്യണമെന്നു് ആഗ്രഹമുള്ളവര്‍ക്കു് അതിനു് സഹായിക്കുന്ന ലൈസന്‍സുകള്‍ അദ്ദേഹം വികസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടു്. കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ http://creativecommons.org എന്ന വെബ്സൈറ്റില്‍ നിന്നും ലഭ്യമാണു്. ഇത്തരമൊരു ലൈസന്‍സിലാണു് ഈ ലേഖനവും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നതു്.

സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റു രംഗങ്ങളില്‍

മേല്‍വിവരിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന ആശയം മറ്റു പല രംഗങ്ങളിലും മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഗവേഷണഫലങ്ങളുടെ പ്രസിദ്ധീകരണമാണു് ഒരു ഉദാഹരണം. പണ്ടു മുതല്‍ക്കേ തങ്ങളുടെ കണ്ടെത്തലുകള്‍ ലോകത്തെ അറിയിക്കുന്നതില്‍ താല്പര്യമുള്ള ഒരു സമൂഹമാണു് ശാസ്ത്രസമൂഹം. ഇപ്പോള്‍ ഗവേഷണത്തിനുവേണ്ടി ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മുതല്‍മുടക്കുന്നതു് സര്‍ക്കാരാണു്, അതായതു് ജനങ്ങളാണു്. ഇവരുടെ പ്രയത്നത്തിലൂടെ അറിവാകുന്ന വിവരങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനായി എഴുതിത്തയാറാക്കുന്നതു് ഇവര്‍തന്നെയാണു്. പ്രസിദ്ധീകരണയോഗ്യമായവ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതു് മറ്റു ശാസ്ത്രജ്ഞരാണു്. എന്നാല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ പകര്‍പ്പവകാശം പ്രസാധകരുടേതായിത്തീരുന്നു. മറ്റു ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ക്കു പോലും അതു വായിക്കാന്‍ പണം കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഇതിനെ എതിര്‍ക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനമാണു് ഓപ്പണ്‍ അക്സസ് പ്രസ്ഥാനം. ഗവേഷണപ്രബന്ധങ്ങള്‍ രചിക്കുന്നവര്‍ തന്നെ അതു് ഇന്റര്‍നെറ്റിലിടുക, ജേര്‍ണലുകളുടെ പ്രസാധകര്‍ ലേഖനങ്ങള്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റിലിടുക എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു പരിഹാരങ്ങളാണു് പ്രസ്ഥാനം മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്നതു്. വിശദവിവരങ്ങള്‍ http://plos.org, http://www.soros.org/openaccess തുടങ്ങിയ സൈറ്റുകളില്‍നിന്നു ലഭിക്കും.

ബിസിനസ് രംഗത്തു് ഈ ആശയങ്ങള്‍ എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കാമെന്നു് പരീക്ഷണം നടത്തുകയാണു് പൂണെയിലെ ഒരു കൂട്ടര്‍ (http://www.wikiocean.net കാണുക). എന്നാല്‍ ഏറ്റവും രസാവഹമായി തോന്നുന്നതു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറും വിക്കിപ്പീഡിയയുമെല്ലാം പുതുതായി രൂപപ്പെട്ടുവരുന്ന ഒരു ഉല്പാദനമാതൃകയുടെ ഉദാഹരണങ്ങളായി കാണുന്ന ഒയ്‌ക്കണക്സ് (Oekonux), P2P ഫൌണ്ടേഷന്‍ എന്നീ കൂട്ടങ്ങളാണു്. ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ ഇതു് ക്രമേണ മാറ്റിമറിക്കും എന്നവര്‍ പറയുന്നു. മുതലാളിത്തത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ രൂക്ഷമാകുകയും അനിയന്ത്രിതമായ വികസനം എന്ന മുതലാളിത്തത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടു് നിലനില്‍ക്കുന്നതല്ല എന്നു തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ പാരസ്പര്യത്തിന്റെ ഈ ഉല്പാദനരീതി പ്രബലമാകുകയും മുതലാളിത്തത്തില്‍ നിന്നു് ഉല്പാദനകര്‍മ്മം ക്രമേണ ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നു് ഇവര്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.

അച്ചടി നിലവില്‍വന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിനു വേണ്ടിയാണു് പകര്‍പ്പവകാശ നിയമം ഉണ്ടാക്കിയതു്. ഇന്നത്തെ പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സാദ്ധ്യതകള്‍ മുഴുവനും സമൂഹനന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതിനു് ഈ നിയമം തടസം നില്‍ക്കുകയാണു്. സൃഷ്ടികര്‍ത്താക്കള്‍ക്കു് പ്രതിഫലം ലഭ്യമാക്കുന്നതിനു് പകര്‍പ്പവകാശ നിയമത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. അതിനു് സ്വാതന്ത്ര്യം തടസപ്പെടുത്താത്ത മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ഇന്നത്തെ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കു് നല്‍കാനാകും. നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ മാറ്റം വരണമെന്നു മാത്രം. അങ്ങനെ പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടുള്ള ഒരു സമൂഹത്തെയാണു് നാം സ്വതന്ത്രസമൂഹം എന്നു വിളിക്കുന്നതു്.

(ഈ ലേഖനം ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സ് ‌Attribution Share Alike (by sa) 2.5 India ‌ലൈസന്‍സില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ കുറിപ്പുകൂടി ഉള്‍‍പ്പെടുത്തുന്ന പക്ഷം ഈ ലേഖനം ഏതു മാധ്യമത്തിലും ഇതേ രൂപത്തിലോ മാറ്റം വരുത്തിയോ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനു് പ്രത്യേക അനുവാദം ആവശ്യമില്ല. ഈ ലൈസന്‍സിനേക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ ‌ http://creativecommons.org/ licenses/by-sa/2.5/in/ ‌എന്ന വെബ് പേജില്‍ ലഭ്യമാണു്)

Indian Express story on SPACE

2008-12-28T09:32:00.000-08:00

Recently, the Indian Express published a report where allegations were thrown at Kerala State IT Mission and SPACE and also at Arun, who currently works for KSITM. SPACE prepared a response to the report and it was published by the newspaper in the Letter to the Editor column. I personally believe that what the newspaper did was unethical since the response should have been published as prominently as the original report since most readers would not really take notice of the response in the Letters to the Editor column and would believe the blatantly false allegations made in the original report. The callousness with which the report was written is evident from the fact that one of the allegations was that the laptop used by Arun had the expensive Mac software installed in it. The reporter could have verified this simply by asking Arun to show him the screen (if he could make out the difference, that is). I give below the response given by SPACE in its entirety. I don't know whether Indian Express published it in full since I have not seen the newspaper. Here is the response from SPACE:
__________________________________________________________________

This is with reference to the feature "All the Party's Men" published in your newspaper of 19 December. We are sorry to see that the story contains a number of misleading statements and half- truths, and we would like to clarify facts pertaining to SPACE.

SPACE is an interdisciplinary society founded in 2003 with participation of the Kerala State IT Mission, as a follow-up to the "Freedom First!" conference held in 2001. Among SPACE members are several PhDs, alumni of IITs, and other eminent professionals working in sectors such as IT, Development and media. SPACE has no relationship to any political party.

The primary mandate of SPACE is to increase the use of Free Software, of which Kerala was one of the earliest adopters in the country and the world. SPACE works with communities, schools & colleges, NGOs and the Government of Kerala. As one of its networking activities, SPACE was instrumental in organizing the "Free Software, Free Society" conference in 2005. Both the 2001 and 2005 conferences were fully supported by the State IT Administration.

The report says, "... SPACE, a non-governmental institution, is being given projects that run into crores of rupees. More alarmingly, the projects are given away to the SPACE directly without going through the required tender process." The actual amount given by Kerala State IT Mission (KSITM) to SPACE during the last three years is Rs. 23 lakhs only, and not "crores". The author acknowledges that the project Insight was submitted by SPACE and the funding was given by KSITM based on the proposal. But he makes it sound as though this is a crime. He should know that some departments fund specific projects based on proposals submitted by agencies like SPACE. This is standard practice, not something new.

The report continues: "Hardly any amount has been set apart for Malayalam computing, he said. But it is reliably learnt that Rs 94 lakh was set apart for Malayalam Computing, of which Rs 43 lakh has been spent so far." The funding alloted to SPACE is less than Rs. 10 lakhs for this purpose, of which less than Rs.1.5 lakhs has been received by SPACE so far. The efforts of SPACE in the Malayalam Computing campaign together with SPACE's web4all project has given a push to the development of several websites in Malayalam.

The report says, "The 'Asset Management' costing Rs 25 lakh and 'ICT for Underprivileged Sectors' for Rs 50 lakh are the other major projects allotted to the SPACE." The fact is that the amount allotted to SPACE for the former is less than 2 lakhs, while no proposal for the latter has been submitted by SPACE to KSITM.

The author alleges: "And here's a blatant proof on misuse of public money: The Insight project office for which the state government pays the rent, is as well used by the SPACE, a private enterprise." This looks like a deliberate attempt to misrepresent reality, as SPACE has had its own office in a separate building even prior to the launch of the Insight project.

It is unfortunate that a newspaper such as yours publishes such baseless allegations without even bothering to verify the facts. At a time when Kerala stands out as a leader in the advocacy and use of Free Software - not just in the country but also the whole world - such sloppy journalism can only be seen as an attempt to diminish this accomplishment.

We request you to kindly publish this in keeping with the tradition of journalistic objectivity.
___________________________________________________________________

It is sad to see journalism sink to such depths.

സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറും സ്വതന്ത്ര സമൂഹവും

2008-11-28T23:44:00.002-08:00

അടുത്ത കാലത്തു് സമകാലിക മലയാളം എന്ന വാരികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച എന്റെ ഒരു ലേഖനത്തിന്റെ പൂര്‌ണ്ണരൂപമാണു് താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നതു് (നവംബര്‍ 7, 2008). അവര്‍ചില മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തിയാണു് വാരികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതു്.

പുതിയ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരങ്ങള്‍

സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ അമൃതം,
സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ ജീവിതം,
പാരതന്ത്ര്യം മാനികള്‍ക്കു്,
മൃതിയേക്കാള്‍ ഭയാനകം.
-- കുമാരനാശാന്‍

സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെയാണു് മനുഷ്യര്‍ക്കു് ഏറ്റവും പ്രധാനം. അതുകൊണ്ടാവണമല്ലോ ഇത്രവളരെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരങ്ങള്‍ നാം കാണുന്നതു്. അതു് രാഷ്‍ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനാവാം. വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനാവാം. പഠന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനാവാം. ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ഭാഗം തന്നെയാണു് സ്വാതന്ത്ര്യ സമരങ്ങള്‍. കരുത്തുള്ളവര്‍ ഇല്ലാത്തവരെ ചൂഷണം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നിടത്തോളെ കാലം ഇത്തരം സമരങ്ങള്‍ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. സമൂഹത്തിന്റെയും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും സ്വഭാവം മാറുന്നതനുസരിച്ച് ചൂഷണത്തിന്റെ സ്വഭാവവും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമല്ലോ. അതനുസരിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും മാറ്റേണ്ടിവരും. പലപ്പോഴും സ്വാതന്ത്ര്യം അപഹരിക്കപ്പെടുന്നത് നമുക്ക് വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റാത്ത രീതിയിലായിരിക്കും---വിശേഷിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധം വളര്‍ന്നുവരുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് എങ്ങനെ കാര്യങ്ങള്‍ നടത്തണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആഗോളവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ പേരില്‍ നമുക്ക് കുറേശ്ശെ കുറേശ്ശെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചുകാണുമല്ലോ. ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റല്‍ ലോകത്തില്‍ വിവരവിനിമയസാങ്കേതികവിദ്യ സാദ്ധ്യമാക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള്‍ നമുക്കു നഷ്ടമാകുന്നതെങ്ങിനെ, അത് തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നതെങ്ങനെ, എന്നതിനേയൊക്കെപ്പറ്റി നമുക്കു് ഇവിടെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യാം.

മനുഷ്യന്‍ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളവയില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും സാദ്ധ്യതകള്‍ നിറഞ്ഞ, പ്രയോജനപ്രദമായ, സാങ്കേതികവിദ്യകളില്‍ ഒന്നാണല്ലോ വിവരവിനിമയ സാങ്കേതികവിദ്യ (Communication Technology, ICT). ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പ്രയോജനം, മറ്റു് ഏത് സാങ്കേതികവിദ്യയുടേതുമെന്നപോലെ, സമൂഹത്തിനു് ലഭിക്കേണ്ടതല്ലേ? കുറച്ചു വ്യക്തികള്‍ക്കോ ചില വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കോ മാത്രം ലഭിക്കേണ്ടതല്ല എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റില്ലല്ലോ. അങ്ങനെയല്ല എന്ന് ആരും വാദിക്കും എന്നു തോന്നുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയില്‍ ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും സമൂഹത്തിനു ലഭിക്കുന്നില്ല എന്നതല്ലേ സത്യം? ഇതിനു കാരണം ഈ പുതിയ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പൂര്‍ണ്ണ ഫലം സമൂഹത്തിനു ലഭിക്കാന്‍ സഹായിക്കുമാറു് നിയമങ്ങള്‍ മാറിയിട്ടില്ല എന്നതാണെന്നു കാണാന്‍ പ്രയാസമുണ്ടാവില്ല. നിയമങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും പഴയ സാങ്കേതിക വിദ്യയ്ക്ക് ഉതകുന്ന വിധത്തില്‍ തന്നെ നിലനില്‍ക്കുകയാണല്ലോ. നിയമങ്ങളില്‍ മാറ്റങ്ങളൊന്നും വന്നിട്ടില്ലല്ലോ. എന്നുതന്നെയല്ല, ചിലര്‍ക്കുമാത്രം പ്രയോജനപ്പെടുമാറു് ആ നിയമങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തമാവുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഏതാനും ബഹുരാഷ്ട്ര കുത്തക കമ്പനികളെ മാത്രമാണു് ഈ നിയമങ്ങള്‍ സഹായിക്കുന്നതു് എന്നതല്ലേ സത്യം?

എങ്ങനെയാണിതു സംഭവിക്കുന്നതു് എന്നു പരിശോധിക്കാം. പകര്‍പ്പവകാശം എന്ന അവകാശം, അതിനുള്ള നിയമം, എന്നിവയില്‍ നിന്നാണു് ഇതു് തുടങ്ങുന്നതു്. അല്പം ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നു തുടങ്ങാം. ഒരു ഗ്രന്ഥകര്‍ത്താവിന്റെ കൃതി മറ്റാരെങ്കിലും അച്ചടിച്ച് വിറ്റു് മൂലകര്‍ത്താവിനു ലഭിക്കേണ്ട വരുമാനം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനാണു് പകര്‍പ്പവകാശനിയമം ഉണ്ടാക്കിയതത്രെ. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ ഇംഗ്ലണ്ടിലായിരുന്നു ആദ്യമായി ഇത്തരം നിയമം ഉണ്ടായതു്. ഈ നിയമം കൊണ്ടുള്ള പ്രയോജനം ഗ്രന്ഥകര്‍ത്താക്കള്‍ക്കായിരുന്നു. ഒരു കൃതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനുള്ള അവകാശം 28 വര്‍ഷത്തേക്ക് ഗ്രന്ഥകര്‍ത്താവിനു മാത്രമായി പരിമിതിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു ഈ നിയമം. 28 വര്‍ഷം കഴിയുമ്പോള്‍ കൃതി സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുസ്വത്തായിത്തീരും. സമൂഹത്തിന്റെ ഗുണത്തിനായി സ്രഷ്ടാക്കളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. ആദ്യകാലത്ത് ഇംഗ്ലണ്ട്, സ്ക്കോട്ട്ലന്റ്, വെയ്ല്‍സ് എന്നീ പ്രദേശങ്ങളില്‍ മാത്രമെ ഈ നിയമം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മറ്റു പ്രദേശങ്ങളില്‍ കൃതികള്‍ പുനപ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനു് യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലായിരുന്നു.

1790ല്‍ അമേരിക്കന്‍ പകര്‍പ്പവകാശനിയമം ഉണ്ടായപ്പോള്‍ ഗ്രന്ഥകര്‍ത്താവിന് 14 വര്‍ഷത്തേക്കാണ് പൂര്‍ണ്ണാവകാശം നല്‍കിയത് --- ജീവിച്ചിരിക്കുന്നെങ്കില്‍ പതിനാലു വര്‍ഷത്തേക്കുകൂടി നീട്ടാം എന്ന സാദ്ധ്യതയോടെ. ഇത്തരം നിയമം മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലും വരികയും 1886ല്‍ ബേണ്‍ കണ്‍വെന്‍ഷനിലൂടെ ഈ നിയമം ഏതാണ്ട് സാര്‍വ്വലൌകികമാകുകയും ചെയ്തു. ക്രമേണ പകര്‍പ്പവകാശത്തിന്റെ കാലാവധി ഏറിവന്നു. ഏതാണ്ട് പത്തു വര്‍ഷം മുന്‍പ് അമേരിക്കയില്‍ ഇത് സൃഷ്ടികര്‍ത്താവിന്റെ മരണത്തിനുശേഷം 70 വര്‍ഷം വരെയാക്കി നീട്ടി. സ്പഷ്ടമായും ഇത് സൃഷ്ടികര്‍ത്താവിനെ സഹായക്കാനല്ല. പിന്നെന്തിന്? പകര്‍പ്പവകാശം കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്ന വ്യക്തിക്കോ കമ്പനിക്കോ മാത്രമേ ഇതുകൊണ്ട് പ്രയോജനമുണ്ടാവൂ എന്നു വ്യക്തമല്ലേ. മിക്കപ്പോഴും പ്രസിദ്ധീകരണ കമ്പനികളുടെ കൈവശമാണ് പകര്‍പ്പവകാശം ഉണ്ടാവുക. മിക്കി മൌസിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ വാള്‍ട്ട് ഡിസ്നിയുടെ കമ്പനിയുടെ ശ്രമത്താലാണ് ഈ നിയമം ഉണ്ടായത് എന്നതുകൊണ്ട് ഇത് മിക്കിമൌസ് നിയമം എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇത്ര അന്യായമായ കാലയളവിലേക്ക് പകര്‍പ്പവകാശം നീട്ടിയതിന്റെ പ്രതിഷേധമായിട്ടുള്ള കളിയാക്കല്‍ കൂടി ഈ പേരിലുണ്ട് എന്നു തോന്നുന്നില്ലേ?

ഇവിടെ ഒരു കാര്യം കൂടി സൂചിപ്പിക്കട്ടെ. മുമ്പൊരിക്കല്‍ യേശുദാസ് പാടിയ ഗാനങ്ങള്‍ അരെങ്കിലും പൊതുസ്ഥലത്തു് പാടിയാല്‍ അതിനു് പണമടയ്ക്കണം എന്നു് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രന്‍ പറഞ്ഞതായി മാധ്യമങ്ങള്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടു് ചെയ്തിരുന്നു. പിന്നീടു് യേശുദാസ് തന്നെ അതു് മാറ്റിപ്പറയുകയുണ്ടായി. എങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഗാനങ്ങള്‍ പൊതുസ്ഥലത്തു് പാടുന്നതിനു മുമ്പു് ഏതൊക്കെ പാട്ടുകള്‍ പാടാനുദ്ദേശിക്കുന്നുവൊ, മുന്‍കൂട്ടി പണമടച്ചു് അവ പാടുന്നതിനുള്ള അനുവാദം മേടിച്ചിരിക്കണമെന്നും അതിനു് തങ്ങള്‍ സഹായിക്കുമെന്നും അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു വെബ്‍ സൈറ്റുണ്ടു്. (http://www.pplindia.org/ നോക്കൂ). ഇതിന്റെ ലോജിക്ക് മനസിലാക്കാന്‍ കുറച്ചു പ്രയാസമുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ലേ? ഒരു ചലച്ചിത്രമുണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ അതിനു വേണ്ടി പാട്ടുണ്ടാക്കാന്‍ ചിലരെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നു. അതിനുള്ള പ്രതിഫലം അവര്‍ക്കു് പ്രൊഡ്യൂസര്‍ നല്‍കുകയും ചിത്രം കാണുന്നവരുടെ പക്കല്‍ നിന്നു് അദ്ദേഹത്തിനു് അതു് തിരികെ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിത്രം മോശമായിപ്പോയതുകൊണ്ടു് വരവു് മോശമായാല്‍ അതദ്ദേഹം സഹിച്ചേ പറ്റു, ഇല്ലേ? അതുപോലെ, പാട്ടുകള്‍ നന്നായാലും മോശമായാലും പാട്ടുണ്ടാക്കിയവര്‍ക്കു് അദ്ദേഹം പണം കൊടുത്തേ തീരൂ. അപ്പോള്‍ പാട്ടുണ്ടാക്കുന്നവര്‍ തങ്ങളുടെ ജോലി തീര്‍ത്തു് അതിനുള്ള പണവും മേടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനിയാ പാട്ടുകള്‍ മറ്റാരെങ്കിലും പാടിയാലും പണം പാട്ടുണ്ടാക്കിയവര്‍ക്കെല്ലാം നല്‍കണം എന്നു പറയുന്നതിന്റെ ലോജിക്കാണു് മനസിലാകാത്തതു്.
പാട്ടെഴുതിയ വ്യക്തി ഓരോ പ്രാവശ്യവും അക്ഷരമെഴുതുമ്പോള്‍ എഴുതാന്‍ പഠിപ്പിച്ച അദ്ധ്യാപകനു് പണം കൊടുക്കുന്നുണ്ടോ? സംഗീതസംവിധായകനും ഗായകനും ഗായികയും പാടുമ്പോള്‍ തങ്ങളെ സംഗീതം പഠിപ്പിച്ചവര്‍ക്കും കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ രചിച്ചവര്‍ക്കും പണം നല്‍കുന്നുണ്ടോ? ഇല്ലല്ലോ. പിന്നെന്തിനു് ഇങ്ങനെയൊരു നിയമം?

അച്ചടി എന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യ‍യുടെ വരവോടെയാണ് പകര്‍പ്പവകാശ നിയമത്തിന് പ്രസക്തിയുണ്ടായത്. അതിനു മുന്‍പു് ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ അനേകം പകര്‍പ്പുകളുണ്ടാക്കി വില്‍ക്കുക എന്നതു് പ്രാവര്‍ത്തികമല്ലായിരുന്നന്നല്ലൊ. എന്നാല്‍‍ അച്ചടി എന്ന സങ്കേതം ഉണ്ടായപ്പോള്‍ ആയിരക്കണക്കിനു് പകര്‍പ്പുകളുണ്ടാക്കി കച്ചവടം ചെയ്യുന്നതു് എളുപ്പമായി. അങ്ങനെ കച്ചവടം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അതുകൊണ്ടുള്ള സാമ്പത്തിക നേട്ടം ഗ്രന്ഥകര്‍ത്താവിനുകൂടി ലഭിക്കാനാണ് പകര്‍പ്പവകാശനിയമം കൊണ്ടുവന്നത്. സൃഷ്ടിപരമായ കഴിവുകളുള്ളവരെക്കൊണ്ട് സമൂഹത്തിനു പ്രയോജനമുണ്ടാവണം എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഇത്തരം കഴിവുകളുള്ളവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനായിട്ടായിരുന്നു ഇങ്ങനെ ഒരു നിയമം കൊണ്ടുവന്നതു്.

എന്നാലിന്ന് പുതിയൊരു സാങ്കേതികവിദ്യ‍ നമുക്കുണ്ടു്---വിവരവിനിമയ സാങ്കേതികവിദ്യ. ഗ്രന്ഥങ്ങളോ, ചിത്രങ്ങളോ, ചലച്ചിത്രങ്ങളോ, സംഗീതമോ ഒക്കെ ഡിജിറ്റല്‍ രൂപത്തില്‍ അനേകായിരമോ ലക്ഷക്കണക്കിനോ വ്യക്തികളുടെ പക്കലെത്തിക്കാന്‍, അവര്‍ ലോകത്തെവിടെയായാലും, ഒരു നിമിഷം മതി. അതിനുള്ള ചെലവോ, നിസ്സാരവും. അപ്പോള്‍ ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പ്രയോജനം ജനങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടണമെങ്കില്‍ ഇത്തരം സാംസ്ക്കാരിക സൃഷ്ടികളുടെ വിതരണത്തിന് നിയന്ത്രണമുണ്ടാവരുതു് എന്ന കാര്യം വ്യക്തമല്ലേ? പലര്‍ക്കും ഞെട്ടലുണ്ടാക്കുന്നതായിരിക്കും ഈ ആശയം. ഇങ്ങനെ പകര്‍പ്പവകാശനിയമം അനുസരിച്ചുള്ള നിയന്ത്രണമില്ലെങ്കില്‍ കൃതിയുടെ കര്‍ത്താവിന് സാമ്പത്തിക നഷ്ടമുണ്ടാവില്ലേ എന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായുണ്ടാവാം. അതില്‍ ന്യായമുണ്ടു്.

എന്നാല്‍ അതിന് പകര്‍പ്പവകാശനിയമം തന്നെ വേണോ, അതുകൊണ്ട് ആര്‍ക്കാണു് പ്രയോജനം എന്ന കാര്യമൊന്നു പരിശോധിക്കാം. നമുക്കു പരിചയമുള്ളതെല്ലാം തന്നെയാണ് ശരി എന്നു നമുക്കു സ്വാഭാവികമായുണ്ടാകുന്ന തോന്നല്‍ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മാറ്റി വയ്ക്കാം. എഴുതിത്തുടങ്ങുന്ന ഏത് സാഹിത്യകാരനും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് തന്റെ കൃതികള്‍ കഴിയുന്നത്ര ആള്‍ക്കാര്‍ വായിക്കണം, എന്നല്ലേ? എഴുതാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാവുന്നതാണല്ലോ ഈ കാര്യം. ആദ്യമായി ഒരു കൃതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കാണാന്‍ എത്ര കഷ്ടപ്പെടാറുണ്ടു്! എഴുത്തുകൊണ്ട് പണമുണ്ടാക്കി ജീവിക്കാം എന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് എഴുതിത്തുടങ്ങുന്നവരുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ വളരെ വിരളമാവാനേ സാദ്ധ്യതയുള്ളൂ. ആദ്യകാലത്ത് വരുമാനമുണ്ടാകാന്‍ തന്നെ വിഷമമായിരിക്കും. പലപ്പോഴും ചെലവായിരിക്കും കൂടുതല്‍. പിന്നീട് എഴുതി പ്രശസ്തനായിക്കഴിയുമ്പോഴാണ് പണം ലഭിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്. എന്നാല്‍തന്നെ അതുകൊണ്ട് ജീവിതച്ചെലവു് നടത്താന്‍ സാധിക്കുന്നവര്‍ വിരളമാണു്. അരുന്ധതി റോയേപ്പോലെ വലിയ തുകകള്‍ സമ്പാദിക്കാന്‍ പറ്റുന്നവര്‍ അപൂര്‍വ്വവും.

പകര്‍പ്പവകാശം കൈവശമുണ്ടെങ്കില്‍ത്തന്നെ ഉയര്‍ന്ന നിലവാരമുള്ള കൃതിയാണെങ്കിലോ അല്ലെങ്കില്‍ കര്‍ത്താവ് പ്രശസ്തനാണെങ്കിലോ മാത്രമെ പ്രയോജനമുള്ളല്ലോ. മാസികകളിലും മറ്റും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന കൃതികളുടെ പകര്‍പ്പവകാശം മിക്ക സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലും കര്‍ത്താവിന്റെ പക്കല്‍ തന്നെയാണുണ്ടാവുക. പുസ്തകരൂപത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചാല്‍ വിറ്റുവരവില്‍ നിന്നുള്ള ലാഭത്തിന്റെ വലിയ ഭാഗവും ലഭിക്കുന്നത് പ്രസാധകനാണ്. ഏതാണ്ടിതുപോലൊക്കെ തന്നെയാണ് മറ്റു കലാസാംസ്ക്കാരിക കൃതികളുടെ കാര്യത്തിലും. പാശ്ചാത്യ സംഗീത ഗ്രൂപ്പുകളില്‍ ചിലര്‍ തന്നെ അവരുടെ സംഗീതം സ്വതന്ത്രമായി വിതരണം ചെയ്യുന്നതാണ് അവര്‍ക്ക് ഗുണം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ചില വെബ് സൈറ്റുകളില്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ വരുമാനം ലഭിക്കുന്നത് കച്ചേരികളില്‍ നിന്നാണത്രെ. അവരുടെ സംഗീതം കൂടുതല്‍ പേര്‍ കേട്ടാല്‍ അവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ കച്ചേരികള്‍ ലഭിക്കാനിടയാവും. സംഗീതം സ്വതന്ത്രമാകുന്നതിനു് എതിരായി നില്‍ക്കുന്നത് അവിടത്തെ സംഗീതവ്യ‍വസായമാണ്. കാരണം അവര്‍ക്കാണ് അതുകൊണ്ട് നഷ്ടം ഉണ്ടാവുന്നതു് (ഉദാഹരണമായി http://news.cnet.com/2010-1071-944488.html).

അങ്ങനെ, ഇന്നു് പ്രചാരത്തിലുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യ‍യുടെ സാഹചര്യത്തില്‍, സാഹിത്യ കലാ സൃഷ്ടികള്‍ സ്വതന്ത്രമായി വിതരണം ചെയ്യുന്നതാണു് സമൂഹത്തിന് ഏറ്റവും ഗുണം ചെയ്യുന്നതു്. അപ്പോള്‍ ആ സൃഷ്ടികള്‍ കൂടുതല്‍ എളുപ്പത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ആള്‍ക്കാരുടെ പക്കലെത്തും. അതു തന്നെ അവ സൃഷ്ടിച്ചവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ സന്തോഷവും അഭിമാനവും നല്‍കാനിടയാവും. മാത്രമല്ല, ശില്പശാലകളിലേക്കും മറ്റും ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെ അവര്‍ക്കു് വരുമാനമുണ്ടാകാനുള്ള സാദ്ധ്യത കൂടുകയും ചെയ്യും. ഇനി വില്‍പ്പനയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വരുമാനത്തിനും പകരം വയ്ക്കാന്‍ മാര്‍ഗ്ഗമുണ്ട്. ആര്‍ക്കെങ്കിലും പണം നല്‍കുന്നത് എളുപ്പമാക്കുന്നുണ്ടല്ലോ ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യ---ഇന്റര്‍നെറ്റ് ബാങ്കിങ്ങും ക്രെഡിറ്റ് കാര്‍ഡുമെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് ഇതല്ലെ. ഒരു സംഗീത ഫയലോ സാഹിത്യ‍കൃതിയോ ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു ബട്ടണ്‍ കൊടുക്കാം, കൃതിയുടെ കര്‍ത്താവിനു് നിങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമുള്ള പണം നല്‍‍കാന്‍. ഉദാഹരണമായി, ഒരു ഗാനം ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യാന്‍ ഒരുക്കിയിട്ടുള്ള വെബ് പേജില്‍ ഒരഭ്യ‍ര്‍ത്ഥന കൂടി നല്‍കാം``ഈ ഗാനം നിങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമായെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമുള്ള ഒരു തുക നല്‍കുക'' എന്ന്. പണം നല്‍കുന്നത് സൌകര്യ‍പ്പെടുത്താന്‍ ഒരു ബട്ടണും. ആരും നല്‍കില്ല എന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ? ഒരു കാര്യമോര്‍ക്കണം. ഈ വെബ് സൈറ്റ് ലോകം മുഴുവനും കാണുന്നതാണ്. സംഗീതമിഷ്ടപ്പെടുന്ന കുറേപ്പേരെങ്കിലും പണം നല്‍കും എന്നതുറപ്പാണ്. മാത്രമല്ല, അങ്ങനത്തെ ഒരു സാഹചര്യമുണ്ടാകുമ്പോള്‍ പണം കൊടുക്കാതിരിക്കുന്നതു് മോശമായി കരുതപ്പെടാന്‍ പോലും ഇടയുണ്ടു്. ചെറിയൊരിടത്തുള്ളവര്‍ മാത്രമല്ല വെബ്‍സൈറ്റ് കാണുന്നത് എന്നതുകൊണ്ട് ഗാനത്തേപ്പറ്റി അറിയുന്നവരുടെ എണ്ണം വളരെ കൂടുതലാവും. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ലഭിക്കുന്ന പണവും കൂടുതലാവാനാണ് സാദ്ധ്യ‍ത. ഇവിടെ ഇടനിലക്കാരില്ല എന്നതും പ്രധാനമാണു്.

സ്വന്തം സൃഷ്ടികള്‍ സമൂഹത്തിനു് ഉപയോഗിക്കാന്‍ സ്വതന്ത്രമായി നല്‍കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനം ഉണ്ടായത് 1984ലാണ്. അതാണ് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പ്രസ്ഥാനം. ഇതിന് തുടക്കം കുറിച്ചത് മാസച്ച്യുസെറ്റ്സ് ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ടെക്നോളജിയിലെ ആര്‍ട്ടിഫിഷ്യല്‍ ഇന്റലിജന്‍സ് വകുപ്പില്‍ പ്രവൃത്തിയെടുത്തിരുന്ന റിച്ചാര്‍ഡ് സ്റ്റാള്‍മാനാണ്. അറിവുപോലെയാണു് സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്നും അറിവുപോലെ സോഫ്റ്റ്‌വെയറും സ്വതന്ത്രമായിരിക്കണമെന്നും ഉള്ള വിശ്വാസത്തില്‍, ജനങ്ങള്‍ക്ക് സ്വ‍തന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കുകയും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു പകര്‍ന്നു നല്‍കുകയും പഠിച്ചു മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തുകയും ചെയ്യാവുന്ന സോഫ്റ്റ്{}വെയര്‍ എഴുതേണ്ടതുണ്ട് എന്നദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ഗ്നു (GNU) പ്രോജക്ട് ആരംഭിച്ചു. അത്തരം സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ജനറല്‍ പബ്ലിക് ലൈസന്‍സ് (General Public Licence) എന്ന ലൈസന്‍സും സൃഷ്ടിച്ചു.

സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഇന്ന് ആര്‍ക്കും പുത്തരിയല്ല. ലോകത്താകമാനം അതറിയപ്പെടുന്നു. മാത്രമല്ല പല രാജ്യങ്ങളിലും സര്‍ക്കാരുകളും സ്വ‍കാര്യ‍ കമ്പനികളും അതുപയോഗിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സ്പെയിനിലെ എക്സ്ട്രെമദുര സംസ്ഥാനവും ജര്‍മ്മനിയിലെ മ്യൂണിക്ക് നഗരവും കേരള സംസ്ഥാനവും നമ്മുടെ LIC യും തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ELCOT ഒക്കെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. മൈക്രോസോഫ്റ്റിന്റെ കുത്തകയ്ക്കുതന്നെ തടസം നില്‍ക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ആണ് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ആയ ഗ്നു ലിനക്സ് ഇന്ന്. കേരളത്തിലെ എല്ലാ സ്ക്കൂളുകളിലും ഉപയോഗിക്കുന്ന സ്വ‍തന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനേപ്പറ്റി അറിയാത്തവര്‍ കേരളത്തില്‍ വിരളമായിരിക്കും. എന്നാല്‍ അറിവിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന ഈ ആശയം മറ്റു രംഗങ്ങളില്‍ എന്തു സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്നറിയാവുന്നവര്‍ വളരെ അപൂര്‍വ്വ‍മായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് നമുക്കിവിടെ അത്തരം ചില കാര്യങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കാം.

സ്വ‍തന്ത്രമായ വിജ്ഞാനകോശം

അറിവു സ്വ‍തന്ത്രമായിരിക്കണം എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണല്ലോ സോഫ്റ്റ്‌വെയറും സ്വ‍തന്ത്രമായിരിക്കണം എന്നു സ്റ്റാള്‍മാന്‍ തീരുമാനിച്ചതു്. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ അറിവും സ്വ‍തന്ത്രമാവണ്ടേ? അറിവിന്റെ ശേഖരമാണല്ലോ എന്‍സൈക്ലോപീഡിയ അഥവാ വിജ്ഞാനകോശം. എണ്‍പതുകളിലുണ്ടായിരുന്ന വിജ്ഞാനകോശങ്ങള്‍ പൂര്‍ണ്ണ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്വ‍തന്ത്രമായിരുന്നില്ല. ബ്രിട്ടാനിക്ക പോലുള്ള വിജ്ഞാനകോശങ്ങള്‍ പകര്‍പ്പവകാശമുള്ളവയായിരുന്നു. അവ വായിച്ച് അവയിലെ ആശയങ്ങള്‍ മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു എങ്കിലും അവയിലെ വാചകങ്ങളോ ചിത്രങ്ങളോ അപ്പടി എടുത്തുപയോഗിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ആര്‍ക്കുമില്ലായിരുന്നു. ഇന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ട് സ്വ‍തന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു എന്‍സൈക്ലോപീഡിയ നിര്‍മ്മിക്കുന്നതിനേപ്പറ്റി സ്റ്റാള്‍മാനുള്‍‍പ്പെടെയുള്ളവര്‍ ചിന്തിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

ആ സാഹചര്യ‍ത്തിലാണ് രണ്ടായിരാമാണ്ട് മാര്‍ച്ചില്‍ ജിമ്മി വെയ്‍ല്‍സ് എന്ന ഇന്റര്‍നെറ്റ് ബിസിനസ്‍കാരന്‍ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു വിജ്ഞാനകോശം തുടങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. അതിന് ന്യൂപീഡിയ (Nupedia) എന്നു പേരുമിട്ടു. പൊതുജനങ്ങളില്‍ നിന്ന് ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതാന്‍ പറ്റുന്നവരെ ക്ഷണിക്കുകയും അവരുടെ യോഗ്യത പരിശോധിച്ച് ലേഖനമെഴുതാന്‍ ഏല്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു രീതി. ലഭിച്ച ലേഖനങ്ങള്‍ ഒരു വിദഗ്ദ്ധ സമിതി പരിശോധിച്ച് അംഗീകരിച്ച ശേഷം മാത്രമാണ് ന്യൂപീഡിയയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നത്. ഇംഗ്ലീഷില്‍ മാത്രം കുറേ ലേഖനങ്ങള്‍ അങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. Nupedia Open Content Licence എന്നൊരു ലൈസന്‍സിലാണ് ഇവ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നത്. ചില നിയന്ത്രണങ്ങളോടെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഇതിലെ ഉള്ളടക്കം ഉപയോഗിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ന്യൂപീഡിയയുടെ നടത്തിപ്പിനുള്ള ചെലവുകള്‍ വഹിച്ചത് ജിമ്മിയുടെ സ്ഥാപനമായ ബോമിസ് ആയിരുന്നു.

എന്നാല്‍ ഈ രീതി പലര്‍ക്കും തൃപ്തികരമായിരുന്നില്ല. ഉള്ളടക്കം കുറേക്കൂടി സ്വ‍തന്ത്രമാവണം എന്നുള്ളതായിരുന്നു പലരുടെയും ആവശ്യം. അങ്ങനെ 2001ല്‍ അത് ഗ്നു ഫ്രീ ഡോക്യുമെന്റേഷന്‍ ലൈസന്‍സിലേക്കു മാറി (ബോക്സ് നോക്കുക). പക്ഷെ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതുന്നതിനുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ വളരെയധികമാണു് എന്ന് സ്റ്റാള്‍മാനുള്‍‍പ്പെടെയുള്ളവര്‍ പരാതിപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ എഴുതുന്നതിലും ഉപയോഗിക്കുന്നതിലും പൂര്‍ണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യ‍മുള്ള ഒരു എന്‍സൈക്ലോപീഡിയ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ 2001ല്‍ സ്വ‍തന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഫൌണ്ടേഷന്‍ ആരംഭിച്ചു. ഗ്നുപീഡിയ എന്നാണ് അതിനു പേരിടാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. പക്ഷെ ആ പേരിലുള്ള വെബ്‍സൈറ്റിന്റെ അവകാശം ജിമ്മിയുടെ കൈവശമായിരുന്നതിനാല്‍ പേരു മാറ്റേണ്ടി വന്നു.

എന്തായാലും അത് ഒരു വിജയമാകുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ ജിമ്മി പുതിയൊരു വിജ്ഞാനകോശം തുടങ്ങി. ഇതില്‍ ആര്‍ക്കു വേണമെങ്കിലും ലേഖനങ്ങളെഴുതുകയും ഉള്ളടക്കം എന്താവശ്യ‍ത്തിനും സ്വ‍തന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യാവുന്ന തരത്തിലുള്ള ലൈസന്‍സായിരുന്നു --- ഗ്നു ഫ്രീ ഡോക്യുമെന്റേഷന്‍ ലൈസന്‍സ്. ആ വിജ്ഞാനകോശമാണു് ഇന്ന് ലോകത്തേറ്റവും കൂടുതല്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന വിജ്ഞാനകോശമായ വിക്കിപ്പീഡിയ. ഇത് വളര്‍‍ത്തിക്കൊണ്ടുവന്നത് നമ്മളെല്ലാം ചേര്‍ന്നാണു്. ഇതിലെ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതാന്‍ വിശേഷിച്ച് വിദഗ്ധരെ ആരെയും നിയമിച്ചിട്ടില്ല. ആര്‍ക്കു വേണമെങ്കിലും ഇതില്‍ ലേഖനങ്ങളെഴുതാം. ഉള്ള ലേഖനങ്ങളില്‍ മാറ്റം വരുത്താം. ഒന്നു രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യ‌ണമെന്നേയുള്ളൂ. അതിനു് ചെലവൊന്നുമില്ലതാനും. ഇപ്പോള്‍ വിക്കിപ്പീഡിയയില്‍ ഇരുപത്തഞ്ച് ലക്ഷത്തിലധികം ലേഖനങ്ങള്‍ ഇംഗ്ലീഷില്‍ തന്നെയുണ്ട്. കൂടാതെ ഏതാണ്ട് ഇരുനൂറ്റമ്പതിലധികം ഭാഷകളിലുള്ള ലേഖനങ്ങളുമുണ്ട്. എട്ടു ഭാഷകളില്‍ മൂന്നു ലക്ഷത്തിലധികം ലേഖനങ്ങളുണ്ട്. ഇന്ത്യ‍ന്‍ ഭാഷകളില്‍ അധികം ലേഖനങ്ങളില്ല. അതില്‍ ഏറ്റവും മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്നത് 41,000 ലേഖനങ്ങളോടെ തെലുങ്കാണ്. മണിപ്പുരി, ബംഗാളി, ഹിന്ദി, മറാഠി, തമിഴ് എന്നിവയിലെല്ലാം പതിനായിരത്തിലധികം ലേഖനങ്ങളുണ്ട്. മലയാളത്തിലാണെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഏഴായിരത്തില്‍ താഴെയേയുള്ളൂ ലേഖനങ്ങള്‍. പക്ഷെ സര്‍ക്കാര്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന മലയാളം സര്‍വ്വ‍വിജ്ഞാനകോശത്തിലെ ലേഖനങ്ങളെല്ലാം വിക്കിപ്പീഡിയയിലേക്ക് സംഭാവന നല്‍കാന്‍ തീരുമാനമായിട്ടുണ്ട്. അപ്പോള്‍ മലയാളത്തിന്റെ സ്ഥിതി വളരെ മുന്നിലാവും. എന്നു മാത്രമല്ല ലോകത്തുള്ള മലയാളം വായിക്കാനറിയാവുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും അതൊരു നല്ല സമ്മാനമാകുകയും ചെയ്യും.

ഇന്ന് വിക്കിപ്പീഡിയ നടത്തുന്നത് വിക്കിപ്പീഡിയ ഫൌണ്ടേഷനാണ്. പൊതുജനങ്ങളുടെ സംഭാവനയാണ് അവരുടെ വരുമാനം. ഇന്നവര്‍ക്ക് മറ്റു പല പദ്ധതികളുമുണ്ട്. വിക്കിപ്പീഡിയ പോലെ പൊതുജനങ്ങളാല്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്ന വിക്‍ഷ്ണറി എന്ന ഡിക്‍ഷ്ണറിയാണ് അവയിലൊന്ന്. ഇവിടെയുമുണ്ട് മലയാളം. പക്ഷെ മലയാളം വിക്‍ഷ്ണറിയില്‍ കുറച്ചു പദങ്ങളേയുള്ളൂ, ഏതാണ്ടു് മൂവായിരത്തോളം. ഈ സ്ഥിതി മാറ്റേണ്ടത് നമ്മുടെയെല്ലാം ജോലിയാണ്. മലയാളം ഡിക്‍ഷ്ണറി മാത്രമല്ല അവിടെയുള്ളത്. കൂട്ടത്തില്‍ മറ്റു ഭാഷകളിലെ വാക്കുകളുടെ മലയാളം അര്‍ത്ഥവുമുണ്ട്.

വിക്കിമീഡിയയില്‍ വിക്കി പുസ്തകങ്ങള്‍, വിക്കി വാര്‍ത്തകള്‍, വിക്കി കോമണ്‍സ് എന്നിങ്ങനെ മറ്റു പലതുമുണ്ടു്. വിക്കി എന്ന വാക്ക് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് വേഗം, പെട്ടെന്ന് എന്നൊക്കെയാണ്. വിക്കിപ്പീഡിയയുടെ കാര്യ‍ത്തില്‍ ഇത് അന്വര്‍ത്ഥമാകുകയാണ്. സാധാരണഗതിയില്‍ ഒരു വിജ്ഞാനകോശം തയാറാകാന്‍ അനേകം വര്‍ഷങ്ങളെടുക്കും. പക്ഷെ വിക്കിപ്പീഡിയ അഞ്ചോ ആറോ വര്‍ഷം കൊണ്ടു് നല്ലയൊരു വിജ്ഞാനകോശമായിക്കഴിഞ്ഞു. മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി. വിജ്ഞാനകോശമാകുമ്പോള്‍ തെറ്റുകള്‍ പാടില്ലല്ലോ. 2005ല്‍ നേച്ചര്‍ എന്ന ശാസ്ത്രജേര്‍ണ്ണലിന്റെ പ്രസാധകര്‍ വിജ്ഞാനകോശങ്ങളുടെ മുത്തശ്ശി ബ്രിട്ടാനിക്കയുമായി വിക്കിപ്പീഡിയ തട്ടിച്ചു നോക്കുകയുണ്ടായി. വിശദമായ ഈ പഠനത്തിന്റെ ഫലം അമ്പരപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. രണ്ടും തമ്മില്‍ നിലവാരത്തില്‍ കാര്യമായ വ്യ‍ത്യാസമൊന്നുമില്ല! ബ്രിട്ടാനിക്കയില്‍ ശരാശരി ഒരു ലേഖനത്തില്‍ മൂന്നു പിശകുകള്‍ വീതം കണ്ടപ്പോള്‍ വിക്കിപ്പീഡിയയില്‍ കണ്ടത് ശരാശരി നാലു തെറ്റുകള്‍! നേച്ചറില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ പഠനറിപ്പോര്‍ട്ട് ബ്രിട്ടാനിക്ക നിരസിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ബ്രിട്ടാനിക്കയുടെ അന്ത്യത്തിന്റെ ആരംഭമായിട്ടാണ് പലരും വിക്കിപ്പീഡിയയെ കാണുന്നതു്.

ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു പദ്ധതിയാണ് വിക്കിമാപ്പിയ ‌(http://wikimapia.org/ ‌നോക്കുക.) ഗൂഗ്ള്‍ ഭൂപടങ്ങള്‍ പോലെ ഭൂപടങ്ങളും ഉപഗ്രഹചിത്രങ്ങളും \eng(satellite images) ‌കാട്ടിത്തരുകയും അതില്‍ സ്ഥലങ്ങള്‍ അടയാളപ്പെടുത്താനുള്ള സൌകര്യം തരുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു വെബ്‍സൈറ്റാണ് വിക്കിമാപ്പിയ. പലരും സ്വന്തം വീടും കാമുകിയുടെയൊ കാമുകന്റെയൊ സുഹൃത്തുക്കളുടെയൊ വീടും മറ്റും അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അറിയപ്പെടുന്ന, പ്രയോജനപ്പെടുന്ന സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം തന്നെയും ജനങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്ന് അടയാളപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞു, കേരളത്തിലെ പോലും. സ്ഥലം പരിചയമില്ലാത്തവര്‍ക്ക് വളരെ സഹായകമായ ഒരു വെബ്‍സൈറ്റാണിത്.

സ്വ‍തന്ത്രമായ സര്‍ഗ്ഗസൃഷ്ടികള്‍

സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലും അറിവിലും സ്വാതന്ത്ര്യം എങ്ങനെ വന്നു എന്നു നാം കണ്ടല്ലോ. എന്നാല്‍ അറിവ് എന്നു പറയുമ്പോള്‍ വിജ്ഞാനകോശത്തില്‍ കാണുന്ന അറിവ് മാത്രമല്ല ഇന്നുദ്ദേശിക്കുന്നത്. ചിത്രം, ചലച്ചിത്രം, കഥ, സംഗീതം തുടങ്ങിയ സര്‍ഗ്ഗസൃഷ്ടികളെയും ഇന്ന് അറിവിന്റെ കൂട്ടത്തില്‍ ഉള്‍‍പ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം തന്നെ ഇപ്പോള്‍ ഡിജിറ്റല്‍ രൂപത്തില്‍ ലഭ്യ‍മാക്കാം എന്നു മാത്രമല്ല, പലപ്പോഴും ഡിജിറ്റല്‍ രൂപത്തിലാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതും. ഇവിടെയും സ്വാതന്ത്ര്യ‍ത്തിനു പ്രസക്തിയുണ്ട്. പക്ഷെ ഇവയൊക്കെ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ പകര്‍പ്പവകാശ നിയമത്തിനു കീഴിലായിപ്പോകുന്നു, വിശേഷിച്ച് അമേരിക്കന്‍ ഐക്യ‍നാടുകള്‍ പോലുള്ള ചില രാജ്യങ്ങളില്‍. അവ സൃഷ്ടിച്ചവര്‍ക്കു തന്നെ പകര്‍പ്പവകാശത്തിന്റെ കടുംപിടിത്തമില്ലാതെ വിതരണം ചെയ്യാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

പകര്‍പ്പവകാശത്തിന്റെ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാതെ സര്‍ഗ്ഗസൃഷ്ടികള്‍ വിതരണം ചെയ്യാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമാണ് ‌Creative Commons ‌നമുക്കൊരുക്കിത്തരുന്നത്. ഇവിടെ നമ്മുടെ ഇഷ്ടമനുസരിച്ച് കുറെ സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് നല്‍കത്തക്കവിധം നമ്മുടെ സൃഷ്ടികള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ സഹായിക്കുന്ന ലൈസന്‍സുകള്‍ ലഭ്യ‍മാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇവയില്‍ നാലെണ്ണമാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്. ഒന്ന്, ‌attribution (by ‌എന്നു സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു) അതായത് മൂലകൃതി ഏതാണ് എന്ന് പുനപ്രസിദ്ധീകരിക്കുമ്പോള്‍ സൂചിപ്പിക്കണം എന്നനുശാസിക്കുന്നതാണു്. രണ്ട്, ‌non-commercial (nc), ‌അതായത്, സാമ്പത്തികനേട്ടം ഉണ്ടാക്കാന്‍ സഹായിക്കുന്ന ആവശ്യ‍ങ്ങള്‍ക്ക് ഉപയോഗിക്കരുത്; അല്ലാത്ത ഏതാവശ്യത്തിനും ഈ സൃഷ്ടി പ്രത്യേക അനുമതിയില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കാം എന്നു പറയുന്നു. മൂന്ന്, ‌share alike (sa), ‌അതായത്, ഇതില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തുകയോ ഇതിനെ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരു സൃഷ്ടി നടത്തുകയോ ചെയ്താല്‍ അതും ഇതേ ലൈസന്‍സ് പ്രകാരം മാത്രമെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാവൂ എന്നു നിബന്ധിക്കുന്നു. നാല്, ‌no derivative works (nd), ‌അതായത് ഇതേ രൂപത്തില്‍ മാത്രമെ ഇത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാവൂ, മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി പ്രസിദ്ധീകരിക്കരുത് എന്ന നിബന്ധന. ഈ നാലു ലൈസന്‍സുകള്‍ പല രീതിയില്‍ കൂട്ടിക്കലര്‍ത്തി ഉപയോഗിക്കാം.

ഉദാഹരണമായി, ഈ ലേഖനം തന്നെ ‌by, sa ‌എന്ന രണ്ടു ലൈസന്‍സുകളും ചേര്‍ത്താണ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി പുനപ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. പക്ഷെ രണ്ടു നിബന്ധനകളുണ്ട്. ഒന്ന്, മൂലലേഖനം ഇന്നതാണ് എന്ന് സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കണം. രണ്ട്, ഇതേ ലൈസന്‍സ് പ്രകാരം തന്നെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം. അപ്പോള്‍ ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ഒടുവില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന കുറിപ്പ് ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കണം എന്നര്‍ത്ഥം.

ഇവ കൂടാതെ മറ്റു ചില ലൈസന്‍സുകളുമുണ്ടു്. യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാത്തതാണു് ഒന്നു്. ``ഇത് പൊതുസ്വത്താണു്'' എന്നു പറയുന്നത്തിനു് തുല്ല്യം. ഇതിനു് ‌Public Domain Dedication ‌എന്നു പറയുന്നു. പിന്നൊന്നു് പുതിയതാണു്. ഒരു കൃതിയിലെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ മാത്രം സ്വന്തം കൃതിയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്താനുള്ള അവകാശം നല്‍കുന്നതാണതു്. ഇതിനു് ‌Sampling Licence ‌എന്നു പറയുന്നു. ബ്രസീലിലെ സാംസ്ക്കാരീക വകുപ്പു മന്ത്രിയായിരുന്ന ഗില്‍ബര്‍ട്ടോ ഗില്‍ എന്ന സംഗീതജ്ഞന്‍ തന്റെ ചില കൃതികള്‍ ഈ ലൈസന്‍സില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ടു്.

എന്നാല്‍ ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സില്‍ ഇതിനു് നേരേ വിപരീതമായ ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. കൊളിന്‍ മച്ച്‌ലര്‍ ‌(Colin Mutchler) ‌എന്നൊരാള്‍ ഒരു വയലിന്‍ സംഗീതമുണ്ടാക്കി ‌My Life ‌എന്ന പേരില്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റിലിട്ടു. വയലിന്‍ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന അതില്‍ കോറ ബെത് \eng(Cora Beth) ‌എന്നൊരാള്‍ ഗിത്താര്‍ സംഗീതം കൂടി ചേര്‍ത്തു് അതിനെ ‌‌My Life Changed ‌എന്ന പേരില്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റിലിട്ടു. അപ്പോള്‍ ആ സംഗീതം കുറേക്കൂടി സുന്ദരമായി. ഇനിയൊരാള്‍ക്ക് മറ്റൊരു ഉപകരണസംഗീതമൊ മനുഷ്യശബ്ദമൊ ചേര്‍ക്കാം. അപ്പോള്‍ അതിന്റെ സൌന്ദര്യം കുറേക്കൂടി വര്‍ദ്ധിക്കും. ഒരു കലാസൃഷ്ടി ഉടലെടുക്കുന്നതിന്റെ പുതിയൊരു രീതിയല്ലേ ഇതു്? എല്ലാ കലാകാരന്മാര്‍ക്കും ഇതിനോട് യോജിപ്പുണ്ടായി എന്നു വരില്ല. പക്ഷെ മൂലകൃതി അതുപോലെതന്നെ നിലനില്‍ക്കുകയാണെങ്കില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അതില്‍ മാറ്റം വരുത്തി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനുള്ള അവസരം നിരസിക്കുന്നതെന്തിനു്? ഒരുപക്ഷെ അങ്ങനെ കൂടുതല്‍ ഭംഗിയുള്ള മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയുണ്ടായി എന്നുവരാം. എന്തായാലും ഇതുവരെ നമുക്കു് പരിചിതമല്ലാത്ത രീതിയിലുള്ള ഒരുതരം സൃഷ്ടിയാണിതു് എന്നതിനു് സംശയമില്ല. കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റര്‍നെറ്റും ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സ് എന്ന ലൈസന്‍സിങ് സമ്പ്രദായവും ആണു് ഇതിനു് അവസരമൊരുക്കി തന്നതു്. നമുക്കതിനു് സ്റ്റാന്‍ഫോര്‍ഡ് സര്‍വ്വകലാശാലയിലെ പ്രൊഫ. ലാറന്‍സ് ലെസ്സിഗിനോട് നന്ദി പറയാം. അദ്ദേഹമാണു് ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സിന്റെ സൃഷ്ടികര്‍ത്താവു്. ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സിനേപ്പറ്റി കൂടുതല്‍ അറിയണമെങ്കില്‍ ‌http://creativecommons.org ‌എന്ന വെബ്‍സൈറ്റ് പരിശോധിക്കാം.

ശാസ്ത്രം സ്വതന്ത്രമാവണം

ശാസ്ത്രം സ്വതേ സ്വതന്ത്രമാണു്. പുതിയ അറിവു് മറ്റു ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ക്കു പകര്‍ന്നു കൊടുത്തുകൊണ്ടു തന്നെയാണു് ശാസ്ത്രം പുരോഗമിച്ചതു്. അങ്ങനെ ചെയ്തില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പുരോഗതി വളരെ സാവധാനമാകുമായിരുന്നല്ലൊ. എന്നാല്‍ കഴിഞ്ഞ കുറെ വര്‍ഷങ്ങളായി ഈ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ചില നിയന്ത്രണങ്ങളുണ്ടായി. അതിനെതിരെയാണു് പുതിയ പ്രസ്ഥാനം പോരാടുന്നത്. നമുക്കിതു് കുറച്ചുകൂടി വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലാണു് ശാസ്ത്രീയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരെ അറിയിക്കാനായി ആദ്യമായി ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണമുണ്ടായതു്. ലണ്ടനിലെ റോയല്‍ സൊസൈറ്റി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ``ഫിലോസഫിക്കല്‍ ട്രാന്‍സാക്‍ഷന്‍സ്'' എന്ന മാസികയായിരുന്നു അതു്. ശാസ്ത്രീയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ പൊതുജനത്തിനെ മുഴുവന്‍ അറിയിക്കുന്നതു് അതിനെ ആഭാസമാക്കുകയാണെന്നു പോലും ചില സൊസൈറ്റി അംഗങ്ങള്‍ക്കു് അഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്നുവത്രെ. അതുവരെ ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ സമ്മേളനങ്ങളില്‍ മാത്രമാണു് കണ്ടുപിടിത്തങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നതു്. എന്തായാലും മാര്‍ച്ച് 1665 മുതല്‍ക്കു് ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങളുടെ ഫലങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.

ആദ്യകാലത്തൊക്കെ ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ സൊസൈറ്റികളാണു് ഇത്തരം ജേര്‍ണ്ണലുകള്‍ നടത്തിയിരുന്നതു്. പക്ഷെ ജേര്‍ണ്ണലുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള പ്രയോജനം മനസിലായപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ ജേര്‍ണ്ണലുകളുടെ ആവശ്യമുണ്ടായി. എല്ലാ വിഷയങ്ങള്‍ക്കുമായി ഒരു പൊതു ജേര്‍ണ്ണല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിടത്തു് ഓരോ വിഷയത്തിനും ഒരു ജേര്‍ണ്ണല്‍ എന്നായി. പിന്നീടു് ഓരോ വിഷയത്തിലെ ഓരോ ഭാഗത്തിനും ഒരു ജേര്‍ണ്ണല്‍ എന്നായി. ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിച്ചു വന്നതനുസരിച്ചു് കൂടുതല്‍ പ്രബന്ധങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനു വന്നു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ ജേര്‍ണ്ണലുകള്‍ വേണ്ടിവന്നു. സര്‍ക്കാര്‍ ശാസ്ത്ര പഠനങ്ങള്‍ക്കായി പണം മുടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ പ്രബന്ധങ്ങളും കൂടുതല്‍ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളുമുണ്ടായി. (മുമ്പു് വ്യക്തികളും സ്വകാര്യ സംഘടനകളുമാണു് ഗവേഷണത്തിനു് പണം കൂടുതലും മുടക്കിയിരുന്നതു്.) സ്വകാര്യ കമ്പനികള്‍ ശാസ്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണം ലാഭകരമായ ബിസിനസ്സായി കണ്ടു. അവര്‍ പലരും ശാസ്ത്ര പ്രസിദ്ധീകരണ രംഗത്തേക്കിറങ്ങി. മാത്രമല്ല പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ പകര്‍പ്പവകാശം അവര്‍ സ്വന്തമാക്കുകയും. ചെയ്തു.

ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ. ഗവേഷണത്തിനുള്ള പണം മുടക്കുന്നത് സര്‍ക്കാര്‍, അതായതു് പൊതുജനം. ഗവേഷകരുടെ ശമ്പളം നല്‍കുന്നതും പൊതുജനം. ഗവേഷണഫലങ്ങളെ സംബന്ധിക്കുന്ന പ്രബന്ധങ്ങള്‍ രചിക്കുന്നതു് പൊതുജനം ശമ്പളം നല്‍കുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ തന്നെ. അവ പരിശോധിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരണയോഗ്യമാണോ എന്നു തീരുമാനിക്കുന്നതും ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍. പ്രസിദ്ധീകരണ കമ്പനി ചെയ്യുന്നതു് അച്ചടിച്ചു വിതരണം ചെയ്യുക മാത്രം. പക്ഷെ അതിന്റെ, പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ, പകര്‍പ്പവകാശം കമ്പനിയുടെ കൈവശം. പൊതുജനങ്ങള്‍ക്കോ, എന്തിനു് മറ്റൊരു ശാസ്ത്രജഞനു പോലുമോ, ഒരു പ്രബന്ധം കാണണമെങ്കില്‍ ജേര്‍ണ്ണലിന്റെ വരിക്കാരനാകണം. അല്ലെങ്കില്‍ പണം നല്‍കി പ്രബന്ധത്തിന്റെ ഒരു പകര്‍പ്പു് വാങ്ങണം. ഇതൊന്നും മാത്രമല്ല, ജേര്‍ണ്ണലുകളുടെ വില കുത്തനെ വര്‍ദ്ധിക്കുകയും ചെയ്തു. വികസിത രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ പല സാമാന്യം സമ്പന്ന സര്‍വ്വകലാശാലകള്‍ക്കു പോലും അവര്‍ക്കാവശ്യമായ എല്ലാ ജേര്‍ണ്ണലുകളും വരുത്തുന്നതു് ബുദ്ധിമുട്ടായിത്തുടങ്ങി.

അങ്ങനെയാണു് ശാസ്ത്രപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ സ്വതന്ത്രമാകണം എന്ന മുറവിളി ഉയര്‍ന്നു തുടങ്ങിയതു്. ഇതിനൊരു മാര്‍ഗ്ഗം ഇന്റര്‍നെറ്റുപയോഗിക്കുക എന്നതാണു്. ജേര്‍ണ്ണലുകള്‍ പ്രിദ്ധീകരിക്കുന്ന പ്രബന്ധങ്ങള്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ അവര്‍ ലഭ്യമാക്കിയാല്‍ ലോകത്തിലെല്ലാവര്‍ക്കുംതന്നെ അതു് കിട്ടുമല്ലോ. പക്ഷെ സ്വാഭാവികമായും പ്രസാധകര്‍ അതിനു തയാറായില്ല. അങ്ങനെയാണു് നൊബെല്‍ സമ്മാനജേതാവു് പ്രൊഫ. ഹരോഡ് വാര്‍മുസും മറ്റുചിലരും ചേര്‍ന്നു് ‌Public Library of Science (PLoS) ‌എന്നൊരു പ്രസ്ഥാനം തുടങ്ങിയതു്. ഓരോ വിഷയത്തിലും ജേര്‍ണ്ണലുകള്‍ തുടങ്ങുകയും അവയിലെ പ്രബന്ധങ്ങളെല്ലാം സ്വതന്ത്രമായി ഇന്റര്‍ നെറ്റില്‍ ലഭ്യമാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണു് അവരിതു തുടങ്ങിയതു്. 2003 ഒക്ടോബറില്‍ ഈ സംഘടന പൂര്‍ണ്ണമായ രീതിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു തുടങ്ങി. ‌PLoS Biology ‌ആയിരുന്നു അവരുടെ ആദ്യത്തെ പ്രസിദ്ധീകരണം. ഇന്നവര്‍ ഏഴു് ജേര്‍ണ്ണലുകള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നുണ്ടു്. അവരുടെ വരുമാനം ജേര്‍ണ്ണലുകള്‍ വിറ്റു മാത്രമല്ല, അവയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനു് പണം വാങ്ങുന്നതിലൂടെയുമാണു്. പണം നല്‍കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവര്‍ക്കു് അതില്‍ നിന്നു് ഒഴിവാകാനും കഴിയും. ജേര്‍ണ്ണലുകള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനുള്ള പുതിയ ബിസിനസ്സ് മോഡലാണു് അവര്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു്. അങ്ങനെ അറിവിലേക്കുള്ള മാര്‍ഗ്ഗം അവര്‍ തുറന്നിട്ടിരിക്കുകയാണു്. കൂടുതലറിയാന്‍ താത്പര്യമുള്ളവര്‍ക്കു് ‌http://www.plos.org ‌എന്ന വെബ്‍സൈറ്റ് നോക്കാം.

യൂറോപ്പിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ മറ്റൊരു മാര്‍ഗ്ഗമാണു സ്വീകരിച്ചതു്. പൊതുജനങ്ങളുടെ പണം കൊണ്ടു് ഗവേഷണം നടത്തുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍, അതായതു് സര്‍ക്കാരിന്റെ പക്കല്‍ നിന്നു് പണം വാങ്ങി പഠനങ്ങള്‍ നടത്തുന്നവര്‍, സ്വന്തം പഠനഫലങ്ങള്‍ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം വെബ്‍സൈറ്റിലൊ, സ്ഥാപനത്തിന്റെ വെബ്‍സൈറ്റിലൊ, അല്ലെങ്കില്‍ ആ വിഷയത്തിലുള്ള ലേഖനങ്ങള്‍ പൊതുവായി ഇടുന്ന വെബ്‍സൈറ്റിലൊ എവിടെയെങ്കിലും ഇടണമെന്നതു് നിര്‍ബന്ധമാക്കണം എന്നവര്‍ സര്‍ക്കാരിനോടാവശ്യപ്പെട്ടു. ഹംഗറിയുടെ തലസ്ഥാനമായ ബുഡാപെസ്റ്റില്‍വെച്ച് ഓപ്പണ്‍ സൊസൈറ്റി ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് സംഘടിപ്പിച്ച സമ്മേളനമാണു് ഈ ആവശ്യം ഉന്നയിച്ചതു്. ഒരു പക്ഷെ ശാസ്ത്രീയ അറിവുകള്‍ സ്വതന്ത്രമാക്കുക എന്ന ആവശ്യത്തിനായി എറ്റവും കൂടുതല്‍ വ്യക്തികളിലും സര്‍ക്കാരുകളിലും സമ്മര്‍ദ്ദം ചെലുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞതു് ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിനായിരിക്കും.

ഈ വിഷയത്തേക്കുറിച്ചു പഠിക്കാന്‍ ബ്രിട്ടീഷ് സര്‍ക്കാര്‍ ഒരു പാര്‍ലമെന്ററി കമ്മിറ്റിയെ നിയോഗിച്ചു. പൊതുജനങ്ങളുടെ പണം ഉപയോഗിച്ചു നടത്തുന്ന പഠനങ്ങളുടെ ഫലങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും ലഭിക്കത്തക്ക വിധം ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ ലഭ്യമാക്കേണ്ടതാണു് എന്നാണു് ആ കമ്മിറ്റി അഭിപ്രായപ്പെട്ടതു്. അന്നത്തെ സര്‍ക്കാര്‍ അതു് പൂര്‍ണ്ണമായി അംഗീകരിച്ചില്ല. യൂറോപ്പിലെ പല സ്ഥാപനങ്ങളും എന്നാല്‍ അങ്ങനെയൊരു നയം സ്വീകരിച്ചു. അവയില്‍ ഒരുപക്ഷെ ഏറ്റവും പ്രമുഖമാണു് യൂറോപ്യന്‍ ന്യൂക്ലിയര്‍ പഠനസ്ഥാപനമായ ‌CERN. ‌യൂറോപ്പില്‍ പ്രകടമായ മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നു തുടങ്ങിയെങ്കിലും അമേരിക്ക ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഇപ്പോഴും പുറകിലാണു്. പല പ്രശസ്ത അമേരിക്കന്‍ ജേര്‍ണ്ണലുകളും ഇപ്പോഴും സ്വതന്ത്രമല്ല. എങ്കിലും ആകെ സ്വതന്ത്ര ജേര്‍ണ്ണലുകളില്‍ അമേരിക്കയാണു് മുന്നില്‍. ഇന്ത്യയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ശാസ്ത്ര ജേര്‍ണ്ണലുകളില്‍ വലിയൊരു ഭാഗം സ്വതന്ത്രമാണു്. എന്നാല്‍ ഇന്ത്യന്‍ ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ നിലവാരമുള്ള ലേഖനങ്ങളില്‍ വലിയ ശതമാനവും വിദേശത്തുള്ള സ്വതന്ത്രമല്ലാത്ത ജേര്‍ണ്ണലുകളിലാണു് പ്രസിദ്ധീകൃതമാകുന്നതു് എന്നതുകൊണ്ടു് ആ അറിവു് നമുക്കു ലഭിക്കണമെങ്കില്‍ നാമതിനു വില കൊടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഈ നില മാറേണ്ടതത്യാവശ്യമാണു്. സര്‍ക്കാര്‍ പണം നല്‍കുന്ന പഠനങ്ങളുടെ ഫലങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും ലഭിക്കുന്ന രീതിയില്‍ വെബ്‍സൈറ്റില്‍ ലഭ്യമാക്കണം എന്ന നിയമം കൊണ്ടുവരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു് രണ്ടു പ്രയോജനങ്ങളാണുണ്ടാവുക. ഈ പഠനഫലങ്ങള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും എളുപ്പത്തില്‍ ലഭ്യമാകും. കൂടാതെ, ഭാരതീയ ജേര്‍ണ്ണലുകളുടെ നിലവാരം ഉയരുകയും ചെയ്യും.

സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റു രംഗങ്ങളില്‍

അറിവും സോഫ്റ്റ്‌വെയറും കലാസൃഷ്ടികളുമൊക്കെ എങ്ങനെ സ്വതന്ത്രമാകാം എന്നും അതിലൂടെ സമൂഹത്തിനു് എങ്ങനെ പ്രയോജനമുണ്ടാകാം എന്നുമാണു് നമ്മള്‍ കണ്ടതു്. എന്നാല്‍ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ മറ്റു രംഗങ്ങളെ എങ്ങനെ മെച്ചപ്പെടുത്താം എന്നും ചിലര്‍ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടു്. ഉദാഹരണമായി ബിസിനസ്സില്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിലെ ആശയങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റു വസ്തുക്കളുടെ ഉത്പാദനവും വിതരണവും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പോലെ സാദ്ധ്യമാണോ? ഭ്രാന്തന്‍ എന്നു തോന്നാവുന്ന ഇത്തരം ആശയങ്ങള്‍ വളരെ ഗൌരവമായിത്തന്നെയാണു് ഇവര്‍ ചിന്തിക്കുന്നതു്.

സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ ആശയങ്ങള്‍ ബിസിനസില്‍ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്നാണു് പുണെയിലെ വിക്കിഓഷന്‍ എന്ന കമ്പനി പരിശോധിക്കുന്നതു് ‌(www.wikiocan.net). ‌സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ബിസിനസ്സാണു് അവരുടേതു്. വ്യത്യാസമെന്തെന്നാല്‍ അവരുടെ ബിസിനസിന്റെ എല്ലാ വിശദാംശങ്ങളും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാന്‍ കഴിയും. ആരു് എത്ര പണം തന്നു, എത്ര പണം വീതം ആര്‍ക്കൊക്കെ കൊടുത്തു, എത്ര ലാഭം കിട്ടി തുടങ്ങി എല്ലാ വിവരങ്ങളും അവരുടെ വെബ് സൈറ്റില്‍ നിന്നു ലഭിക്കും. തികച്ചും തുറന്ന ഒരു ബിസിനസ്സ് രീതി. സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ആണു് അവരുപയോഗിക്കുന്നതു് എന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടല്ലോ. അവരുടെ ബിസിനസ്സ് രീതിയെപ്പറ്റി വിക്കിഓഷന്റെ ‌CTO ‌ആയ പരിതോഷ് പുംഗലിയ പറഞ്ഞ ഒരുദാഹരണമിതാ. കമ്പനി പച്ചക്കറി കച്ചവടമാണു് ചെയ്യുന്നതു് എന്നു വിചാരിക്കുക. കൃഷിക്കാരന്റെ പക്കല്‍ നിന്നു് എന്തു വിലയ്ക്കാണു് വാങ്ങുന്നതു്, എന്തു വിലയ്ക്കാണു വില്‍ക്കുന്നതു് തുടങ്ങി എല്ലാ വിവരങ്ങളും നെറ്റിലുണ്ടാകും. എല്ലാ ചെലവും കഴിഞ്ഞു് പത്തു ശതമാനമാണു് കമ്പനി ലാഭമെടുക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ അതും നെറ്റിലുണ്ടാകും. ലാഭം നിശ്ചിതമാണു്. തത്ഫലമായി കൃഷിക്കാരനു് കൂടുതല്‍ വില നല്കാനാകും, വാങ്ങുന്നവര്‍ക്കു് കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്കു് വില്‍ക്കാനുമാകും.

പണമില്ലാത്തൊരു സമൂഹത്തേപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാനാകുമോ? ഇന്നു് നമുക്കൊക്കെ ഇതു് സ്വപ്നം കാണാന്‍ പോലും പറ്റുമോ എന്നു സംശയമാണു്. എന്നാല്‍ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നതു പോലെ മനുഷ്യനാവശ്യമുള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കളും ഉത്പാദിപ്പിച്ചുകൂടെ എന്നു ചിന്തിക്കുകയും അതിനുള്ള വഴികള്‍ അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കൂട്ടം ബുദ്ധിജീവികളുണ്ടു്. ഒയ്‍ക്കൊനക്സ് ‌(Oekonux) ‌എന്നാണവര്‍ സ്വന്തം കൂട്ടത്തെ വിളിക്കുന്നതു്. സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ ലഭ്യമാകുന്നതു പോലെ നമുക്കാവശ്യമുള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കളും ലഭ്യമായിരുന്നെങ്കിലോ? രസമുള്ള ചിന്ത, അല്ലേ? അതത്ര എളുപ്പമല്ല എന്നു വ്യക്തം. അസാദ്ധ്യമെന്നു പോലും തോന്നാം. എന്നാല്‍ ഇതത്ര അസാദ്ധ്യമല്ല എന്നവര്‍ പറയും. മാത്രമല്ല ചില ചെറിയ സമൂഹങ്ങളില്‍ നടപ്പാക്കിയിട്ടുള്ളതു് കാണിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഇങ്ങനെ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്നുള്ള ആശയം മറ്റു പല രംഗങ്ങളിലും കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ടു്. ഇനിയെവിടെയൊക്കെ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കിടയാക്കും എന്നും നിശ്ചയമില്ല. പക്ഷെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തം. സാങ്കേതികവിദ്യയില്‍ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാകുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ നിയമങ്ങളിലും മാറ്റങ്ങളുണ്ടായെങ്കിലേ അതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണ പ്രയോജനം സമൂഹത്തിനു ലഭിക്കൂ.

____________________________________________________________________________________

ഗ്നു ലൈസന്‍സുകള്‍

രണ്ടു ലൈസന്‍സുകളാണു് ഗ്നുവില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതു്. ഗ്നു ജി.പി.എല്‍. എന്നറിയപ്പെടുന്ന ‌General Public Licence ‌ആണു് ആദ്യത്തേതു്. സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്താവശ്യത്തിനും ഉപയോഗിക്കാനും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പകര്‍ന്നുകൊടുക്കാനും പഠിച്ചു് മാറ്റം വരുത്താനും പുനര്‍വിതരണം ചെയ്യാനും ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഈ ലൈസന്‍സു തരുന്നു. എല്ലാ സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയറും ജി.പി.എല്‍. അനുസരിച്ചു തന്നെയല്ല വിതരണം ചെയ്യുന്നതു്. ഇതുപോലത്തെ, എന്നാല്‍ വിശദാംശങ്ങളില്‍ മാറ്റമുള്ള, മറ്റു ലൈസന്‍സുകളുമുണ്ടു്. ‌BSD Licence, Apache Licence, Mozilla Licence ‌തുടങ്ങിയവ ഉദാഹരണങ്ങളാണു്. ഇവയെല്ലാം സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ലൈസന്‍സുകളാണു്.

സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ മാത്രം സ്വതന്ത്രമായാല്‍ പോരാ, അതിനേപ്പറ്റി വിവരിക്കുന്ന രേഖകളും സ്വതന്ത്രമാകണം എന്നു സ്റ്റാള്‍മാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അതിനുവേണ്ടിയാണു് ഗ്നു ‌Free Documentation Licence (FDL) ‌എന്നൊരു ലൈസന്‍സുകൂടി അദ്ദേഹം രൂപകല്പന ചെയ്തതു്. ഇതനുസരിച്ചു് അത്തരം രേഖകളില്‍ മാറ്റം വരുത്താനും പുനപ്രസിദ്ധീകരിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉപയോക്താക്കള്‍ക്കുണ്ടു്.
സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനെ സംബന്ധിക്കുന്ന രേഖകള്‍ക്കുവേണ്ടി സൃഷ്ടിച്ചതാണെങ്കിലും ഈ ലൈസന്‍സ് മറ്റാവശ്യങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടിയും ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടു്. ഇവയില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഉപയോഗം വിക്കിപ്പീഡിയയിലാണെന്നു പറയാം. അതിലെ എല്ലാ ലേഖനങ്ങളും ഗ്നു ‌FDL ‌അനുസരിച്ചാണു് വിതരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നതു്.
_____________________________________________________________________________________

(‌ഈ ലേഖനം ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സ് ‌Attribution Share Alike (by sa) 2.5 India ‌ലൈസന്‍സില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ കുറിപ്പുകൂടി ഉള്‍‍പ്പെടുത്തുന്ന പക്ഷം ഈ ലേഖനം ഏതു മാധ്യമത്തിലും ഇതേ രൂപത്തിലോ മാറ്റം വരുത്തിയോ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനു് പ്രത്യേക അനുവാദം ആവശ്യമില്ല. ലൈസന്‍സിനേക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ ‌http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.5/in/ ‌എന്ന വെബ് പേജില്‍ ലഭ്യമാണു്)

US court rejects patents on business practices, software

2008-11-27T09:19:00.000-08:00

This is good news for the Free Software community and for a lot of others. A US court of appeals has decided that a number of patents on software and business practices are invalid. This decision has wiped out much of the patent portfolios of many big companies, though this does not mean that software cannot be patented in future. According to the court decision, "in the future, instead of automatically granting a patent for a business practice, there will be a specific testing procedure to determine how patentable is that process." (see, for example, this page or this page).

There can, of course, be an appeal against the decision. But the general feeling is that they won't go on appeal. This itself was apparently the decision of an appeals court, where the appeal was against the rejection of a business methods patent. The reports generally appreciate the submissions by Red Hat which, apparently, helped a lot in making the decision of the court favourable to the Free Software community. Let us thank Red Hat for its effort.

The decision doesn't seem to have been easy. Three judges have dissented. Would this encourage people to go on appeal? We don't know. Let us hope that does not happen, or, even if it happens, the higher court concurs with this decision.

I found the last few lines (in a dissending note) interesting. He says, "Innovation has moved beyond the brick and mortar world. Even this court’s test, with its caveats and winding explanations seems to recognize this. Today’s software transforms our lives without physical anchors. This court’s test not only risks hobbling these advances, but precluding patent protection for tomorrow’s technologies. “We still do not know one thousandth of one percent of what nature has revealed to us.” Attributed to Albert Einstein. If this court has its way, the Patent Act may not incentivize, but complicate, our search for the vast secrets of nature. When all else fails, consult the statute." I think the quote from Einstein can be used either way, to support (as is used here) or to oppose such patents.

Freedom of Speech, Freedom of Software

2008-11-21T18:39:00.000-08:00

When we speak of Free Software (FS), we are speaking about the freedom it gives users, as all supporters of the FS movement understand (or, at least, are expected to know). And freedom of software cannot exist in isolation. It depends on other freedoms, such as freedom of speech. People in the Free Software movement have been speaking against proprietary software and other things related to software such as software patents. Free Software enthusiasts have also been speaking against the policies of certain companies that go against the freedoms that FS offers. Thus freedom of speech, freedom to organise, freedom to protest, and so on are basic freedoms of a democracy that FS needs for its growth.

I am writing all this because a recent incident at a conference on Free Software (at CUSAT during November 15-16, 2008) was the venue of an unfortunate incident where the freedom to protest was denied to FS activists. Though I was present at the venue, I was not witness to much of what happened, and, therefore, have to depend on what others told me or wrote in their blogs and in mailing lists. Apparently, this is what happened: The banner on the dais of the main venue, an open air auditorium, had the name of Novell prominently displayed on it, indicating that Novell was the main sponsor of the event. Novell also had a stall in the exhibition that was organised as part of the conference. Now, FS activists are generally aware about the agreement Novell signed with Microsoft so that the latter will not sue the former for alleged violation of their software patents (a very dubious claim since no violation of patents has been demonstrated so far). The FS community is naturally angry with Novell for this surrender to Microsoft. Some of the young FS activists at the conference noticed the prominent display of Novell's name and the virtual absence of other distributions and decided that this would convey the wrong impression to visitors to the conference who may not be aware of the issue with Novell (see the boycott Novell webpage). So they printed out some small posters (A4 size) and pasted them near Novell's stall in the exhibition. So far so good.

Apparently, they pasted one poster on Novell's display at the exhibition. Some Novell personnel at their stall apparently objected to this and said that they would not pay their sponsorship money. This, naturally, upset the organisers and one of them asked the person (Anivar Aravind) who pasted the poster to remove it. Anivar apparently refused and told the organiser that they could remove it. It is also alleged that Anivar threatened that "ten new posters would appear for every poster removed". The protesters moved to the stalls of ILUG (Indian Linux Users Group), Kochi, and Swathanthra Malayalam Computing group, where the posters were displayed with permission of the owners of the stalls. The organisers apparently objected to this also and forcibly ejected Anivar from the venue of the exhibition. They also demanded that a video and photographs taken by a student who was present there be removed from his mobile phone. The student surrendered the phone and requested the organiser himself to delete whatever he wanted to delete. The organiser also took down the name and details of the student who had apparently taken the video. (It is learnt that the videos and photographs that were apparently deleted have been easily recovered from the mobile phone's storage device.) But things did not end there.

Apparently, Arun (Secretary of the Free Software Foundation of India), Vimal Joseph (who works for SPACE, an NGO) and Amarnath Raja (Kerala Chair of IEEE and CEO of Inapp Technologies), an elderly and soft-spoken gentleman, went to sort out the problem. They decided to sit in a convenient rook and talk. Apparently, the organisers who were present there did not want to listen to what these people had to say since they were already in a very agitated mood. Finding that the organisers were not willing to listen to what they had to say, Arun, Raja and Vimal decided to leave. But some of the organisers present there refused to allow them out of the room without settling the dispute. However, better sense prevailed and nothing untoward happened.

Later, the FS activists, including myself, met in front of the main venue (for no other reason than that it was a convenient place) and decided to do a silent protest holding anti-Novell posters. After some time, we saw a van load of policemen arrive, and some of them even came to where we were sitting. Perhaps, this is just a normal security measure since the Chief Minister was expected there, but no one could be faulted if they thought that the police was brought to frighten the protesters. Of course, the police did not interfere or behave in any manner that we would have considered indecent. Some time later, one of the organisers approached Arun and told him that the Registrar of the University was there and we could speak to him if we so desired. Arun accepted the invitation and I was one of the persons who went with him to speak to the Registrar. The person who spoke turned out to be one of the Syndicate members who was also the Convener of the conference. He apparently saw this simply as a law and order problem and said, "We will decide what things can happen in this campus. We will not allow any protests here especially when the Hon'ble Chief Minister is coming" or words to that effect. He also heard our version of what happened and said that the complaint will be looked into. He was quick to point out that he cannot believe that a faculty member of CUSAT would "behave like that". The approach of this person was full of arrogance and all of us were clear that he was simply incapable of understanding the situation and the nuances of the issue. It was apparent where the enquiry would reach. But all of us agreed to stop the protest and disperse. I had to leave immediately, anyway, since I had a programme at Palakkad the next morning.

What seems to have happened is that the organisers had very little idea about Free Software and its culture. As one of the boys there was saying, "We have demonstrated against Microsoft at a conference sponsored by them, and we did not have to face any such problems." Looking at the whole incident, it is clear that a bit of humility or a bit of restraint could have avoided the whole episode. And, maybe, a bit of information. The organisers probably did not know how the FS community sees Novell; otherwise they would have avoided their sponsorship. Having accepted their money, the organisers could have allowed a peaceful protest against Novell. Anivar could have refrained from pasting a poster on the display board of Novell, though I wouldn't consider it a big crime, especially since he is young. It is the older, more mature, people who should have showed restraint and diplomacy in tackling the issue. They should have remembered that Anivar, Arun, Vimal and Raja are people had been invited to the conference, and most of them were organising sessions and/or speaking in the sessions. It is unfortunate that the organisers showed scant respect to the people they had invited. Interestingly, Anivar is apparently a former student of CUSAT and had played a role in bringing Richard Stallman to the University.

The Convener of the conference behaved as though he was "the monarch of all he surveys". His demeanor itself belied his arrogance and the value he had for the Free Software movement. Personally, I felt that I had intruded into a place where I was obviously not welcome. Of course, I would still go there if invited to speak on FS. But I would think several times before going for an FS conference organised by CUSAT, at least for some time to come. It is unfortunate that a conference on software freedom ended with the denial of freedom of speech.

The saga of Dr. Binayak Sen

2008-10-06T23:52:00.000-07:00

A comment on my earlier post on the denial of democratic rights to individuals and communities attracteda a comment that virtually accused me of supporting "terrorists". I can understand the feeling of the writer, a retired army officer. Maybe he had to face "terrorists" during his service. But, in my humble opinion, gives no right to the State to terrorise people in the name of fighting terrorism. Here, I just want to point to a site that describes what the head of the police establishment in Chhatishgarh had to face in the University of California at Berkeley where he struggled to justify the police action, clearly showing to what extent human rights have been violated there.

I am sure there are others like the former army officer who commented on my post who have doubts about what I have written. I would like to request them to study the case of Dr. Binayak Sen and Sri T.G. Ajay. They could also go through the report of the meeting at University of California at Berkeley available here. And I would also request them to think about what the situation would be if what happened to Dr. Binayak Sen happened to me or to them. And let them not think that such things won't happen to "us" because we are decent law-abiding citizens. Dr. Binayak Sen and Sri Ajay also were such citizens till they were arrested.

The Largest Democracy

2008-09-07T22:29:00.000-07:00

India is considered to be the Largest Democracy, where Largest denotes population. And Democracy is supposed to mean, traditionally, a government Of the People, By the People and For the People. I would like to examine whether this is really so.

How do we ensure that the government is really of, by and for the people? The means adopted here is to have universal franchise and regular elections. This allows every adult to vote, right. But does that really ensure that the government functions for the people? For all the people? I think that it is increasingly becoming evident that all state governments and sometimes even the central government do not always function in the interest of all the people. Admitted that there are bound to be conflicts of interest among the people, and, therefore, it may not always be possible to do things in a manner that satisfies everyone. But should the government be fair, and also appear to be fair? Are our governments doing that?

Let us look at some recent happenings. Dr. Binayak Sen is a medical doctor who helped the tribals and the poor in Chattisgarh to obtain good medical help. But he was helping these poor people in other ways too. He was also an activist of the People's Union for Civil Liberties. He was arrested more than a year back because the police felt that he was helping the Naxalites. There was, and there still is, no solid evidence for this. Yet he is still in prison. The law of the land permits the police to arrest anyone on suspicion and lock him/her up for three years without even a trial. For whose good was this done? For whose good is this law?

Ajay T.G. is a film maker who took a short documentary on Dr. Binayak Sen. He was arrested because he dared to take the film. There was absolutely no evidence against him. They had to finally release him because it became not just a national issue, but an international issue. He is still not permitted to go abroad, and has to sign at a local police station every week. For whose good was this done?

A large number of local tribal and poor people are in prison and they have no idea about the crime they are supposed to have done. For whose convenience are these people in prisons?

The police has been forcibly organising these poor people and training them in the use of weapons to fight the Naxalites. The Naxalites are fighting against the forced acquisition of the land by the State for handing it over to large companies for mining. The region is rich in iron ore. But the tribes and the local people are unwilling to move out of the land where they have been living for generations. Admittedly, iron ore is needed by the country. But aren't these people also part of the country? Don't they have the right to be dealt with in a gentlemanly manner?

About 5000 poor families are forcibly occupying government land that used to be a plantation in Chengara, Kerala, with the demand for land. The government has been largely ignoring this agitation, though some attempts were made to talk to them. The tribes have been the most exploited section of the Indian population ever since India won "freedom". Why are they continuing to be ignored, not just in Kerala but in many other states including the industrially advanced Maharashtra. Why does this happen?

No one seems to know exactly what happened in Singur and Nandigram. But there is a reasonable probability that the government was not fair to the local people. The setback suffered by the ruling coalition in the recent elections adds strength to this suspicion.

These are just random examples from memory. I am sure many more such instances can be found if a simple search is done on the Internet. It hardly matter. These few instances themselves are enough to raise the question: What democracy is this? Is the government of some people, by some people and for some people?

Postscript

I will keep adding cases as and when I hear about them.

1) Poorly rehabilitated, adivasi families displaced by the Malay Dam in 1983 in Palamu of Jharkhand are now accused of encroaching on forest land. According to the Land Acquisition Act 1894, the affected families must be served a notice prior to land acquisition. Here, the construction of dam was initiated in 1980 without any information. (See report in Tehelka)

The Origins of FSF India

2008-08-24T07:57:00.000-07:00

This is an interview with Sri C.V. Radhakrishnan, founder of River Valley Technologies and the person who brought TeX and Free Software to Kerala, that I did some time in 2007. It was published in the December 2007 issue of Linux for You. Here it is:

LFY: We understand that your company River Valley Technologies is doing business using TEX. How did you happen to become acquainted with TEX?

CVR: I started learning TEX to escape from the hardships of a motor neuron disease that afflicted me when I was 25. I working at the Kariyavattom campus of the of Kerala. In the evenings, students used come to me for help in preparing documents including, theses and reports. It was at that time that K.S.S. Nambooripad of the Department of came back from the United States with a of floppy disks containing TEX/LTEX, which hehis students to learn and use. That was also learned about TEX. Prof. Nambooripad also me to learn the TEX language since it would fit well into my scheme of things. A detailed account is provided at http://www.tug.org/interviews/-files/river-valley.html.

LFY: When was this?

CVR: This was in the late eighties.

LFY: How did you happen to start River Valley Technologies?

CVR: TEX interested me. Since I had abundant free time, I learned this classic text-processing language, and also started exploring the possibilities of making a living out of it. Surprisingly, I had a large quantum of text-processing work from the university, which I couldn’t single-handed. On the other hand, I was not enough to run a full-ûedged company on a commercial scale, nor had the entrepreneurial skills do so. However, when the pressure of work and the demand for services escalated, I decided to open up a company along with my two younger brothers (Rajendran and Rajagopal). Thus River Valley Technologies came into existence on the premises the Software Technology Park (STP) in Trivandrum on the New Year of 1994.

LFY: Were you using Free Software at that time?

CVR: No. I did not know about Free Software at that time. We had a few computers that ran on DOS, and were networked with Novell Netware. We knew about UNIX, which was a much more powerful operating system, but we didn’t have the resources to buy UNIX.

LFY: Then how did you come to use Free Software?

CVR: That was a sheer accident. A young man who used to supply our hardware, once told me that there was something called Linux, which was very similar to UNIX, but was equally good. He also gave me a CD with Linux. We experimented with it. Those were the formative days of Linux and it was very difficult to even install the system. But we eventually did succeed, and replaced DOS and Novell Netware with Linux. From that time onwards, we have never looked back, nor have we used a proprietary operating system.

LFY: Do you remember which distribution it was? Was it the one by PC Quest?

CVR: The first distribution I tried was provided by my ‘hardware friend’—it was Slackware. Our company’s complete switch over to Linux took place with the release of Red Hat Linux 4.0.

LFY: At that time did you know about the philosophy of Free Software, or were you just using it as another kind of UNIX?

CVR: I did not know about the philosophy of Free Software at that time. The only Free Software I knew was TEX. The term ‘free’ meant only ‘gratis’ to me in those days. It was much later that we learned about freedom in software.

LFY: Then how did you come to learn about the philosophy of Free Software?

A: There were two factors that familiarised us with the freedom aspect of Free Software. The first one was the inauguration of the Indian TEX Users Group at Trivandrum in 1998, which brought us closer to many Free Software communities in other parts of the globe. Our acquaintance with several activists like Karl Berry of the TEX Users Group and Sebastian Rahtz of the UK TEX Users Group was instrumental in getting familiarised with the Free Software philosophy.

Second, during the incorporation of FreeDevelopers.Net, a commercial company based in
Washington with proposed branches all over the world, there was a very serious discussion about the Free Software philosophy and its fitness for commercial activities. Rajagopal (River Valley), Anil and Rajkumar (Linuxense), Arun (Space-Kerala) and I—who were instrumental in the formation of the Trivandrum GNU/Linux Users Group—were also very active in the FreeDevelopers.Net, of which Richard Stallman was the chief ethical officer. Needless to say, we gathered enough and more information about all the aspects of Free Software, including its ethical stance.

EFY: How did it happen that your group decided to start an Indian Free Software Foundation?

CVR: That was primarily because of the apparent success of FreeDevelopers.Net in the initial phase and proximity of Richard Stallman for clearing any theoretical doubts. The Indian branch of FreeDevelopers.Net was registered as a commercial company in India under the Companies Act and indeed it was successful in winning a few projects from organizations that favored free software. While we enjoyed the backing of these organizations in the form of projects, we thought it would promote the cause of free software if we had an Indian chapter of Free Software Foundation. The idea was deliberated at length in the board of FreeDevelopers.Net and as you can imagine, it gained sudden acceptance.

EFY: How did you happen to invite RMS to inaugurate FSF India?

CVR: That was the organic and natural sequel of the events described in my answer to previous question.

EFY: Are you still involved in propagating Free Software? Do you still have links with FSFI?

CVR: Yes and No are the answer. Yes, in the sense that we do fund and maintain http://sarovar.org which is an Indian portal for hosting free software projects, fund several other projects of the TeX Users Group like LuaTeX which is the newest incarnation of Knuth’s TEX that is going to replace the default TEX compiler very soon, and TeX Gyre project which is an ambitious font project of Polish TeX Users Group, contributed fourteen LaTeX packages to Comprehensive TeXArchive Network and still maintain those packages, etc.

However, I am not as active as I was a few years ago. The very reason that brought me into TeX and free software world — perennial muscular dystrophy — has started pulling me back from active life. My mobility is extremely limited, I spend most of my time at home. Of course, Internet is there for my rescue.

LFY: As a person using free software for a decade, do you find any future for free software in business?

CVR: Yes, indeed, I think people can seldom avoid free software no matter it is business or personal computing. In this context, it is worth mentioning a recent development in the text processing world. As you may be aware, most of the text processing companies use 3B2, a proprietary typesetting system for academic journal typesetting. A company namely, Arbortext recently acquired Advent (which owned 3B2); people were a bit scared, but Arbortext came to their rescue saying that they would support and continue 3B2. But within six months, Arbortext was acquired by another CAD/CAM company. The new owners were silent about the continuance of 3B2 system. People are really scared now, and the belief that proprietary systems are more reliable than free/open stuff has vaporized. Some companies have already started development centers for TeX in India which is good news for TeXies and some repented for not using free alternatives. I have had a few requests for consulting too, but declined owing to my own neck-to-neck routines. This incident has opened the eyes of many protagonists of proprietary software in business.

LFY: Can you tell us something about your company? How many people work there? Are you getting sufficient work?

CVR: River Valley Technologies are one of the nine suppliers of Elsevier Science who are world’s largest academic journal publishers. We have been recently adjudged by Elsevier as their number one supplier among the nine for quality, technology and meeting schedules. It is a credit to free software and fitting answer to people who claim that only proprietary software can bring success for companies engaged in commercial grade production. Institute of Physics Publishing, Cambridge University Press and Nature Publishing Group are our other clients in the decreasing order of the size of their accounts with us. We are reasonably popular in the text processing industry where TEX is used and therefore, we do not have any dearth of work. We have a team of slightly over 150 people now and plan to extend our operations to Vietnam with the help of Han The Thanh who is the primary author of pdfTEX and part of our company.

(This work is licensed under the Creative Commons ‘Attribution, No-derivative’ 3.0 Licence. To view a copy of this licence, visit http://creativecommons.org/licenses/by-nd/3.0/)

GNU/Linux Install Fest at Technopark

2008-08-21T10:15:00.000-07:00

The Indian GNU/Linux Users' Group, Thiruvaanthapuram, is organising an Install Fest during September 1-5, 2008. This time it is in the den of computer geeks, the Technopark. The first such install fest organised by ILUG Tvpm at Kanakakkunnu Palace was a grand success even though it rained heavily that day (which, according to some people, is very auspicious). That was a one-day affair. But this time it is going to be for entire five days! And more: this time one expert speaks on a technical topic each day. So there is something even for geeks. And, to top it all, this time the Hon'ble Education Minister Sri M.A. Baby is inaugurating the fest! Wow!

So come on Technopark guys and gals! Take this opportunity to install the Fantastic Free Operating System and Applications on your laptops and desktops. And join the increasing crowd of Free Software users! Nothing like freedom, you know!

For more details please visit the ilug-tvm site.

Let us say NO to software patents

2008-08-20T01:30:00.000-07:00

There are indications that the government is again trying to bring software patents, possibly covertly. The first indication of this has been in the draft Manual of Patent Practice and Procedure published by the Patent Office, India, in which they talk about "software per se" and software in association with hardware. This was repeated in the meeting held in Mumbai which was a consultation organised by the government with the public. Whether this move has been engineered by the bureaucracy or by the government under pressure from big corporates, this is not good for the software industry, especially the small scale sector, in India.

Copyright laws and patent laws were created to benefit society from the work of creative individuals. While copyright prevents publication of a creative work by others without the permission of the copyright holder (who may be the creator or someone to whom the creator has assigned the right), patent prevents the implementation of an idea that is innovative and not copied from an existing thing. The creator keeps the right for a definite period. In the case of copyright, its use has been manipulated so that now it is the publishing company that holds the right and that too for several decades after the death of the original creator. Moreover, in today's world with digital technology that can deliver any document to any number of people anywhere in the world at very little cost, copyright law often reduces the benefit to society rather than increase it. Thus, the copyright law has virtually outlived its purpose. It may be argued that patent laws still have some purpose since it helps an inventor to document and publish details of his/her invention without fear of someone taking away the benefits that he would have reaped. Even here, it is often publicly funded research that leads to innovation today, and this does not need to be patented. In fact, such innovation should not be restricted through patents.

But, in the case of software, patents are a greater danger. As Stallman wrote, "Software patents are the software project equivalent of land mines: each design decision carries a risk of stepping on a patent, which can destroy your project." (http://www.gnu.org/philosophy/fighting-software-patents.html). This is so because of two main reasons: i) software patents cover general ideas, not specific implementations, so that it becomes impossible for another programmer to implement that idea even differently; and ii) the patent applications are usually written in vague terms so that a good lawyer would be able to argue even against something very different though remotely similar. This drastically affects any programmer.

A reasonably complex computer program could contain hundreds, if not thousands, of ideas, and it would be virtually impossible for a programmer to avoid all patented ideas even if he is aware of all such patents. Often, it is virtually impossible to be even aware of all patented ideas. This is because so many patents have already been granted in the only country that supports software patents--namely, the United States of America--that it is practically impossible to keep track of all of them. And they continue to issue patents on the order of thousands every year. Keeping track of all of them, especially in view of the vagueness in their wording, is just impossible.

One argument often raised in support of software patent is that the WTO requires it. This is highly misleading. WTO covers software under copyright, and there is no place for patents there. It would appear that the interested parties raise this argument deliberately to mislead others. It should be remembered that a law to amend the patent act to include software under it had been discussed in the parliament a couple of years earlier and the parliament had rejected it outright. It is in this context that the government is trying to bring it surreptitiously through the manual, which says that software in association with hardware can be patented. Obviously, software independently can do nothing, and requires hardware for it to function. Thus, this argument is simply to pull wool over the eyes of the unsuspecting. Unfortunately, the smaller software companies in India seem to believe that they can benefit from software patents.

The consequence of all this is that small developers and small software companies will suffer the results of permitting software patents. Large software companies have large numbers of patents and thus, like large nuclear powers, refrain from using these against each other. They have a tacit understanding that none of them will file for patent violation against another. But they need not have such fear against any small software company. They can sue a company to its death. Particularly in the case of Free Software, software patents can cause a lot of problems. Because of all this, let all of us together say "NO" to software patents.